De troost van soep en pudding

Aan het eind van een niet zo vrolijke dag (die toevallig ook de Dag van de Twee Deadlines was, dus behalve droevig, was de dag ook druk en stressvol) moet er toch weer gegeten worden. Het moest snel, het moest zonder moeite, met supermarkt ingrediënten, en het moest troostrijk zijn. Een paar dagen geleden had ik het soep topic op eGullet weer eens doorgelezen, zoekend naar inspiratie voor nieuwe soep. Daar was mijn oog gevallen op de supersimpele tomaat kokossoep van Pille’s nami-nami blog.
Eenmaal in de supermarkt was 'tomaat' en 'kokos' het enige wat ik me nog kon herinneren, en thuisgekomen kon ik het niet opbrengen de computer weer aan te zetten nadat ik hem post deadline verzendknop-indrukmoment had afgesloten. Mijn soep lijkt dus eigenlijk in niks meer op haar soep - maar was geweldig lekker.

Een supersoep, met de lichtzure tomaat en de zachtromige kokos en een klein beetje pit van gember en chilipasta. Omdat er wat mij betreft geen troost-eten is zonder aardappel (mijn ultieme troost-eten is bloemkool met kaassaus, saucijsjes en boterige aardappelpuree) ging er ook een in blokjes gesneden aardappel in de pan. In plaats van de voorgeschreven mierikswortel, kreeg de soep een licht aziatische wending met gember en limoensap en een decoratieve sliert sriracha.

En omdat ik me, alweer post deadline, extra genereus gestemd voel, gooi ik er nog een recept achteraan. Vanillepudding voor volwassenen - met Bourbon. Net als de soep is het comfortfood bij uitstek, maar je hoeft je zeker niet te schamen om dit voor te zetten aan gasten die misschien wel helemaal geen troost nodig hebben.

Toen ik het maakte was ik alleen thuis en om mezelf te beschermen maakte ik een eenpersoonsportie. Natuurlijk, wie behoefte heeft aan een beetje troost kan ook een pak vanillevla openmaken. Maar voor mij is de ongecompliceerde, en tegelijkertijd magische handeling van het maken van een pannetje custard bijna net zo troostend als het uiteindelijke eten van de pudding. Door de toevoeging van maizena kun je deze custard rustig aan de kook brengen zonder dat je bang hoeft te zijn dat hij gaat schiften – niet onbelangrijk op een stressvolle, verdrietige avond waar je de ellende van geschifte custard er echt niet meer bij zou kunnen hebben!



Tomaten kokossoep
1 blikje tomaatstukjes
1 blik kokosmelk
200 ml lichte kippenbouillon
1 kleine ui, gesnipperd
1 flinke aardappel, geschild en in blokjes
1 grote teen knoflook, gesnipperd
1 eetlepel geraspte verse gember
1 theelepel milde sambal (bijv. sambal badjak, gebakken sambal)
1 eetlepel olie
een beetje limoensap
peper en zout
iets groens om te serveren (takjes koriander, peterselie, basilicum - ik gebruikte rucola), en sriracha


Verhit de olie in een kleine soeppan. Fruit hierin de ui en knoflook zachtjes, tot ze glazig zijn. Doe de gember erbij, en de samlbal en bak dit heel even mee. Afblussen met de bouillon. Dan de aardappel, kokosmelk en tomaat erbij doen. Beetje peper en zout, deksel op de pan en ca. 15 minuten zachtjes laten koken of tot de aardappel zacht is. Pureer de soep met een staafmixer of in de blender. Breng op smaak met limoensap, eventueel nog zout en peper, en serveer in kommen met een sliert sriracha erover heen.



Vanille pudding met Bourbon
Spoel een klein pannetje om met koud water. Doe hier 160 ml. melk in (volle is het lekkerst, maar halfvolle kan ook) en een eetlepel suiker en verhit op laag vuur. (Het omspoelen van de pan voorkomt dat de melk aanbrandt).
Klop in een kom 1 eidooier los met 1 eetlepel suiker. Doe hier 1 eetlepel maizena bij en een snufje zout. Goed roeren zodat er zomin mogelijk klontjes zijn. Hier een eetlepel Bourbon of zachte whisky door roeren en een paar druppels echt vanille extract. Een beetje van de warme melk bij dit eimengsel gieten (al kloppend) en dan dit getemperde eimengsel terug in het pannetje doen en op laag vuur laten indikken.
Overdoen in een mooi schaaltje en dit in de koelkast koud laten worden. Lekker met een beetje honing, vruchtenjam, chocoladevlokken, of gewoon zo.

Dag Dozo

Vanochtend kon ik Dozo niet vinden. Ik dacht even dat ze ontsnapt was uit haar kooi, want dat was wel eens eerder gebeurd. Nee, ze was niet ontsnapt. Ze was er nog, maar ze was er niet meer. Yuki had haar begraven onder een laag hooi en lapjes. Ergens in de nacht had Dozo de rattengeest gegeven.

Dag lieve Dozo!

En dan dag twee: boerenkoolgeluk

... oftewel: wat te doen met de boerenkool van gisteren?

Ik hoor je denken. Gaat ze ons nu écht vertellen wat we met een kliekje boerenkool moeten doen? In de magnetron, restje jus erover, klaar. Ja, dat kan natuurlijk. Maar wie nooit een restje boerenkool in veel, veel boter heeft opgebakken... mist een waar geluk. Daar gaat het over vandaag: kliekjes-geluk op de woensdagavond. Simpeler wordt het niet.

Behalve boerenkool en veel, veel boter, eten we chorizo en gepocheerd ei. Die twee zijn op zichzelf al een recept voor geluk wat mij betreft. Maar in combinatie met de zachte, zoete stamppot.. nee, ik maak er geen woorden meer aan vuil. Kijk zelf maar.



Voor 2 personen:
een restje boerenkool stamppot (ca. 500 gram)
10-12 plakjes chorizo
een klein sjalotje, gesnipperd
1 teen knoflook, gesnipperd
6 zongedroogde tomaten (niet op olie), 10 minuten in heet water geweekt, daarna in reepjes gesneden
boter, meer dan je denkt (ca. 50 gram - een beetje meer kan geen kwaad)
zout, peper
2 eieren, gepocheerd (of gebakken, met een zachte dooier)



Verhit een koekenpan met anti-aanbaklaag op middelhoog vuur. Bak hierin de plakjes chorizo tot ze hun vet hebben afgegeven en krokant zijn (niet teveel tegelijk, en pas op dat ze niet verbranden). Laat uitlekken op keukenpapier.

In een andere koekenpan, bij voorkeur met anti-aanbaklaag, ca. 25 gram boter verhitten. Op laag vuur hierin het sjalotje en de knoflook glazig bakken. De gedroogde tomaat erbij doen en dan de boerenkool. Schep de boerenkool goed om zodat de stamppot vermengd raakt met het boter-sjalot mengsel. De boerenkool met een vork in de pan drukken en op laag vuur een paar minuten zachtjes laten bakken. Dan met een spatel omscheppen, zodat de gebakken kant (die een bruin korstje moet hebben) boven komt te liggen.




Nog wat boter toevoegen (niet bang zijn voor de boter, vandaag niet), de stamppot weer plat drukken. Dit herhalen, tot de boter op is en de stamppot in de pan vermengd is met stukjes goudbruin gebakken boerenkool. Op smaak brengen met zout en peper en op 2 verwarmde borden scheppen. De plakjes worst erover verdelen en op elk bord een gepocheerd of gebakken ei leggen.

O,o,o.

Wees gelukkig. Al is het maar voor de duur van dit bordje eten.

De eerste

Ineens is het koud. Het herfstgevoel begint plaats te maken voor een wintergevoel. Mensen hebben het over Sinterklaas, en zelfs is er hier en daar al sprake van... ssssst niet verder vertellen... kerstplannen. De feestdagen van december, als die eenmaal aan de horizon verschijnen is het winter. Ik kan wel blijven doen alsof het herfst is (en het liefst blijf ik dat doen tot maart ofzo, als de eerste groene blaadjes weer aan de bomen komen) maar nee, echt, het wordt winter.

Gelukkig heeft dat ook voordelen.

Je loopt om half 7 ´savonds verkleumd over straat, nog éven langs de winkel om iets voor het avondeten te kopen. En ineens weet je dat er niets, echt niets anders geschikt is op dat moment, dan boerenkool.

De eerste boerenkool met worst van dit seizoen.

Hoe hebben we het zolang zonder elkaar uitgehouden?

Alles over Eten, maar nu even niet

Dit weekend had ik mijn vriendin Marybeth te logeren. Een internetvriendin zoals er wel meer in mijn leven zijn, tegenwoordig. Maar, zoals Dennis opmerkte, het was wel verfrissend om eens een internetconnectie over de vloer te hebben die níet de hele tijd over eten wilde praten. Marybeth wil eigenlijk helemaal niet over eten praten, ze wil over muziek praten. En ze wil gitaar spelen, en zingen. Dat was ook de reden van haar bezoek - een mini tour door de lage landen.

En dan ziet je hal er ineens zo uit


en het namiddagse kopje thee krijgt muzikale begeleiding


Het was, inderdaad, verfrissend om eens niet obsessief bezig te zijn met ´wat zal ik voor haar koken´. Het gevolg was natuurlijk dat niet alle diners die ik tijdens haar verblijf op tafel zette, even geslaagd waren. Maar ook daar bleef ik verbazend koel onder. En gisteren lukte het om tussen de Patty Griffin sing-a-longs en mijn eigen werk door, iets verrassend lekkers te maken.

Wil je zelf de muziek horen die dit weekend vulde, dan raad ik je aan om naar Marybeth d´Amico´s myspace pagina te gaan en naar het nummer Ohio te luisteren. Krijg je geen spijt van!

Simpele maar heerlijke doordeweekse pastasaus van prei en paddestoelen
voor 4 personen

2 dikke preien
2 tenen knoflook, gesnipperd
4 flinke portobella champignons, in kleine stukjes gesneden
20 gram pancetta, in hele kleine blokjes
boter, olijfolie
zout, peper, een snuf gedroogde tijm
parmezaanse kaas
350 gram spaghetti

Snij het donkerste groen van de preien. Snij de prei overlangs doormidden en spoel goed af, snij ze daarna in dikke ringen.
Verhit een flinke klont boter en een eetlepel olijfloie in een braadpan met deksel. Doe de prei erin, de knoflook, wat zout en peper en gedroogde tijm. Verhit op laag vuur tot de prei zachtjes begint te bakken. Draai het vuur zo laag mogelijk, doe het deksel op de pan en laat prei en knoflook smoren tot ze zijdeachtig zacht en gaar zijn. Af en toe kijken of het niet aanbakt, het mag beslist niet bruin worden. Het duurt een half uur tot 40 minuten tot de prei helemaal zacht en zoet is.

In een aparte koekenpan het spek zachtjes bakken tot het vet eruit loopt. De stukjes paddestoel hierbij doen en op middelhoog vuur al omscheppend bakken, ca. 10 minuten.

Kook de pasta gaar. Voor het afgieten, een kopje kookwater achterhouden.

Doe de paddestoelen bij de prei en laat nog 5 minuten samen zachtjes stoven. Proef op zout en peper. De prei wordt heel zoet, dus je hebt veel zout en peper (en parmezaanse kaas) nodig.

Als de pasta gaar is, deze afgieten en met het kopje achtergehouden pastawater bij het prei-paddestoelmengsel doen. Alles mengen, handje parmezaanse erdoor, en serveren met extra kaas.

En hoe zat het nou met dat kweepeer ijs?

Want ik had toch gezegd dat ik dat ging maken? En heb je er ook zo´n hekel aan als bloggers zeggen dat ze iets gaan doen... om er vervolgens nooit meer iets van te horen?

Het was er, dat kweeperen ijs. En de foto boven dit stukje doet op geen enkele manier recht aan de absoluut goddelijke smaak en structuur ervan. Ik denk dat dit misschien wel het mooiste is wat je met een paar rijpe kweeperen kan doen... de smaak-essentie van de kweepeer, in een romig ijskoud zacht fluwelen jasje.

Ik had kweepeer puree gemaakt en ingevroren, en vervolgens hier advies gevraagd over hoe ik daar het beste ijs van kon maken. Na een paar griezelige antwoorden (hygrometer? gatomiseerde glucose? help!) kwam er gelukkig iemand met een simpel recept. Hij (zij?) heeft het weer van Alice Waters. Ik kan alleen maar zeggen, dat dit vanaf nu mijn standaard formule voor fruit-roomijs wordt.

125 ml. slagroom vermengd met 60 ml. volle melk
100 gram suiker
3 grote eidooiers
375 ml. fruitpuree
185 ml room
snufje zout
50 gram suiker (als de fruitpuree niet al gezoet is)

Klop de dooiers los in een kom.
Verwarm het room-melkmengsel met de 100 gram suiker tot de suiker gesmolten is.
Giet een klein beetje van het warme mengsel bij de dooiers, al kloppend, en giet dit terug in de pan bij de rest van het melk-roommengsel. Al roerend, op laag vuur, verwarmen tot de custard gebonden is.
Zeef de custard in een kom, roer de 185 ml room erdoor, en zet koud weg.

Vermeng de fruitpuree met het zout en de suiker. (In mijn geval was de fruitpuree al gezoet, en heb ik het advies gevolgd om het custard/fruitmengsel op suiker te proeven. Dit is best lastig, omdat je in aanmerking moet nemen dat je straks (als het mengsel bevroren is) de smaak als minder zoet zult ervaren. In onbevroren toestand moet het dus net iets zoeter zijn dan je denkt).
Roer de fruitpuree door de custard en laat het geheel ijskoud worden in de koelkast, voordat je het in de ijsmachine giet.

Midas deed weer geweldig zijn werk.
Bedankt Piet en dyjee100 voor jullie bijdragen aan dit supertoetje!

Zondagmiddag, saus

Nou ja, niet voor deze zondagmiddag natuurlijk. Tenzij je toevallig gisteren gehakt, verse salie, gedroogde porcini en een blik tomaten in huis hebt gehaald. Maar toen ik dit een paar dagen geleden op mijn vrije middag maakte, bedacht ik me dat dit het ideale winterse zondagmiddag gerecht is. Zo om een uur of half 5, als het buiten donker wordt en je de kaarsen aan steekt, de laatste katernen van de weekendkrant doorneemt, is het heerlijk als er een pan op het vuur staat die het huis vult met geuren die je een fantastisch bordje pasta beloven.

Wat denk je als je naar de foto kijkt? Het ziet er niet echt bijzonder uit - pasta met tomatensaus. Maar het is de combinatie van salie, aardse paddestoelen, de smaakbasis van ui en selderij en pancetta, en dat alles samen héél lang en zachtjes gesudderd, wat dit zo verschrikkelijk lekker maakt. (En zie bijvoorbeeld hier voor een andere versie van langzame tomatensaus). Het is behoorlijk machtig, met maar liefst 4 verschillende vetten - pancetta, olie, boter en room. Maar geloof me als ik zeg dat dit het waard is. Voor een keer. Voor een zondag.



Porcini vleessaus voor pasta
voor 4 personen

20 gram gedroogde porcini
50 gram pancetta
400 gram biologisch rundergehakt
1 kleine ui, gesnipperd
2 stengels bleekselderij, in hele kleine blokjes
2 tenen knoflook, gesnipperd eetlepel olijfolie
1 eetlepel boter
1 eetlepel olijfolie
peper, zout, nootmuskaat, gedroogde tijm, 2 laurierblaadjes
verse salie
1 blik gepelde tomaten, de tomaten fijngesneden
1 eetlepel balsamico azijn
1 glas zoete wijn (bijvoorbeeld zoete sherry, marsala, madeira)
2 eetlepels tomatenpuree
125 ml slagroom

350 gram pasta, geraspte parmezaanse kaas

Doe de porcini in een klein kommetje en begiet ze met kokend water tot ze net onder staan.
Bak de pancetta in een braadpan zachtjes uit tot het vet eruit begint te lopen. Doe boter en olie in de pan en als de boter gesmolten is, de ui, knoflook en bleekselderij. Fruit deze op heel laag vuur glazig (ca 10 minuten).
Doe het gehakt in de pan en zet het vuur wat hoger. Bak het gehakt een minuut of 5, het losmakend met een vork, tot het niet meer roze is. Doe zout en peper erbij, een snufje gedroogde tijm, 2 laurierblaadjes, de 4 blaadjes verse salie, fijn gesneden.
Haal de porcini uit het weekwater, even uitknijpen (weekwater niet weggooien) en snijd ze in kleine stukjes. Doe de porcini bij het vlees.
Doe de bliktomaten en tomatenpuree in de pan, de wijn, balsamico, en het weekwater van de paddestoelen (voorzichtig uit het kommetje gieten zodat eventueel zand in het kommetje achterblijft).

Zonder deksel, op heel laag vur (eventueel op een vlamverdeler) laten pruttelen. Een uur of 2, minstens. Af en toe roeren, en als er teveel vocht verdampt (en het vlees dreigt aan te branden) een scheutje water erbij doen.

Kook de pasta. Doe de slagroom bij de saus, en proef de saus op zout en peper. Omdat ik heel dol op salie ben, doe ik er nu nog wat verse, fijngesneden salie bij voor een extra salie smaak-injectie. (optie: je kunt ook nog wat salieblaadjes in boter bruin bakken en als garnering voor de pasta gebruiken).

Zorg dat je 4 diepe borden klaar hebt staan, bij voorkeur een beetje voorverwarmd.

Giet de pasta af en roer de saus erdoor. Doe een schep pasta-met-saus in elk bord, strooi daar wat geraspte parmezaan over. Herhaal met scheppen pasta en kaas, tot je de pasta over de borden verdeeld hebt. Strooi over elke porite nog wat kaas en garneer, everntueel, met de gebakken salie blaadjes.

Soep, geef me soep

Bij herfst hoort soep. Soep vult en vervult, het maakt je gelukkig en tevreden. Het is (meestal) makkelijk te maken, je hebt weinig afwas zowel van kook- als eetgerei. Een kom dikke soep met iets van zetmeel (een quesadilla, een tosti, maisbrood, aardappelpannenkoekjes, of gewoon een stuk lekker vers brood met zoute boter) – het is moeilijk je een bevredigender maal voor te stellen.

Vooral als je teveel ´sjiek´ eten hebt gehad de laatste tijd (borden met 6 verschillende dingen erop, waarbij je met elke hap moet beslissen wát je op je vork schuift en in welke combinatie en volgorde je gaat eten) is het enorm rustgevend om een kom soep leeg te lepelen – iedere hap geruststellend hetzelfde.

De soepen van deze week: een paar dagen geleden maakte ik de tomaten koriandersoep van Orangette. Ik had een bos koriander liggen van de Chinese supermarkt, met stevige korianderstelen zoals je ze maar zelden ziet – dat de soep vraagt om koriandersteeltjes was dan ook een gelukkig toeval. Het was een lekkere soep, hoewel ik er niet zo over in extase kon raken als Molly. Ik had het gevoel dat de soep een smaakelement miste, iets ronds en zachts en zoets om de zurige tomaten, koriander en limoen met elkaar te verbinden. Stukjes aardappel of wortel misschien?

Zondag at ik op het Vegetarian Duck hoofdkantoor een heerlijke aardappel-dillesoep, met maïsbrood (aardappels én maïsbrood in één maaltijd – die mensen weten hoe ze me gelukkig moeten maken). Ik kreeg een stuk overgebleven maïsbrood mee naar huis. Nu is maïsbrood van gisteren geen culinair hoogtepunt (maïsbrood is het lekkerst vers en warm en dampend net uit de oven, met dikke klodders boter). Maar googelend op leftover cornbread kwam ik het concept ´cornbread croutons´ tegen.

De linzen en geroosterde pompoen die ik nog in de koelkast had staan werden soep (met komijn en barbecuesaus voor een rokerige, pittige smaak). Het maïsbrood werd dus tot croutons. Geraspte Cheddar, zure room en chilivlokken… soep-geluk. Het recept is misschien niet praktisch - (wie zal er ‘toevallig’ ook tegelijkertijd gekookte linzen en een restje geroosterde pompoen en maïsbrood over hebben?) maar ik geef het toch, omdat de soep zo lekker was, dat je zou kunnen overwegen om hem in 4 dubbele hoeveelheid te maken en er speciaal linzen voor te koken, pompoen voor te roosteren en maïsbrood voor te maken.



Linzensoep met maïsbrood croutons
2 kopjes gekookte linzen
1 kopje geroosterde pompoenblokjes
1 rode ui, in dunne ringen
1 teen knoflook, gesnipperd
Een snuf oregano
½ theelepel gemalen komijn
1 eetlepel barbecuesaus
½ liter water
Olijfolie

Om te serveren: croutons, geraspte pittige kaas, crème fraiche en chilivlokken

Bak de ui en knoflook in wat olie goudbruin en glazig (op laag vuur, ca. een kwartiertje). Doe de oregano en komijn erbij, dan de linzen en pompoen, de barbecuesaus en het water. Aan de kook brengen en ca. 10 minuten zachtjes laten pruttelen. De staafmixer erin zetten en op de pulse stand heel even pureren (je wil een gebonden soep, maar niet alle linzen moeten gepureerd zijn). Op smaak brengen met zout en peper.

Maïsbrood croutons:
Verhit de oven voor op 190 C.Snij het maïsbrood in dobbelsteentjes, bestrooi met zout en schep er wat olijfolie doorheen. Leg in 1 laag op een bakplaat en bak in de oven (af en toe omscheppen) ca. 25 minuten, tot alle stukjes rondom goudbruin en knapperig zijn.

Falling, lentils

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr
wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben
wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben
und wird in den Alleen hin und her
unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.
R.M. Rilke

What is it about fall that inspires the poets, the songwriters, everybody who loves to transform feelings to words, so much? Or are there just as many songs and stories and evocative one-liners about spring, but are they simply not hitting home with me, because spring itself means so much less to me than autumn?

I’m not sure, exactly. It’s change, ofcourse – change is always a good inspiration point to start when you’re looking for something to write about. The change from one love to no love, from one love to the next, from summer heat to winter chill, from salads and crisp cold beers to stews and rich red wine.

Change.

I don’t like change much. But while the change from winter to spring always makes me restless and jumpy (all the green stuff coming out, the promise of new life, it’s depressing to me really) the change from warm and light summer days to the grey and cool days of October, November, makes me happy.

Not your average jump up and down and be giddy with excitement kind of happy. That’s a kind of happy I’m not that familiar with anyway. I'm talking about the slightly melancholy, sad for loss but still content and reliving glowing memories of days gone by, looking forward to turning inwards and being introspective kind of happy.

My kind of happy.

So while people all around me are complaining of the cold and the rain in particular, and about the Dutch climate in general, I’m keeping quiet and think to myself: enjoy it while it lasts.

The only truly sad thing about these chilly days is that I’m too busy to really cook. Because the right appreciation of fall, to me, comes with pots on the stove and pies and crumbles in the oven, the smell of cinnamon and cloves and nutmeg, red wine bubbling, fatty meats sautéing, bacon crisping, onions braising, butter foaming.

It will have to wait till this weekend. On Saturday, my dear friend Maarten is coming for dinner. He loves to eat but doesn’t cook much – so I just sent him an sms: what do you want for dinner? Something with lentils, he replied.

Mmmmmm, lentils, I’m thinking chorizo and caramelized onions, maybe a poached egg on top. Or a soup, subtly spiced with cumin and coriander and cardamom.. or fritters, lentil fritters topped with crumbly salty feta cheese... or something with smoked duck, braised wild rabbit, I haven't cooked any game this fall..

For now, I’ll work, be busy, and in between I'll keep still and listen to the poets, the songwriters, to accompany my fall-feelings.

What’s your favorite fall song?

And I feel like the neighbor's girl who will never be the same,
She walked alone all spring,
she had a boyfriend when the summer came,
He gave her flowers in a lightening storm,
They disappeared at night in green fields of silver corn.
And sometime in July she just forgot that he was leaving,
So when the fields were dying, she held on to his sleeves,
She held on to his sleeves.
And she doesn't want to let go,
Cause she won't know what she's up against,
The classrooms and the smart girls,
It's the end of summer, the end of summer,
When you hang your flowers up to dry.
Dar Williams, End of the Summer

Macarons, Unlimited

In september berichtte ik al even over de macarons van Unlimited Delicious. Op de Haarlemmerstraat Food fair stond Hans Heiloo met een voorproefje van de macarons die nu in de winkel verkocht worden. Inderdaad waren de macarons die ik in september bij hem proefde, niet representatief voor wat hij nu in de winkel heeft liggen... hoogste tijd dus voor een nieuwe etappe in de Amsterdamse macaron marathon.

UD verkoopt macarons in zakjes van 4 en 6 stuks, allemaal verschillende smaken per zakje, en als je er 10 koopt heb je nóg niet alle smaken te pakken. Het winkelmeisje was zelf nog niet helemaal ingewijd in de macaronwereld. Ze had er wel een paar geproefd, en vond ze heerlijk, maar kon me nog niet alle smaken opnoemen. Geeft niet, ik ga zelf proeven, en vond het in ieder geval mooi om te zien dat deze macaronbakker plezier heeft in het bedenken van spannende smaakcombinaties.



Het is misschien gek, maar ik heb nog steeds geen last van macaron moeheid. Ook deze keer zette ik vol blijde verwachting mijn tanden in de delicate koekjes. Wat vonden we ervan?



Een mooie macaron. Iets te zoet, de smaak van de vulling iets te weinig geprononceerd. Ik had het idee dat de koekjes allemaal nogal naar amandel smaakten, wat in sommige smaakvarianten een beetje overheerste. En, (maar dat vind ik van de meeste niet-Parijse macarons): te weinig vulling. De macaron is te snel ´weg´. En dat is jammer, want de smaak van deze Unlimited Delicious macaron zou best wat langer mogen blijven hangen...

alles over macarons!
Het Parijse ideaal
Amsterdamse test: Tout, van Wely en Amaison
Amsterdam: Kuyt
Macarons in Antwerpen: Del Rey
Amsterdam: Douglas Delights
zelf macarons maken
Laren: de macarons van Koek en Chocolade
Amsterdam: macarons van de Hanos en van Meer in de Watergraafsmeer
Amsterdam: Holtkamp
Amsterdam: de Gebroeders Niemeijer

Let there be Light

We´ve lived here for 6 months now. You would think the house would be ready by now -sadly, not. There´s still a daunting list of things that need to be done before this place will be just perfect. Mind you, no one else would notice it isn´t perfect yet. So it´s very easy to just ignore the list and get on with our lives - which is hard work enough!

But there are some things that cannot, will not be ignored. Like the fact that we still had no lamp over our dining room table. This was no problem in the summertime, but the last 2 weeks we had dinner by candle light - which is romantic indeed, but not very practical when you´re trying not to choke on fishbones, or trying to avoid putting whole chiles in your mouth.

We´d been looking for the Right Lamp for 6 months. Today, we gave up and reinstalled our old lamp - the one that we´ve had over our dining room table for years and years, the one I thought I was really sick of.

And guess what? it looks just fine. No - it looks great. It´s a new lamp, in a new house. And when wintertime kicks in tonight, we´re ready for it!

Iets met Kweepeer

Van mijn vrienden met moestuin in het hoge noorden kreeg ik 3 prachtige, geurige, rijpe kweeperen. Ze wogen elk wel een pond. Een avond lang verheugde ik me op de volgende dag, als ik na een ochtendje werken ´smiddags Iets met Kweepeer mocht gaan doen. Tot ik me realiseerde dat ik geen taart kon bakken, omdat we aan het proberen zijn onze Amerika-kilo´s weer terug te geven aan het universum (daar horen ze thuis, niet op mijn heupen). Een kweepeer taart maken en die dan niet op kunnen eten, dat zou een te grote kwelling zijn. Op zoek dus maar naar een kweepeer recept met toekomst potentieel. Jane Grigson geeft in haar Fruit Book een simpel recept voor kweepeer wodka: 1 grote kweepeer raspen, met klokhuis en schil en al, de rasp met 60 gram suiker in een weckfles doen, overgieten met wodka en dat 2-3 maanden laten staan.




Het ziet er nu niet erg aantrekkelijk uit, maar ik heb vertrouwen in Jane Grigson. Ergens in december zal ik genieten van een subtiel kweeperen likeurtje.

Van de 2 andere kweeperen heb ik een dikke puree gemaakt (het fruit heel decadent gaar gekookt in een staartje Pineau de Charentes) die nu in de vriezer ligt te wachten op calorierijkere tijden. Dan ga ik er ijs van maken, denk ik.

Klary in de Krant

Tijdens mijn bezoek aan Silver City, New Mexico, USA ben ik geïnterviewd door de regionale krant!
Klik hier voor de online versie van het artikel.

Chiles In The Desert: Road Trip Report

Over the next couple of days, my trip report (loaded with pictures of food and drink) will slowly develop here on eGullet: Chiles In The Desert.

Have fun!

De komende dagen werk ik aan mijn reisverslag, te lezen hier op eGullet: Chiles In The Desert. Foto´s van hamburgers, Amerikaans bier, chilipepers, en natuurlijk van de woestijn.

Veel plezier!

Home, sweet, spicy home

We zijn er weer! Een beetje stoffig van de woestijn, een beetje (beetje erg) moe van een lange reis zonder slaap, een hoofd en hart overladen met herinneringen en beelden en indrukken.

Amerika was weer een geweldig land om in rond te reizen. Aardige mensen, onbevattelijk uitgestrekte natuur, maar dan net op tijd een klein stadje met een brewpub en koffiehuis om je weer mens onder de mensen te voelen.

Ik heb zo´n 1000 foto´s om door te ploegen, een groot deel daarvan eetfoto´s... mijn reisverslag verschijnt een dezer dagen op eGullet, een link komt binnenkort. Voor nu ga ik eerst maar eens even een dutje doen...

O ja. Die foto? Een sandwich met de in het zuidwesten alomtegenwoordige geroosterde groene chili. Ik heb er zoveel van gegeten als ik op kon, want ik krijg ze waarschijnlijk nooit meer.

Tot later

Ik hou van de herfst. Elk jaar opnieuw vergeet ik hoeveel ik van de herfst hou, totdat het weer zover is.
Herfstkleren zijn leuker dan zomerkleren – laagjes, wolletjes, warme tinten, fleurige maillots, stoere laarzen, sjaals om je in te wikkelen. Ik hou van herfstweer: zowel van de gouden, knapperige ochtenden in het park, met de bomen die net beginnen te kleuren, als van regenachtige en mistige zondagen als je op de bank kruipt met een dvd en een pot thee en een stuk verse appeltaart.
En herfsteten... Pompoenen, appels, pruimen, noten, stoofpotjes, wild en paddestoelen, port en blauwe kaas, salie, donkere sauzen en chocoladetaarten. Oké, sommige van die dingen zijn niet exclusief voor de herfst, maar het zijn de dingen waar je weer trek in krijgt als de dagen korter en koeler worden.


Voor iemand die zoveel van de herfst houdt, is het eigenlijk gekkenwerk om midden in dat glorieuze seizoen op reis te gaan. Maar toch is dat wat we gaan doen. Morgenochtend stappen we in het vliegtuig naar Phoenix, Arizona, om te beginnen aan een roadtrip door het Wilde Westen – 3 weken lang door de woestijn, langs gekke rotsformaties en rode zandduinen, canyons en bossen en kreken. We zullen maisbrood eten en bonen en quesadilla’s en chilipepers, veel chilipepers. En over een week of wat ben ik terug met een geheugenkaart vol foto’s en een hart vol nieuwe herinneringen.

Vakantie is voor mij ook, vooral: even los van de zuigende kracht van het internet. Ik ga 3 weken lang zo ver mogelijk bij alle computers vandaan blijven. Het blijft dus even stil op Alles over Eten! Tot later!

Fluwelen soep

Ik sta in de rij bij de groentekraam op de markt, met een zakje sla en een paar sjalotjes en een tros bananen. Het plan voor het diner: restjes verwerkt in een frittata, en de rest van de restjes verwerkt in een salade. Weinig inspiratie dus, beetje jammer voor Rolf die vanavond een hapje komt mee-eten. De vrouw voor me rekent een paar zoete aardappels af en als een bliksemflits zie ik: zoete aardappelsoep. Warm, zacht, romig, troostrijk, en het perfecte liaison tussen omelet en sla.

Soep van zoete aardappel
voorgerecht voor 4-5 personen

1 zoete aardappel van ca. 350 gram, geschild en in blokjes
het wit en lichtgroen van een dunne prei, in ringen
een flinke teen knoflook, gesnipperd
1 eetlepel olijfolie
500 ml lichte kippebouillon
peper, versgeraspte nootmuskaat
75 ml. slagroom
1 eetlepel ketchup
2eetlepels bourbon barbecuesaus, bijvoorbeeld deze
een paar druppels balsamicoazijn
gesneden koriander, om te garneren



Verhit de olie op laag vuur en bak hierin de prei en knoflook glazig (niet bruin laten worden). De aardappel en bouillon erbij doen, deksel opd e pan en in ca. 30 minuten de aardappel en prei gaar laten worden.
Pureer met de staafmixer en breng op smaak met zout, peper, nootmuskaat. Doe de ketchup, barbecuesaus en azijn erbij en warm nog even door.
Proef op zout en serveer in kleine kommen, gegarneerd met verse koriander.

Ik: "Ja, dit is nou de categorie mee-eten".
Rolf, genietend zijn soep oplepelend: "Nou, dit zou je toch zo in een restaurant kunnen krijgen, en dan zou je blij zijn!"

Chinese sudderlapjes

Ik geef toe dat de foto er niet al te aantrekkelijk uit ziet, maar dit was zo lekker, dat ik hoop dat jullie me op mijn woord geloven en dit ook - ooit - zullen maken. Het is een lichtelijk aangepaste versie van een recept uit Fuchsia Dunlop´s The Revolutionary Chinese Cookbook. Het is niks meer dan vlees, chilibonen pasta, gember, anijszaad en kaneel - maar het resultaat na een paar uur sudderen is van een betoverende complexiteit. Pittig, maar niet scherp pittig - eerder een warme, gloedvolle pikantheid, alsof de scherpe randjes van de chili worden getemperd door de donkere smaak van kaneel en anijs. Ik maakte het zaterdagmiddag en ging toen zonder te proeven het heerlijk geurende huis uit (naar het verjaardagsetentje van mijn vriendin Bianca, waar ik oesters, linguine al limone, bourride, appelcrumble en kokosijs te eten kreeg - ook niet verkeerd!). Dennis at er die avond van, en de volgende ochtend was het eerste wat hij zei toen we wakker werden: "Eten we vanavond weer Chinees suddervlees?"

Als dat jullie nog niet overtuigt..

Het orginele recept zegt 8-10 gedroogde chili´s, ik gebruikte er 3, en vond de hitte van het eindresultaat precies goed. In plaats van de aardappelen uit het origineel stoofde ik het laatste uur 2 Aziatische aubergines mee. We aten er simpel geroerbakte kouseband bij.

Gesudderd Chinees rundvlees
750 gram riblappen, op kamertemperatuur, in blokjes
een stuk verse gember ter grootte van een golfbal, in plakjes (schillen hoeft niet)
2 eetlepels chilibonenpasta (douban jiang)
1 kaneelstokje
1 klein steranijs
3 gedroogde chilipepers
1 eetlepel donkere sojasaus
2 eetlepels lichte sojasaus
1 eetlepel rijstazijn
250 ml. water
1 eetlepel olie
2 dunne Aziatische aubergines, in blokken
zout indien nodig


Verwarm de oven voor op 130 C. Verhit de olie in een braadpan 8die ook de oven in kan) op middelhoog vuur. Doe de chilibonenpasta erbij (pas op, gaat spatten) en roerbak deze een minuutje tot de olie donkerrood en geurig is. Doe de gember, gedroogde chili´s, kaneel en anijs erbij en bak deze nog een minuutje mee.
Doe het vlees in de pan en schep goed om zodat al het vlees met de rode olie bedekt is. Doe de sojasauzen, rijstazijn en het water erbij en breng aan de kook, zet de pan dan in de oven en laat een uur of 2 (meer kan geen kwaad) zachtjes gaar stoven. Ik vond het nog iets twe hard gaan en heb na een uur de temperatuur naar 120 C verlaagd.

Zo´n 3 kwartier voor je wil eten, de aubergines erbij en meestoven. Proef op zout (ik heb helemaal geen extra zout toegevoegd, de chilibonen pasta en de sojasauzen zijn al flink zout) en serveer met rijst of noedels, en een simpele gestoomde of gebakken groene groente. Oh, mm, mmmm.

Een heel erg geslaagd hoofdstuk in het China Project.

Het China project

Eén van de dingen waar ik het dinsdag met Alice aka kattebelletje over had, was hoe de Chinese (en de Koreaanse - Vietnamese - Japanse - Maleisische - etc) keuken me wezensvreemd is. Ik heb daar geloof ik al eens eerder over geschreven, omdat het me fascineert hoe de ene kookstijl je veel meer aan het hart ligt dan de andere - en in mijn geval heeft het niet zoveel te maken met ´waar je mee bent opgegroeid´, want in mijn jeugd at ik net zo weinig paella en lasagna als bibimbap of mapo dofu. Gaat het echt alleen om de ingredienten, of toch ook om de technieken en de manier van eten?

Andere ´vreemde´ keukens zijn me veel vertrouwder. Als ik Claudia Roden´s Book of Middle Eastern Food lees dan voel ik me thuis, het is net alsof ik die gerechten al mijn hele leven ken en zelfs gemaakt heb. Recepten als haar Shula Kalambar (linzen met spinazie, subtiel op smaak gebracht met knoflook, komijn en korianderzaad, met flink veel boter om het een zalvend zachte substantie te geven) of Mefarka (gehakt met roerei en tuinbonen, geurend naar kruidnagel, tijm en kaneel, geserveerd op kamertemperatuur) - ze klinken intrigerend, maar niet raar. Toen ik ze één keer klaarmaakte hadden ze zich in mijn kookbewustzijn vastgezet. Ik had het gevoel dat ik wist hoe ze moesten smaken, alsof ergens in mijn hoofd de geur en smaak van de ideale mefarka bestond, waar ik alle volgende mefarka´s aan kon spiegelen. En dat is toch echt gek, voor een gerecht van koud ei met vlees en bonen en kruidnagel.

Met de Oosterse keuken heb ik dat dus niet. En jarenlang heb ik ook gezegd: "Ik waag me er niet aan" - er waren altijd nog zoveel andere dingen te ontdekken en uit te proberen, en het Verre oosten stond ergens helemaal onderaan mijn lijstje met keukenverlangens. Maar het begint nu te komen, misschien als logische stap in mijn culinaire ontwikkeling, misschien uit zucht naar vernieuwing en spannende smaken.



Vandaag deed ik een poging om zonder boek of recept iets chinezigs op tafel te zetten. Twee nieuwe dingen gebruikt: Sichuan ingemaakte groente (dat eruit ziet als iets wat uit Sigourney Weaver ontsnapte in Alien) en de beste toko-aankoop van dinsdag: zoete bonensaus. Dat spul is geweldig.. ik dacht dat ik verslaafd was aan hopisinsaus, maar Alice had helemaal gelijk, dit is véél lekkerder. Zout, zoet, met een diepe en complexe smaak. Ik heb zin om het overal door te gooien, van sudderlapjes tot tomatensaus: ik kan me bijna niet voorstellen dat het ergens niet lekker bij zou ijn.

Wat er verder in ging: varkensvlees, knoflook, lente-ui, rode paprika, Shaosing wijn. Het resultaat was lekker - maar niet geweldig. Volgens Dennis ben ik te streng voor mezelf, en misschien heeft hij gelijk, maar eigenlijk denk ik dat ik eerst nog een tijdje gewetensvol uit boeken moet koken voor ik mezelf kan vertrouwen met het uit de mouw schudden van een Chinees gerecht...

Toko Pointers

If, like me, you're always wondering about all those weird and exciting products in the Chinese supermarkets – here’s the website for you: Tokowijzer

I often go to the Dun Yong store on the Geldersekade, where they have little labels on the shelf explaining in somewhat adorable English what to do with their stuff. Like "Do not use this if you do no know what to do with it"; or "If you like dumplings, time to make your own use these wrappers!" But still, there are so many things there that just look plain scary (or even unedible...), and most times I leave with yet another bottle of sesame oil and some noodles, instead of trying out new things. I need Tokowijzer and I'm probably not alone! Not only do they tell you what everything is, they also explain how it tastes, give links to recipes, the best brands to buy, and how to use it.

One of the 2 founders of this website is kattebelletje (who, in real life, goes by the name of Alice) with whom I’ve been e-mail corresponding for a while now, about subjects as diverse as food, writing, language, dumplings and moving house. This weekend she sent me a message that she had some time to kill in Amsterdam and would I like to go shopping with her? We talked, had coffee, explored the little corners of personal life that don’t get touched upon in the public blogosphere, and then visited 3 Chinese supermarkets. She told me about Sichuan pepper oil, the best chili bean paste, these freakishly weird looking things,

water caltrop

..why sweet bean sauce tastes better than hoisin sauce, what to do with tofu sheets and thousand year eggs, which brands of ready made dumplings to buy, and lots of other stuff that I can’t remember now.. I feel I should have taken notes!



I'm sure we'll meet again, hopefully for a jiaozie (dumpling)-making session. Right now I have to thank my personal Tokowijzer for introducing me to century eggs... something I never would have bought on my own. We had them as a side dish with dinner tonight, per Alice's instructions with some black vinegar and ginger and scallions. They were much milder tasting than I expected, but I did find them very rich - I liked the flavour a lot, but still could not manage more than about half an egg. It reminded me of my reaction to offal like kidneys or sweetbreads.

Oh and the water caltrop? The woman at the store said you could eat them raw, this article does not seem to agree, so I'm glad we only nibbled on the raw ones. I bought them more for their strange and beautiful appearance anyway.

More Chinese adventures tonight!