Groen om op te kauwen

Wat is het toch heerlijk als het weekend langer duurt dan 2 dagen. Gisteren had ik voor het eerst in ik-weet-niet-hoe-lang een maandag vrij, en hoera, het was niet alleen een lege dag, maar ook een echt mooie herfstdag waarop ik kon genieten van een lange wandeling door het Amsterdamse bos - een middag vol vallende blaadjes en gouden herfstzon. En van de gezellige beestenboel op de Geitenboerderij.



De overjarige geitenkaas van de Ridammerhoeve belandde die avond op een salade waar ik erg trots op was. Ik had, al wandelend, bedacht dat ik een salade wilde maken met geschaafde rauwe venkel, granaatappelpitjes en geitenkaas, maar toen ik bij de natuurwinkel verse hele boerenkoolbladeren zag liggen vergat ik mijn venkel acuut.



Het bereidingsproces van deze geroosterde kool is verwant aan de boerenkoolchips. Maar terwijl je voor die chips wil dat elk blaadje kool knisperig knapperig wordt, is dat voor deze salade niet nodig, en kun je dus de hele bups (ca. 400 gram boerenkool) op 1 bakplaat roosteren. Sommige blaadjes worden krokant, sommige krijgen lekkere bruine randjes, sommige worden alleen maar zacht, en alles bij elkaar krijg je een berg heerlijke, notige, een beetje taaiige, ontzettend smaakvolle boerenkool. Het zuur van de granaatappelsiroop, het zoet van de granaatappelpitjes, en het zout van de oude geitenkaas zijn er heerlijk bij.

n.b. een lezer maakte dit en vond het 'te droog'. Het moet zeker niet droog zijn, wees dus vooral royaal met de olijfolie die je erover giet, en masseer deze even goed in de blaadjes met je handen zodat echt alle boerenkoolkrullen een beetje olie krijgen.



Salade van geroosterde boerenkool
voor 2 - 4 personen

400 gram boerenkool (hele bladeren)
een flinke snuf zout
1 theelepel chilivlokken
olijfolie

een paar eetlepels geschaafde oude geiten- of schapenkaas
een paar eetlepels verse granaatappelpitjes
2 eetlepels granaatappelsiroop (Turkse winkel)
4 eetlepels zonnebloem- of pompoenpitten of een mengsel hiervan

Verhit de oven voor op 200 C.
Scheur de kool van de harde nerven, zodat je hapklare stukjes blad hebt. Was deze goed en droog ze dan zo goed mogelijk (bijvoorbeeld eerst in een sla centrifuge en daarna nog in een droge theedoek).
Leg de kool op een met bakpapier beklede bakplaat, strooi er zout en chilivlokken over en giet er ruim olijfolie over. Schep het even om, of beter nog, masseer de olie erin met je handen, zodat alle blaadjes met olie bedekt zijn.

Rooster 15 minuten in de oven, schep halverwege even om.

Rooster de zaden een paar minuten in een droge koekenpan.

Laat de boerenkool als deze klaar is even afkoelen en schep hem dan op een platte schaal. Giet de granaatappelsiroop erover en bestrooi met de zaden, granaatappelpitjes en geitenkaas.
Serveer lauwwarm, hoe meer de kool afkoelt, hoe taaiiger hij wordt.

Aan de slag met raar graan

Een nieuwjaarsbeslissing: ik mag geen nieuwe rare granen/bonen/meel/pasta kopen, voor ik alle restjes raar zetmeel uit de voorraadkast heb opgemaakt.
Daarom aten we gisteren als toetje zwarte kleefrijst met kokosmelk, en staat er vanavond pompoensoep met gort op het menu.

Dat kleefrijst toetje valt in de categorie Moet Dit Maken. Toen ik erover had gelezen in het EGullet topic over het boek Cradle of Flavor van James Oseland, bleef het hangen en hangen, ik kocht een zakje zwarte kleefrijst, wat vervolgens achterin de la met rare granen belandde. Waarvandaan ik het vorig weekend opdiepte toen ik de keuken aan het opruimen was.

De rijst is van zichzelf al licht zoet en wordt nog verder gezoet met suiker (volgende keer zal ik denk ik proberen om palmsuiker te gebruiken voor wat extra smaak). De lauwwarme rijstmassa wordt vervolgens overgoten met kokosmelk waaraan zout is toegevoegd. Klinkt raar, en de eerste hap ís ook een beetje raar, maar daarna is dit bijna meteen een hoogst verslavend hapje. Ik at er gisteravond 3 bakjes van.

Het recept van Oseland vind je bijvoorbeeld hier. Het werkte niet helemaal voor mij: na zo´n 2 uur zachtjes koken (met deksel op de pan) had ik nog steeds een bodem rijst in een grote pan vocht. Ik heb wat van het vocht afgegoten, het vuur wat hoger gezet en de massa ingekookt tot het een pudding/rijstebrij-achtige substantie had. Misschien had het deksel van de pan gemoeten tijdens het koken?

Zoekend naar recepten voor zwarte kleefrijst kwam ik bijna alleen maar toetjes varianten tegen. Maar ik stel me zo voor, dat de rijst ook heel lekker is in een salade met gedroogd fruit en een bittere groente als boerenkool of snijbiet.

**********************************




Ook gevonden in de voorraadkast: een potje gort. Ik hou veel van gort (zie bijvoorbeeld hier voor een geweldige soep met gort, paddestoelen en rundvlees). Het is een winters graan, met een donkere smaak en bevredigende beet. Maar vandaag had ik, ondanks of misschien wel juist dankzij de ijzige kou, zin in een lichte soep met frisse smaken. Dit werd het: pompoen gortsoep met lente-uitjes. In de koelkast vond ik een stukje paksoi dat zijn beste tijd gehad had, de bladeren daarvan gingen op het laatst fijngesneden door de soep. Een handje spinazie, groene kool of snijbiet zou ook werken, maar zonder dat last minute groen is het even goed een heerlijke soep.

Popmpoen gort soep, voor 2 personen
200 gram pompoen in blokjes, schoongemaakt gewicht
1 klein sjalotje
15 gram boter
500 ml. bouillon (ik gebruikte een lichte groente bouillon van een blokje)
75 gram parelgort
Een snufje gedroogd lavasblad (niet teveel, het overheerst snel)
Peper, zout
Het wit en lichtgroen van twee lente-uitjes, in schuine ringen
Optioneel: 2 handjes bladgroente – paksoi, spinazie, snijbiet, waterkers, rucola bijvoorbeeld



Laat de boter smelten in een kleine soeppan en bak hierin de ui zachtjes een paar minuten. Doe de bouillon erbij en breng aan de kook. Doe de gort, pompoen, lavas, peper en zout erbij en laat met het deksel op de pan ca. 30 minuten zachtjes koken, of tot de gort gaar is maar nog een kleine bijt heeft. Doe de lente-uitjes erbij en laat nog een minuutje doorkoken. Voeg de fijngesneden bladgroente toe, roer even om zodat deze slinkt, schep de soep in kommen en serveer meteen

Moet dit maken: dadar isi

Ik las over deze Indonesische omelet op het blog van kattebelletje (doe een search op dadar isi in haar blog, het lukt me op een of andere manier niet om direct naar de post te linken).

Ik werd wel verleid om een beetje te knoeien met het recept.. maar het resultaat was zo heerlijk, dat ze het me hopelijk niet kwalijk neemt.

Dadar isi van kattebelletje, mijn versie
voor 2 personen:

1 kemirinoot
1/2 theelepel korianderzaad
1/2 theelepel komijnzaad
1/4 theelepel gemberpoeder
4 eieren
200 gram gehakt (ik gebruikte 2 tartaartjes)
4 bosuitjes, fijngesneden
1 sjalotje, fijngesneden
1 flinke teen knoflook, gesnipperd
een flinke scheut ketjap manis
een flinke theelepel sambal
plantaardige olie

Rooster de kemirinoot in een droge koekenpan tot hij begint te kleuren. Doe komijnzaad en korianderzaad ook in de pan en laat nog even meebakken tot ze beginnen te geuren. Laat afkoelen en stamp dan fijn in de vijzel met de gemberpoeder.
Verhit een eetlepel plantaardige olie in een koekenpan en bak als het heet is, hierin de ui en knoflook. Als deze zacht zijn, doe je de specerijenpasta erbij. Bak een minuttje. Verkruimel dan het gehakt in de pan en bak het op middelhoog vuur tot het niet meer roze is. Doe de ketjap, sambal en eventueel nog zout erbij, de helft van de fijngesneden bosui, en neem dan van het vuur.

Kluts 2 eieren.
In een andere koekenpan (of in dezelfde,maar veeg hem dan wel even goed schoon met keukenpapier) verhit je een klein scheutje olie. Giet de eieren erin en schep de helft van het gehaktmengsel er bovenop. Laat even bakken tot het ei aan de bovenkant ook begint te stollen. Vouw de omelet dan dicht en laat hem op een bord glijden. Laat hem vooral niet te lang bakken het is lekker als het ei nog een beetje smeuiig is... vind ik! Bestrooi met wat bosui, en herhaal met de andere 2 eieren en de rest van het gehaktmengsel.

De baso van mijnheer Tan

In de categorie ´moet dit maken´: toen ik afgelopen november Bianca Tan in haar programma Eten met Bianca een recept van haar vader zag maken, baso (koolbladeren gevuld met gekruid, gestoomd varkensgehakt) liep het water me in de mond en kon ik eigenlijk niet wachten om het te proberen. (klik hier om de aflevering te bekijken). Maar het moest wachten, want ik had het meest essentiele ingredient niet in huis. Tung Chay, of Tianjin, is ingemaakte Chinese kool - je vindt het in een prachtig aardewerken potje in de Chinese supermarkt. Het is zout, pittig maar niet pikant, en het ruikt zeer heftig naar knoflook (ik liep er vorige week op een warme zomerse dag mee door de stad en verbeeldde me dat er raar naar me gekeken werd - echt, je rook de knoflook door het plastic deksel heen).

Dit weekend was het dan eindelijk zover. Maar voor ik gisteren boodschappen ging doen, had ik niet eerst nog even het recept bekeken - en zo kwam ik dus thuis met een Chinese kool in plaats van de gevraagde spitskool.

Heerlijk was het tóch. De ingemaakte kool geeft het gehakt een ondefinieerbaar exotische smaak, door het stomen is het gehakt sappig en mals. Het sausje van pindakaas, ketjap en citroensap (waarvan ik eerst dacht dat het te overheersend zou zijn voor het milde gehakt) is er heerlijk bij.

Ik had meer gehakt dan er in mijn koolbladeren paste, en terwijl ik de bladeren aan het vullen was heb ik eetlepels vol van het gestoomde gehakt naar binnen gewerkt. Er staat nu nog wat in de koelkast, maar ik weet niet of dat de morgen gaat halen!

Tofu & Tomaat: Moet Dit Maken

Als ik niet zo lui was, zou dit blog labels hebben. Dat wil zegen als ik niet te lui was om alle posts vanaf het begin in categorieën onder te brengen, zodat je in 1 keer alles kan lezen over gefermenteerde sojaproducten, zoete baksels, stedentripjes. Waar ik te lui voor ben, is niet het labelen (ik hou wel van dat soort werkjes) maar het verzínnen van die rubrieken. Ik kijk naar mijn verzameling posts en zie een nogal heterogeen geheel. Maak ik dan maar heel veel rubrieken? Maak ik ze saai ('recepten: hollands') of grappig ('leuk geprobeerd')?

Het is erg onvriendelijk richting mijn lezers, want ik maak zelf veel gebruik van labels in andere blogs. Weer een mooi project om mijn leven te beteren dus. In ieder geval, ALS ik zover kom, moet dit één van de rubrieken worden: 'moet dit maken'. Dat slaat dan op een foto of beschrijving die je tegenkomt, waardoor je zo gegrepen wordt dat je niet kan wachten om naar de winkel te gaan en de benodigde ingrediënten te kopen. Soms heb je voor die avond, erger nog, voor de komende avonden, al andere plannen en dan blijft zo´n plaatje maar door je hoofd spoken. De verwachtingen worden steeds hoger gespannen en soms gaat het dan mis als je het uiteindelijk écht gaat maken. Maar meestal, gelukkig, is het zo goed als je hoopte en droomde.

Via eGullet kwam ik op dit weblog: Tokaido Notebook, waar ik een foto zag van een doodeenvoudig Vietnamees gerechtje van tomaat en tofu. Een week nadat ik die post las was het eindelijk zover. Weliswaar had ik nog steeds niet de juiste spullen in huis, en moest ik rode ui gebruiken in plaats van lenteui (vandaar die paarse sliertjes in het gerecht). Nog een aanpassing: omdat ik zo hou van de combinatie tomaat/koriander, deed ik een handje gesneden verse koriander door de saus. En aan tafel begoten we het geheel rijkelijk met sriracha, omdat ik zin had in pittig.
Met excuses aan Nakji dus, maar ook met dank, want het was heerlijk!