Yuki poseert

Ik heb een nieuwe camera! Eindejaarscadeautje voor mezelf. Na een avondje spelen met alle knopjes kan ik al zeggen dat ik er erg blij mee ben. Helaas aten we vandaag niks noemenswaardigs (kliekjes van gisteren - opgewarmde gebakken aardappels, niet erg fotogeniek) dus hoe hij het met eten doet, kan ik helaas nog niet zeggen.
Maar Yuki staat er alvast geweldig op.

Morgen hopelijk nog tijd voor een Oudejaarsmijmering!

Dag Dozo

Vanochtend kon ik Dozo niet vinden. Ik dacht even dat ze ontsnapt was uit haar kooi, want dat was wel eens eerder gebeurd. Nee, ze was niet ontsnapt. Ze was er nog, maar ze was er niet meer. Yuki had haar begraven onder een laag hooi en lapjes. Ergens in de nacht had Dozo de rattengeest gegeven.

Dag lieve Dozo!

Ga mee naar buiten, allemaal

Dozo op het balkon

Boris in het park

Ik heb een stapel eetfoto´s en eetgedachten en recepten om de internetwereld in te sturen, maar het is te warm.
Ik heb alleen maar zin om op het balkon te zitten met een koud drankje en de ratjes, of in het park onder een boom met een vriendin en een kopje koffie.

Later meer.

Als de man van huis is...

... dansen de ratten op tafel


en eet de vrouw postelein!


Pasta met postelein voor 1
250 gram postelein
50 gram gerookte spekreepjes
1 teen knoflook, gesnipperd
75-100 gram gedroogde pasta
peper, zout, chilivlokken
een beetje parmezaanse kaas
gepocheerd ei, om te serveren

Zet een pan water op voor de pasta.
Bak het spek zachtjes uit in een koekenpan. Was intussen de postelein en snij een stukje van de steeltjes af. Als het spek is uitgebakken, de knoflook in de pan doen en even meebakken. Dan de postelein met aanhangend water erbij, peper en zout en chilivlokken toevoegen, en op laag vuur laten stoven terwijl je in de andere pan de pasta kookt.
Als de pasta bijna klaar is het ei pocheren.
Schep de pasta uit de pan met een schuimspaan, en doe bij de postelein. Goed omscheppen. (Ik deed er op dit punt nog wat gehalveerde cherrytomaatjes bij, maar vond later dat ik dat beter niet had kunnen doen.)
Doe de pasta in een diep bord, strooi er wat parmezaan over en leg het gepocheerde ei er bovenop.

Eet bij een aflevering van de Gilmore Girls.

Welkom, Rat

Excuses, maar weer, voor het gebrek aan verse posts op Alles over Eten. Het is niet dat er niet over eten wordt nagedacht, integendeel. Er wordt nagedacht, er wordt gekookt, er wordt gegeten. Maar de dagen schieten voorbij en van schrijven komt niks.

Misschien krijg ik begrip als ik zeg dat we 'middenin' een verhuizing zitten? Verhuizen is de hel. Het is, eigenlijk, onbegrijpelijk dat de commerciele omroepen nog niet met een docusoap De Verhuizing zijn gekomen. Verhuizen heeft alles wat een tv programma nodig heeft: schaamteloos voyeurisme, huiselijk drama, emotionele toestanden. En vooral een flinke dosis nostalgie, altijd goed.

Vorig weekend maakte ik een kastje open waarvan ik al zeker 10 jaar de deur stevig op slot had laten zitten. Waarom? Omdat ik me heb voorgenomen nu bij deze verhuizing alles eens echt goed aan te pakken. Dus niet al die dozen vol verleden weer meesjouwen naar het volgende huis, maar alle papieren en troep echt uitzoeken, en weggooien wat weg kan. Het eerste wat uit het kastje rolde waren 2 schoenendozen met brieven, de meeste zo'n 18 jaar oud. En de eerste 2 brieven die ik openvouwde waren van mensen die nu net zo oud zouden zijn als ik, ware het niet dat ze allebei al jaren geleden deze wereld hebben verlaten. Ik heb 2 vuilniszakken met oud papier weggebracht die dag (studieboeken en lijsten met middelnederlandse grammatica, dat was makkelijk weggooien) maar de schoenendozen met brieven zijn ongelezen weer het kastje in gegaan. Die mogen meeverhuizen, en komen op een later tijdstip wel aan bod.

In het hoofdstuk Nostalgie komen er gelukkig ook leukere dingen tevoorschijn. Zo vond ik een schriftje met lijstjes uit 1995, waarin ik bijhield wat ik voor wie had gekookt. Dit at ik op 3 juli met Dennis:

Kennelijk hadden we iets te vieren. Vis met rijst, Dennis' ultieme lievelingseten. Bij de frambozentorentjes kan ik me overigens maar weinig voorstellen.

Andere eetgedachten, die de afgelopen week dit blog niet haalden:
Het Chinese nieuwe jaar is begonnen, en het is nu het jaar van de Rat. (Ook in het kader van de nostalgie: bovenaan deze post een oude foto van FouFou, het liefste en schuwste ratje ooit). Het plan was om donderdag Chinees te koken ter ere van het Nieuwjaar, en om net als de Chinezen wat geluk af te roepen over het jaar dat komen gaat, door de juiste dingen te eten en drinken - we kunnen wel wat voorspoed gebruiken. Maar ook daar kwam dus, ondanks de goeie voornemens, niks van terecht.

Losse flodders:
Is het waar dat voor een echte capuccino de melk niet boven de 90 graden Celcius verhit mag worden?

Wat zijn noten eigenlijk?

Kan ik zelf dit lekkerste hapje van het weekend, gisteren gegeten bij Shiro in de Bosch, reproduceren - en mag ik dan nog vóór we gaan verhuizen een fles Argan-olie kopen? En, wat is Argan-olie eigenlijk?

Spaanse Iberico ham met Sharon fruit en walnoten-arganolie pasta

Morgen maar iets Chinees koken. Wordt vervolgd.

Ratatouille!

Dit is Dozo. Sinds vorige week verwacht ik elke ochtend als ik opsta, dat haar kooi leeg is, en dat zij in de keuken staat naast een koekenpan, bezig een omeletje voor me te bakken (en een heel klein mini rattenomeletje voor zichzelf). Lijd ik aan hallucinaties, nee, maar een beetje gek ben ik wel. Want sinds de premiere een paar weken geleden, ben ik al 2 keer naar de bioscoop geweest om te kijken naar wat zeker 1 van mijn favoriete films aller tijden zal blijken: Ratatouille.

Ik hou van eten, ik hou van koken, ik hou van ratten. Vanaf het moment dat ik hoorde over deze film had ik het gevoel dat hij speciaal voor mij bedacht en gemaakt is – en alleen een speciale soundtrack met Patty Griffin songs had dat gevoel nog verder kunnen vervolmaken. Dan waren AL mijn obsessies in avondvullend entertainment vertegenwoordigd. Maar goed, 2 uit 3 is een mooie score.

Ratatouille is het onwaarschijnlijke (maar dit is Disney/Pixar, dus daar hebben we het maar niet over) verhaal van een fijngevoelige, maar dappere rat die kok wil worden. Hij vindt (aanvankelijk) een partner in de slungelige, onhandige Linguini (die niet echt goed kan koken of proeven) en samen bereiken ze grote culinaire hoogten, daarbij geholpen door de geest van de overleden chef Gusteau (een Paul Bocuse look-a-like) die als motto heeft: iedereen kan koken!

Uiteindelijk blijkt dat laatste toch niet helemaal op te gaan, maar trouw aan het Disney feel-good principe, vindt wel iedereen zijn plek aan het eind van de film – ratten, slungelig koksmaatje, stoere vrouwelijke chef, de slechterik, de verbitterde criticus.

Het is een film over eten en proeven, en zie bijvoorbeeld deze discussie op eGullet over het gastronomische waarheidsgehalte en de adviezen van topchefs. Maar voor rattenliefhebbers is het toch ook, en misschien vooral, een film over ratten. Laten de culinaire feiten-checkers hier en daar een steekje vallen (rozemarijn is geen specerij (spice) en zwezerik is geen kalfsmaag!), het rattenleven, de ratten zelf, hun gedrag, hun bewegingen en hun uiterlijk is adembenemend mooi weergegeven.
Of je nu van knaagdieren houdt of van eten, of van allebei, gaat dat zien!

Remy´s succesrecept, zijn haute cuisine versie van ratatouille, is een creatie van Thomas Keller - de grote Amerikaanse chef van The French Laundry. Het recept, mocht je het willen namaken, vind je hier. In tussen maakte ik gisteren, als ode aan Remy, mijn eigen simpele ratatouille.



Ratatouille
1 aubergine
1 courgette
1 rode of gele paprika
1 grote ui
450 gram rijpe tomaten
een halve chilipeper
2 tenen knoflook
olijfolie
5 gekneusde korianderzaadjes
verse tijm
verse basilicum
1 laurierblad
peper, zout
snufje suiker
1 eetlepel rode wijnazijn



Maak eerst de tomatensaus. Hak de tomaten fijn en snij de knoflooktenen in plakjes. Snij de halve chilipeper fijn. Verhit een paar eetlepels olijfolie in een grote braadpan en fruit hierin de knoflook zachtjes (niet bruin laten worden). Doe de tomaten en chilipeper erbij, de laurier, korianderzaad, snufje suiker, beetje verse tijm en laat pruttelen terwijl je de groenten snijdt en bakt.

Snij de aubergine, paprika en courgette in blokjes (niet te klein, dan kookt het te snel stuk) en de ui in dunne ringen. Bak in een grote koekenpan de groenten na elkaar in olijfolie: eerst de ui, dan de aubergine, dan de paprika, dan de courgette. de groeten moet een beetje kleuren maar vooral niet te gaar en zacht worden. Doe elke keer als er een portie klaar is, deze bij de tomatensaus.


Laat alles nu zachtjes een half uurtje pruttelen. De groenten moeten gaar en zacht zijn maar niet stukgekookt. Proef op zout en peper.
Eet als bijgerecht bij lamsvlees of vis. Doe er vlak voor het serveren een klein beetje rode wijnazijn (of balsamico)bij, nog wat verse tijm en eventueel wat verse basilicum. Ook lekker als pastasaus!