Mijn moeder had vroeger een paar zoetigheden in haar repertoire die elkaar met rustgevende regelmaat afwisselden. In mijn herinnering (en die kan best niet kloppen, zo gaat dat soms met herinneringen) hadden we elke zondag "iets lekkers" bij de koffie, iets om naar uit te kijken voor na het wekelijkse kerkbezoek. Appeltaart, gemberkoek, cake, monchoutaart, en in de zomer, mijn favoriet: aardbeienkwarktaart.
Ik denk dat ik zo'n 20 jaar geen echte ouderwetse 'hollandse' kwarktaart (dat wil zeggen een koelkastkwarktaart met gelatine, in plaats van een Amerikaanse gebakken cheesecake) had gegeten. Laat staan zelf gemaakt. Maar toen ik laatst voor een verjaardagslunch op zoek was naar een licht, fris, niet te calorierijk toetje, dacht ik eraan. Deze citroen kwarktaart komt van de BBC Good Food site en was ontzettend lekker. Mocht je hem ook willen maken: Britse gelatine blaadjes zijn misschien anders van formaat. Ik gebruikte 6 van die kleine Dr Oetker gelatine blaadjes en de consistentie van de taart was perfect.
In plaats van blauwe bessen zouden frambozen ook heerlijk zijn bij deze taart.
Ja, dat is toch wel leuk. Om als je ziek in bed ligt op 14 februari, wakker gebeld te worden door een bezorger met een roos.
De allereerste keer in mijn leven, als ik het zeggen mag, dat ik met Valentijnsdag op zo'n manier verrast werd. En weet je? Dan vind je het ineens geen rare commerciële uitvinding meer, dat hele Valentijnsgedoe. Dan is het gewoon leuk, dat er iemand aan je gedacht heeft.
Op het schoolbord in mijn keuken wisselen de inspirerende spreuken en citaten elkaar af. Maar 1 staat er al jaren op en die haal ik voorlopig ook niet weg:
Assume nothing.
Neem niets voor vanzelfsprekend aan. Geloof niet, zonder verder na te denken of echt goed te kijken, dat iets raar is, of oppervlakkig, of nietszeggend, of onmogelijk. Neem niets aan. Laat je verrassen. Door een rozenbezorger. Door liefde.
Goed. Hoe maak ik een bruggetje van een onverwachte roos naar onverwacht lekkere pudding? Ach. Laat de pudding voor zichzelf spreken. Of ja: als ik een romantisch diner had moeten koken deze week, dan waren deze puddinkjes een geweldig toetje geweest. Makkelijk, niet te machtig (voor als je na het eten nog plannen hebt), en lekker. Ze worden stevig genoeg om ze te storten, maar eigenlijk vind ik zo'n puddinkje op een bordje altijd een beetje iets tuttigs hebben, en is het veel gezelliger om de pudding gewoon uit het vormpje op te lepelen.
Maar toen ik ze maakte, was het gewoon een saaie zondagmiddag die door pudding werd opgefleurd. Daar zijn ze ook heel geschikt voor, namelijk.
Ik: "ik heb zin om pudding te maken." Dennis: "ja, dat kun je soms zo hebben he?"
Pudding is zo simpel. Een beetje, ei, maizena, melk, een smaakmaker. Dit keer volgde ik deze instructies, maar omdat ik eigenwijs ben, en het niet laten kan zelfs aan het simpelste receptje nog iets te veranderen, veranderde ik dus iets. In plaats van er aan het eind wat boter door te roeren, deed ik een paar eetlepels van de pistachepasta bij die Dennis in december meenam uit Sicilië, toen hij daar een ook alweer onverwacht en ongewoon bezoekje bracht. Het gaf een heel subtiele pistache-smaak (en de pudding werd iets te zoet, omdat de pistachepasta ook gezoet is, en ik mijn twist pas op het laatste moment bedacht). Wat fijngehakte pistachenootjes als garnering was natuurlijk leuk geweest, maar die heb ik meestal niet 'zomaar' in huis als ik 'zomaar' even zin heb om pudding te maken. Wat ik vervolgens bedacht: met met cashewnotenpasta of amandelpasta zou dit ook heel lekker zijn. Of, chocoladepudding met een paar eetlepels pindakaas of hazelnootpasta (geen Nutella, maar pasta van hazelnoten)! Reese's cup pudding!
Appelmoes met een vleugje kaneel, echte vanille, en een snuf versgemalen kardamom. Suiker, maar niet teveel. Een flinke schep op een bakje dikke griekse yoghurt: een geweldig ontbijt.
Van iemand op mijn werk kreeg ik een kokosnoot cadeau. (Niet zo raar als het klinkt. Of wel? Ik krijg veel leuke dingen op mijn werk. Een bol Franse knoflook, een pot ganzevet, de eerste vijg van iemands hoogsteigen vijgenboom, palmsuiker uit Indonesië, om maar wat te noemen). De kokosnoot ging vergezeld van de zachte hint of ik niet zin had met het ding iets lekkers te bakken voor mijn naaste collega's.
Dus op mijn eerste vrije middag sinds tijden was ik er helemaal klaar voor: de oven stond voor te verwarmen, de cakevorm was ingevet, en ik ging op het balkon mijn kokosnoot met deegroller, hamer en beitel te lijf. Alles in voorbereiding voor de kokoscake met abrikozen en pompoenpitten die ik had bedacht.
Helaas, eenmaal open gebarsten (en even terzijde: mocht je denken dat ik een mooie groene stenen balkonvloer heb, dat is dus het resultaat van een hele zomer regen op het noordwesten) vond ik dat hij raar rook. Een beetje zurig, ranzig. De smaak was ook niet helemaal goed. Niet goed genoeg in ieder geval om mee te experimenteren in een cake.
Dus werd het ' gewoon' een abrikozen pompoenpit cake. Hij was heerlijk, collega's waren blij, en ik had er plezier in weer eens iets te bakken.
De cake krijgt zijn mooie donkergouden kleur van de palmsuiker (niet de schijfjes maar de 'losse', zie bijvoorbeeld hier). Heb je die niet vervang de palmsuiker in dit recept dan door donkerbruine basterdsuiker.
Cake met abrikozen en pompoenpitten
125 gram boter, gesmolten en afgekoeld 50 ml melk 100 gram gedroogde abrikozen, in kleine stukjes gesneden 2 eetlepels heet water sap van een halve citroen 5 eetlepels pompoenpitten 40 gram palmsuiker 40 gram gewone suiker 3 eieren paar druppels vanille extract 150 gram zelfrijzend bakmeel snuf zout
Verwarm de oven voor op 180 C. Beboter en bebloem een cakevorm van 25 x 10 centimeter Roer de melk door de gesmolten boter. Meng de abrikozen met het citroensap en water en laat 10 minuten staan. Rooster de pompoenpitten in een droge koekenpan tot ze beginnen te 'poppen'. Laat ze iets afkoelen en stamp ze dan in een vijzel tot je half kleine, half grove stukjes hebt. Roer de eieren los met de suikers, meng de bloem en het zout erdoor. Roer dan het boter/melk mengsel erdoor en het vanilleextract. Meng tenslotte luchtig de abrikozen en pompoenpitten erdoor.
Giet het beslag in de vorm en bak ca. 40 minuten of tot de cake goudbruin en gerezen is en een sateprikker er schoon uitkomt.
De cake is goed een paar dagen te bewaren, wikkel hem dan wel stevig in aluminiumfolie.
Een vriendin die op vakantie was geweest in Indonesië bracht een intrigerend pakje voor me mee: een ingenieus opgevouwen (bananen?)blad met daarin 3 'koekjes' van palmsuiker, oftewel gula djawa. Een poosje lag het op een hoekje van het aanrecht omdat ik eigenlijk niet precies wist hoe ik er optimaal gebruik van kon maken. Tot ik op het slimme idee kwam dat eens op twitter te vragen. Er kwamen ideeën voor zoetigheid (met gebakken banaan, mmm) die ik even laat liggen tot mijn eetpatroon weer toetjes aankan, en de tip van Kok Robin om er Tempeh Kering mee te maken. Nu grijp ik elke mogelijkheid aan om iets nieuws met tempeh te doen, dus daar hoefde ik niet lang over na te denken.
Het was de eerste keer dat ik tempeh echt frituurde in en flinke laag olie, in plaats van hem te bakken in maar een klein beetje olie. Wat een ontdekking! Gefrituurde tempeh, zelfs zonder dat je hem verder verwerkt in een saus zoals in de tempeh kering, is een openbaring. Het kostte me moeite om niet de hele schaal leeg te eten. Aangekleed met Frank's Hot Sauce (ook alweer zo'n fijn cadeau van weg) en grof zeezout, was het een snack die de lekkerste chips naar de kroon stak. En dat zegt wat, komend van een echte chipskenner en -verslaafde.
Uiteindelijk lukte het om de helft van de gefrituurde tempeh ook echt tot tempeh kering te transformeren. En dat was ook geweldig lekker. Zoet, zout, pittig, knapperig.
Nog even over die gula djawa. Ik at er een stukje van toen ik een brok afsneed om door de saus te doen, en was echt verrast door de smaak. Ik had wel eens eerder pure palmsuiker geproefd (dacht ik) maar die was veel vlakker, eigenlijk alleen maar zoet, zonder de smaaklaagjes die deze suiker had. Ik was al aan het broeden op een mooie beschrijving, toen ik dus bij Kok Robin van de Aziatische ingredienten.nl de volgende woorden las: "donkere, karamel/koffie-achtige borstplaat met een licht zoutig en alcoholisch smaakje". Soms moet je accepteren dat iemand anders iets al heel goed heeft gedaan en daar niks meer aan toevoegen.
In Amerika zijn pannenkoekjes typisch ontbijt-eten. Dan moet je niet denken aan onze Hollandse pannenkoek, formaat pizza, maar aan de kleine, dikke American pancake die luchtig is door bakpoeder of soms zelfs gist. Zoete pannenkoekjes, soms met fruit erin als bosbessen, overgoten met ahornsiroop, en dan met een bergje gebakken aardappel ernaast én een stapeltje plakjes uitgebakken spek. Als anti-kater ontbijt kan dat best lekker zijn,. maar verder vind ik zelf dat soort pannenkoekjes eigenlijk fijner als toetje (maar zie bijvoorbeeld hier voor multi-inzetbare speltpannenkoekjes die zowel zoet als hartig op te tuigen zijn).
Dit weekend maakte ik voor Dennis' verjaardagsbrunch deze citroen ricotta pannekoekjes en ik geloof dat ik daarmee mijn favoriete dessert-pannenkoek gevonden heb. Fris door de citroen, luchtig door het geslagen eiwit, en zacht, romig, bijna custard-achtig van binnen door de ricotta.
Tijdens de brunch aten we ze met gebakken appels zoals Smitten Kitchen aanbeveelt (maar zonder de kaneel in de appels, want dat vind ik met ricotta en citroen niet zo'n geslaagde combinatie). Ik had beslag over en de volgende dag aten we de laatste warme pannenkoekjes alleen met een beetje honing erover gedruppeld.
Wil je er een echt indrukwekkend toetje van maken, geef dan ijs bij de warme pannenkoekjes. En/of een flinke klodder lobbig geslagen room.
Citroen-ricotta pannekoekjes
4 eieren, gesplitst 250 gram ricotta 1 1/2 eetlepel suiker rasp van 1 citroen (of meer voor een sterkere citroensmaak) 50 gram bloem boter om te bakken.
Doe de ricotta met de dooiers, suiker en citroenrap in een kom. Roer los. Schep de bloem erdoor. Klop de eiwitten stijf en spatel ze voorzichtig door het ricotta mengsel.
Smelt een klein klontje boter in een grote koekenpan. Schep volle eetlepels beslag in de pan. Bak op matig vuur tot de pannenkoekjes aan de bovenkant beginnen te stollen. Keer ze om en bak nog even tot ook de andere kant goudbruin is.
Hou de pannenkoekjes warm in een matig warme oven of op een vuurvast bord op een pan met heet water. Serveer met ahornsiroop of honing, ijs, slagroom, of waar je maar zin in hebt.
Zondagmiddag, geen zin meer om achter de computer te zitten, dus ik ging een beetje rommelen in de keukenkastjes op zoek naar restjes van het een of ander om ´iets´mee te bakken. Ik vond een half zakje gedroogde pruimen zonder pit, overgebleven van de bijzonder decadente chocoladetaart met pruimen-armagnacpuree die ik een tijdje geleden voor een etentje had gemaakt. Iets gezonders dan dat wilde ik, iets met een stevige bite. Geen zin om een recept te gaan zoeken, dus ik deed maar wat - en het werkte! Nou is bakken niet echt mijn sterkste punt, dus ik ben altijd helemaal gelukkig als ik zelf iets verzin wat dan nog werkt ook.
Dit zou, denk ik, ook lekker zijn met dadels in plaats van pruimen, mocht dat toevallig het gedroogde fruit zijn wat er in jouw keukenkastje rondwaart. En gedroogde abrikozen of zelfs rozijnen kunnen ook, denk ik. En wat die rum betreft: terwijl ik de pruimen in stukjes sneed zag ik een flesje rum op het aanrecht waarvan ik oprecht niet meer weet waar ik het oorspronkelijk voor gekocht en gebruikt heb. Neem gerust een andere alcohol (armagnac of cognac is erg lekker bij gedroogde pruimen) of vervang de alcohol door een scheutje water.
De pruimenkoek is niet heel zoet en smaakt, het moet gezegd, behoorlijk gezond. Te gezond misschien om hem te laten fungeren als toetje, maar het is een heerlijk hapje bij de koffie of thee en zou ook een geweldige versnapering zijn voor in de lunchtrommel.
Pruimenkoek
175 gram gedroogde pruimen zonder pit sap en rasp van 1 sinaasappel 2 eetlepels rum 100 gram zelfrijzend bakmeel 50 gram havermout 75 gram lichtbruine basterdsuiker 75 gram boter in blokjes zout
Snij de pruimen in kleine stukjes en doe ze in een pannetje met sinaasappelrasp en -sap, en de rum. Breng aan de kook en laat een paar minuten zachtjes pruttelen. Neem van het vuur en laat afkoelen. Verwarm de oven voor op 180 C. Meng in een kom de bloem met de suiker, havermout en een flinke snuf zout. Kneed de boter erdoor tot je een korrelig deeg hebt. Roer daar de pruimen door en stort het mengsel in een licht met boter ingevette klein ronde of vierkante taartvorm. Bak ca. 20minuten, of tot de koek goudbruin is en de bovenkant knapperig.
De kwaliteit van de video is niet geweldig, maar het is de enige die ik kon vinden op You Tube. Mijn goede voornemen voor 2011: blijven zoeken naar de liedjes die nog gezongen willen worden. Blijven zingen, blijven schrijven, blijven koken, blijven genieten.
One Little Song There’s gotta be a song left to sing Cause everybody can’t have thought of everything One little song that ain’t been sung One little rag that ain’t been wrung out completely yet Gotta a little left
One little drop of falling rain One little chance to try again One little bird that makes it now and then One little piece of endless sky One little taste of cherry pie One little week in paradise and I start thinkin’
There’s gotta be a song left to sing Cause everybody can’t have thought of everything One little note that ain’t been used One little word ain’t been abused a thousand times In a thousand rhythms
One little drop of falling rain One little chance to try again One little bird that makes it every now and then One little piece of endless sky One little taste of cherry pie One little week in paradise and I start thinkin’
Gotta be a song left to sign Cause everybody can’t have thought of everything One little song that ain’t been sung One little rag that ain’t been wrung out completely yet Till there’s nothing left
Onze Oudejaarsavond verliep wat anders dan gepland: we waren allebei te verkouden om de deur uit te gaan, moesten ons oud&nieuw feestje dus afzeggen, en zaten in plaats daarvan samen op de bank met een fijne film en een kopje kippensoep. Om 12 uur toch maar wel een glaasje bubbels gedronken en op het dakterras gekeken naar het vuurwerk van de stad. Geluisterd naar Happy New Year, het liedje waarbij we elkaar 18 jaar geleden op Oudejaarsavond hebben leren kennen. En toen redelijk op tijd en onbeneveld naar bed.
Om maar weer eens te bewijzen hoe weinig je hebt aan goede voornemens: van de plannen die ik had voor de kerstvakantie kwam bitter weinig terecht. Te verkouden om op mole ingrediënten uit te gaan, geen puf om erwtensoep te maken. Nou goed, koekjes heb ik wel gebakken. Eén uit drie, da´s toch niet slecht. Het glas voor driekwart vol.. we zijn optimistisch.
Deze groene thee-koekjes zijn dramatisch mooi en heel erg lekker. Door de grassige, licht bittere matcha thee en het feit dat er niet zoveel suiker in zit zijn dit, zo dacht ik, echt koekjes voor volwassenen. Maar toen nam ik ze vandaag mee op nieuwjaarsvisite naar vrienden met een dreumes van 2 1/2, en die verorberde er met smaak een stuk of 4.
Shortbread groene thee-koekjes dus, variatie op een recept van Dorie Greenspan. De uitroltip is, zoals vaker als het om tips van Dorie gaat, geniaal.
voor ca. 24 koekjes 100 gram zachte boter 50 gram poedersuiker snufje zout 1 eetl macha 100 gram bloem 1 eetlepel maizena 50 gram witte chocola, heel fijn gehakt (optioneel) beetje kristalsuiker om te bestrooien
Zeef de poedersuiker met de matcha en het zout. Doe de boter erbij en roer zalvig. Zeef de bloem met de maizena en voeg deze toe. Meng tot de bloem is opgenomen, niet langer. Roer eventueel de chocola erdoor. Neem een diepvries zak van ca. 3 liter inhoud en doe het deeg erin. Druk het uit tot een platte lap (eerst met je handen, daarna met een deegroller). Til het plastic af en toe op om ervoor te zorgen dat je niet teveel rimpels in het deeg krijgt. Rol de deegplak tussen het plastic uit tot een rechthoek van een halve centimeter dikte. Leg het deeg minstens 2 uur in de koelkast. Als je klaar ben tom te gaan bakken: verwarm de oven voor op 175 C. Leg de deegplak op een snijplank en snij of knip het plastic open. Snij de plak in vierkantjes of rechthoekjes. Doe dat met behulp van een liniaal als je gelijke koekjes wil (als je net als ik vind dat imperfectie en ongelijkvormigheid het kenmerk van zelfgemaakte koekjes hoort te zijn, doe je het gewoon op gevoel). Leg de koekjes op een met bakpapier beklede bakplaat en prik ze een paar keer in met een vork (dit voorkomt dat ze gaan rijzen). Bak ze 13-15 minuten. Ik heb de mijne iets te lang gebakken: ze mogen niet bruin worden, dan zijn houden ze die typische smelt-in-de-mond shortbread structuur.
Het kersttoetje van 2e kerstdag: Meringues met passievruchten-curd en frambozen. Gemaakt door mijn bonuskind. Ze kan bakken als de beste, waarschijnlijk door een combinatie van 2 voor bakkers broodnodige karaktereigenschappen: slimheid en onverschrokkenheid. Hoeveel 21-jarigen zouden voor het kerstdiner zowel hun eerste meringues als hun eerste curd durven maken?
Trots, dus. Niet omdat ik haar dingen geleerd heb (en die onverschrokkenheid heeft ze in ieder geval niet van mij), want wie ze is, heeft ze aan zichzelf te danken. Gewoon, trots, omdat het zo leuk is iemand in de familie te hebben die net zo gelukkig wordt van lekker eten als ik, iemand die me een sms´jes stuurt als deze:
´ik heb een koperen sauspan van sinterklaas gekregen! ik moet dat met iemand delen en jij begrijpt hoe leuk dat is!´
En die curd, die is verschrikkelijk lekker. En dat terwijl ik helemaal niet zo van passievrucht hou (zo ´niet´ zelfs, dat ik bij verrassingsmenus in restaurants, als de ober vraagt of er iets is wat ik niet lust, ik altijd zeg dat ik geen toetje met tropisch fruit wil). Ik kreeg de restjes mee naar huis en smeer het sinds zondag op alles wat ik tegenkom (en heb al een paar keer gewoon zomaar een lepel opgelikt).
Emma haalt haar inspiratie van Foodgawker, een verslavende verzameling van het beste van alle wereldwijde foodblogs. Hier de link naar het curd-recept!
Ik was écht van plan om jullie deze nog voor kerst aan te bieden. Maar ik kwam er zelf uiteindelijk pas op kerstochtend aan toe om hem te bakken, en heb er zojuist pas de eerste plak van gegeten. Als tweede kerstdag-kerstontbijt. En toen bedacht ik me dat een kersttulband die zó lekker is, zich niet hoeft te beperken tot die 2 dagen per jaar, en dus krijgen jullie hem alsnog. Door de appel is het een vochtige, enigszins compacte cake die zo´n 5 dagen houdbaar is (en zelfs lekkerder wordt als ie wat langer staat) Een ideaal baksel dus om in huis te hebben in deze vakantieweek waarin misschien wel onverwachte thee- of koffievisite op de stoep staat.
Als je geen gedroogde cranberries hebt kun je ook rozijnen gebruiken, en in plaats van 2 appels kunnen er ook 2 kleingesneden peren in. De smaak van sucade is voor mij onlosmakelijk verbonden met de eindejaarstijd (sucade hoort in het kerstbrood en in de oliebollen, wat mij betreft) maar kun je dat niet krijgen of vind je het niet lekker, laat het gerust weg.
O, en als je tulband net als die van mij gedeeltelijk in de vorm blijft plakken: gewoon netjes weer in elkaar metselen en bedekken met de mantel der liefde, ook wel bekend als poedersuiker.
Kerst-tulband (naar een recept van Dorie Greenspan uit Baking from my Home to Yours)
350 gram bloem 1 theelepel bakpoeder 1/2 theelepel baking soda 1/2 theelepel zout 225 gram zachte boter 250 gram lichtbruine basterdsuiker 3 eieren250 ml karnemelk, op kamertemperatuur 2 appels, geschild en in kleine blokjes 2 eetlepels fijngehakte sucade 75 gram gedroogde cranberries 2 eetlepels rum rasp van een sinaasappel
Verwarm de oven voor op 185 C. Vet een grote tulbandvorm goed in met boter en bestuif met een beetje bloem. Doe de cranberries, sinaasappelrasp en rum in een kommetje en laat even weken. Meng in een kom de bloem met de bakpoeder, baking soda, en zout. Roer in een andere kom de boter zacht en schuimig met de suiker. Voeg 1 voor 1 de eieren toe. Voeg omstebeurt beetjes bloem en karnemelk toe, eindig met bloem. Meng tenslotte de stukjes appel, de sucade en de cranberries erdoor. Schep het beslag in de vorm en strijk de boven kant glad met een spatel. Bak de tulband ca. een uur (de mijne duurde iets langer). Test met een satéprikker of hij gaar is, er mag geen vochtig beslag meer aankleven.
Ik klaag vaak over Albert Heijn, en er is ook een hoop over te klagen, maar als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat AH ook een paar dingen in het assortiment heeft die mijn dagelijkse eetgeluk aanzienlijk vergroten. Mandarijnensap, Euroshopper mayonaise, pindakaas met cashewnoot, om er maar een paar te noemen. En nu heb ik, helaas zou ik bijna zeggen, iets nieuws ontdekt: pure chocopasta. Ik hou veel van nutella. Maar soms wil je gewoon chocola en niets dan chocola en hoeft dat hazelnootsmaakje niet zo.
Goed brood, goeie roomboter, een flinke smeer pure chocopasta, en een beetje verkruimelde fleur de sel. Zondagmiddag-geluk.
Heerlijk, die kweepeercake, maar: voor iedereen die misschien niet zo makkelijk aan kweeperen kan komen, voor iedereen die houdt van herfstige appeltaarten, voor iedereen die net als ik vindt dat er niet genoeg appelrecepten kunnen zijn, voor iedereen die gelukkig wordt van de geur van zoete appel en kaneel, voor iedereen die op deze gure dinsdag zin heeft om een simpele maar o zo heerlijke appelcake te bakken...
Appelcake, dus.
Losjes gebaseerd op dit recept van Smitten Kitchen. Ik had nog walnotenolie staan en die was er geweldig lekker in, maar ik schat in dat die (net als kweeperen) niet alomtegenwoordig is in alle keukens. Gebruik dus in plaats daarvan gerust een neutrale plantaardige olie zoals het oorspronkelijke recept ook zegt.
Dit is zo'n zeldzame cake die eigenlijk de volgende dag lekkerder is dan de dag dat je hem maakt. Ik bakte hem zondag om te serveren als toetje na een etentje met vrienden. Toen hij was afgekoeld en ik er een beetje in had geprikt hier en daar vond ik dat hij er droog uitzag en ben ik nog naar de avondwinkel gerend voor een potje slagroom. En inderdaad was die slagroom heel welkom bij het enigszins droge baksel. Maar gisteren at ik met Dennis de restjes, en er was geen slagroom nodig, de structuur was compacter en minder droog geworden en de appel zachter en sappiger en zoeter.
4 flinke goudreinetten, geschild, ontklokhuisd en in blokjes 3 eetlepels donkere basterdsuiker 1 eetlepel kaneel 250 gram zelfrijzend bakmeel 1/2 theelepel zout 150 gram kristalsuiker 150 ml. walnoot- of andere olie sap van 1 sinaasappel 3 eieren 100 gram walnoten, fijngehakt
Verwarm de oven voor op 180 C. Vet een diepe vierkante bakvorm (20 x 20) of een vergelijkbare ronde vorm in met boter of bekleed met bakpapier. Schep de appelblokjes in een grote schaal om met de basterdsuiker en kaneel. Laat 10 minuutjes staan. Roer in een grote kom het zelfrijzend bakmeel en het zout door elkaar. Meng in een andere kom de olie met het sinaasappelsap en de suiker. Roer de eieren er 1 voor 1 door. Schep dit mengsel door de bloem. Meng tot je een glad beslag hebt en meng tenslotte de walnoten erdoor. Schep het beslag in de vorm en verdeel de appelblokjes erover (samen met het kanelige suikerige vocht onderin de kom). Bak een uur. Doe de coctailprikkertest en bak eventueel nog wat langer.
Ik ben al zo´n 3 weken recepten aan het schrijven, testen en fotograferen voor de krant. Je zou denken dat ik dan, op mijn eerste vrije middag sinds tijden, even geen zin zou hebben om aan het aanrecht te staan, iets te snijden, inkoken, afbakken. Met een fles wijn en een zak chips op de bank, dat was het plan. Maar ja, er waren 3 bijna-rijpe-maar-toch-nog-best-stevige-perziken. Er was inderdaad en fles rode wijn, die gevaarlijk veel kans liep om helemaal door mij alleen opgedronken te worden. Hier moest creativiteit aan te pas komen. En eigenlijk past dit experimentje heel goed bij de Perzische week die zich deze week voltrekt in nrc.next. Mocht iemand van plan zijn om alle recepten die ik deze week publiceer te combineren tot één geweldig Perzisch eetfestijn voor zo´n 4,5,6 personen, en ik raad dat echt aan, dan moet daar natuurlijk ook een toetje bij. Deze perziken in rodewijn siroop zijn daarvoor een hele goeie kandidaat. Geef ze met boterige koekjes en een kopje sterke zwarte thee, of met vanille-ijs, of met klodders mascarpone of crème fraîche.
En geen zorgen, nu ga ik echt op de bank zitten, met de rest van de wijn. En misschien zelfs wel een zak chips.
3 rijpe maar nog stevige perziken (ik gebruikte deze methode om harde supermarktperziken te laten rijpen en het werkte) 375 ml rode wijn 3 eetlepels suiker 1 eetlepel honing 1 kaneelstokje 1 steranijs 1 mespunt vanillepoeder
Snij het velletje van de perziken in met een scherp mesje. Leg ze in een kom en overgiet ze met kokend water. Laat een paar seconden staan, spoel ze af met koud water, schil ze en snij ze in partjes. Breng de wijn aan de kook met de suiker, honing, kaneel, anijs en vanillepoeder. Leg de perzikstukjes in de wijn en laat ze 5 minuten heel zachtjes koken. Schep de perziken met een schuimspaan uit de wijn. Laat de wijn op middelhoog vuur in zo´n 8 minuten inkoken tot een stroperige siroop. Giet de siroop over de perziken en laat afkoelen. Garneer met gehakte pistachenootjes.
Ik kan me herinneren dat ik andere jaren wel eens teleurgesteld was in de kersen die ik kocht. Deze zomer heb ik alleen nog maar fantastische kersen gehad, waar ik ze ook vandaan haal - bij de supermarkt, Turkse winkel of markt. Heel verschillend soms in grootte en zuurgraad, maar allemaal heerlijk.
Ik eet ze eigenlijk het liefste zo, uit de hand, en als het bloedheet is zoals vorige week, zijn ijskoude kersen een zalig verkoelend hapje. Maar sinds ik David Lebovitz' post over kersen in rode wijn siroop had gezien wist ik dat ik toch één keer iets anders moest doen met een zak kersen.
´Niet opeten hoor die kersen, ik ga er iets mee doen´, waarschuwde ik Dennis dus. Ik volgde David´s recept maar voegde 1 steranijs toe aan de siroop: ik hou van de hele lichte, geheimzinnige smaak van anijs bij rood fruit (zie bijvoorbeeld ook mijn rode bessengelei met anijs).
Deze compote is ongetwijfeld heerlijk bij vanilleijs, maar omdat we proberen deze week wat minder heftig en vet en zwaar te eten, maakte ik er dikke rijstepap bij. Een geweldig toetje.
Normaal zou ik zo´n fruitcompote ook graag als ontbijt eten, maar hoewel David L. dit een ´reduction´ noemt, kookt de siroop maar een minuut of 10 en naar mijn idee is dan toch echt de meeste alcohol nog niet verdampt (de siroop smaakt ook nog behoorlijk ´wijnig´). Niet echt geschikt voor bij de yoghurt met cruesli dus. Geeft niks, hebben we vanavond nog een keer een toetje.
Will you believe me when I say the color of this dessert was unintentional?
It´s about 2 hours before the World Cup Final and Amsterdam is bursting at the seams. The streets are overflowing with people in the most bizarre orange outfits. Until now I managed to ignore the whole thing - did not watch a single game - and really, could not care less about it. Still yesterday we had this orange-toned dinner, so I wonder if maybe subconsciously all that orange is affecting me?
Anyway, these apricots were lovely, and worth repeating on any day, no matter what sports event is on tv and wether you care about these things or not.
The oven is very kind to hard, woolly apricots that are unfortunately often the only ones we can buy here. I got the idea for roasting them with honey from here, but used a little dried lavender instead of the fresh tarragon. be very careful with the lavender, it can go from being intriguing and delicate to tasting like your grandmothers linen closet very quickly.
Honey and lavender roasted apricots a little dessert for 2
6 apricots, halved and pitted 2 tablespoons good, strong flavored honey 2 tablespoons water a pinch of dried lavender, crushed Creme fraiche, to serve
Preheat the oven to 200 C. Mix the honey with the water. Put the apricots, cut side up, in a small baking dish. Sprinkle over the lavender. Pour the honey syrup over the apricots. Roast for about 30 minutes, or until the apricots are soft and fragrant.
Cool, and serve with a dollop of creme fraiche. (Alternatively, serve warm with vanilla ice cream).
One of the nice things about the really warm weather, is that we've been having dinner on our cool, north-west facing balcony every night.
No I'm not freakishly tall. Well, I am tall, actually, but not that freakishly. I took this picture from our upstairs balcony.
On the table is doctored up Thai red curry with shrimp, based on a little packet from Asian Home Gourmet. I love their stuff (and wrote about them before, see here).
But the thing I enjoyed most about this dinner was the old fashioned cucumber salad we had as a side. In the summer, there is almost always a cucumber in my fridge - it gets chopped up and added to salads, or is shredded for tzaziki-style dips. But for some reason, I almost never prepare it the way my mother used to, and the way I ate it dozens, hundreds of times as a kid: grated and mixed with salt, vinegar, sugar and pepper. Making the dressing for this was one of the first jobs I was allowed to do in the kitchen, and I loved it, because there was no recipe and it was all about tasting - adding the various ingredients until it tasted right.
Because the cucumber is coarsely grated, the vinegary dressing really permeates it, and you get something like an instant pickle. After you've eaten the salad you're left with a lot of liquid, which you can discard, or you can drink it like I love to do - it tastes like an all-cucumber gazpacho, and is extremely refreshing.
So, here's the non-recipe for this old fashioned cucumber salad: Coarsely grate cucumber. You can peel it or not peel it, whatever you like. Add vinegar (the cheap white stuff, nothing fancy!), salt, a bit of sugar, and pepper. Ideally, freshly ground white pepper, but I used black this time because it was all I had. Taste, adjust seasonings, and add more vinegar if you think it needs it. Keep tasting until you think it's right!
On a hot day, chill until ready to serve.
******************************
The other non-recipe is for this delicious nectarine ice cream. I can't give the recipe because it was very much an "oh let's add a little bit of this and maybe a little bit of that" kind of affair. There was 250 ml of cream, an equal amount of buttermilk, 4 ripe juicy nectarines, a tablespoon of strong chestnut honey, 5 tablespoons of sugar (maybe more, maybe less), some lemon juice, a glug of bourbon, 3 or 4 or 5 tablespoons of Pineau de Charentes. See? I would never tell you to go make something as weird as that. But if you love making ice cream and like to play around with flavors, the nectarine/honey/Pineau combo is definitely something worth experimenting with.
De Franse patisserie Ladurée bestaat sinds 1862. Daarmee is dit Parijse instituut 99 jaar ouder dan een andere Parijse meester banketbakker, Pierre Hermé (geboren in 1962). Wat zegt dat? Niet zoveel. Macaron trivia.
Vorig weekend was ik in Parijs. Op zondagochtend maakten mijn vriendin en ik de metroreis naar St Germain, om macarons en gebak in te slaan voor het thuisfront bij de winkel van Hermé op de Rue Bonaparte. Hermé is al een paar jaar mijn macaron ijkpunt: ik had wel macarons van andere Franse patissiers geproefd (hoewel ik niet zeker weet of Ladurée daar ook bij zat) maar Pierre stak simpelweg overal boven uit. De macaronmeester, vanwege de creatieve smaakcombinaties, de perfecte textuurbalans van koekje en vulling.
Maar wie echt culinair geinteresseerd is mag niet rigide zijn. En toen we, op weg van Hermé naar de metro, ineens langs een Ladurée filiaal kwamen, kon ik het niet laten daar ook een doosje te kopen. Voor de smaaktest.
En ik moet zeggen: het is moeilijk, heel moeilijk om een favoriet aan te wijzen. De Ladurée smaakjes zijn misschien iets 'gewoner'. Geen foie gras en truffel creaties. Voor zover ik heb kunnen vaststellen, ook geen vulling-in-de-vulling contructies. Maar: de caramel au beurre salé van L. was beter dan die van P.: een net iets minder romige vulling met een heftiger caramelsmaak. Een de oranjebloesem van L... was goddelijk. Maar de olijfolie en vanille van H... daar kan ik geen genoeg van krijgen.
Kortom: Als ik volgende keer in Parijs ben en alleen een Ladurée tegenkom, zal het geen straf zijn om alleen daar macarons te kopen om mee naar huis te nemen. En intussen moet ik hoognodig een keer naar patisserie Tout in de Maasstraat in Amsterdam, waar ze allemaal nieuwe macaronsmaken aan de collectie hebben toegevoegd. Tomaten basilicum, chocolade lavendel!
