De mist in

Ik hou van mist.

Het maakt de wereld geheimzinnig en verstild. Net als wanneer het gesneeuwd heeft, lijkt de mistige wereld rustiger, bedachtzamer, geluidlozer dan de heldere wereld.

Mist is mooi. Een herfstbos in de mist, dat is pas een echt sprookjesbos, waarin alles mogelijk is.

En mijn haar gaat er goed van zitten, van mist.

What's not to love?

Plaatjes van onze wandeling door het grijze Amsterdamse bos naar de geitenboerderij.

En een bonusgeit.

Passie

Ik zal het maar eerlijk zeggen: Ik hou niet zo van passievruchten.

Ik zal ze nooit kopen, in een restaurant er nooit een toetje van bestellen. Sterker nog: als ik uit eten ga en meedoe aan een verrassingsmenu, en ze vragen "zijn er dingen die u liever niet eet", dan zeg ik: "geen rauwe ui graag, en liever geen toetje met passievrucht."



Maar dan krijg je een grote zak kleine, licht verschrompelde passievruchtjes cadeau.

En dan sta je ineens bij je aanrecht, uitkijkend over de stille vaart, op een grijze ochtend na een lang weekend van te weinig slaap, te veel wijn en te veel indrukken.

En ineens is het het lekkerste ontbijt wat je je voor kunt stellen en je lepelt achter elkaar alle passievruchtjes leeg. Zoet, zuur, het onverwachte van de knapperige zaadjes in het zachte, romige vruchtvlees.

Mijmerend over verwachtingen, aannames, plannen, vooroordelen en dromen.

Passie is daar waar je het niet verwacht.

Goed nieuws en leuke dingen

Vanaf vandaag, met een zekere regelmaat op het blog: een lijstje met dingen die mijn aandacht kregen, leuke dingen, mooie dingen, en goed nieuws.
(De foto hierboven heeft niks met het lijstje hieronder te maken. Behalve dan, dat een Main Street in small town America erg hoog in mijn top 100 van leuke dingen staat)

Zoekend naar een fijn chocolade recept om volgende week mee te nemen naar een choco-fanaat, kwam ik deze intrigerende cakejes tegen. Kan dat lekker zijn, chocoladecake zonder boter en eieren? Durf ik dat aan of neem ik de veilige route en ga ik voor deze lelijke, maar toch zo verleidelijke choco-cake versie? (die ga ik dan opleuken met een scheutje bourbon, denk ik zo).

Ik lees veel over eten, maar heb ook nog tijd (savonds in bed, in de trein, in de bus) om andere dingen te lezen. Een paar recente favorieten:
deze, deze, en een oude favoriet die ik aan het herlezen ben: dit boek zal je leven redden

Het was op het RTL Nieuws: Boerenkool is hip in new York en dan niet in de stamppot! Ach, oud nieuws: dat wisen wij toch allang?

Winkelnieuws:
Albert Heijn, waar ik vaak genoeg iets op aan te merken heb, doet soms ineens iets goeds. Zo verkopen ze nu zwarte bonen in blik, zag ik deze week. Erg handig als je even snel deze of deze soep wilt maken.




In februari presenteerden de mannen van Mister Kitchen hun braadworst-trio (ik was erbij, en at meer worst dan goed voor me was), en nu zijn die eindelijk een stukje bereikbaarder geworden: vanaf begin deze maand zijn de worsten te koop bij de Makro.

Deze nieuwe, veelbelovende koffiebar is net geopend bij mij om de hoek. Ik ga er morgen mijn eerste koffie+krant zaterdagochtend ritueel uitproberen.

Wie mij kent, weet dat ik niet aan restaurantrecensies doe.. maar als ik binnen 1 week 2 keer in hetzelfde restaurant eet, moet er wel iets helemaal goed zitten, zo goed, dat het de moeite waard is hier te vermelden. Het restaurant was Vietnamees Xinh. De eerste keer at ik Beef Pho, een legendarische noedelsoep met rundvlees, een krachtige bouillon en veel verse kruiden en chilisaus om de boel aan te kleden. Kenners hebben heel uitgesproken meningen over deze soep en hoe hij moet zijn. Omdat ik het nooit eerder gegeten heb kan ik niets zeggen over hoe 'echt' hij was, maar kan alleen vertellen dat het enorm lekker smaakte. Bij mijn tweede bezoek at ik een noedelsalade met gegrilld varkensvlees, iets minder explosief en interessant van smaak, maar dat werd snel opgelost door de chilisaus die ik erbij vroeg. Niet duur, prettige sfeer, lekkere huiswijn, een aanrader dus.

Fijn leesvoer.

En dit is een dagelijks geluksmoment, hoewel het beweert dat niet te zijn. Naar de wereld kijken met verwondering en open ogen.

Zonnige saus voor een grauwe dag

Nee hoor, ik ga het niet over het weer hebben. De kleur van deze saus, die heerlijk was op de gestoomde broccoli maar die net zo lekker zou zijn op spercieboontjes, groene asperges, geroosterde wortel, of zelfs als dipsaus voor gebakken aardappels, was niet het gevolg van de regenstormen die tegen mijn keukenraam kletterden.

Ik had zin in tahinsaus, en moest denken aan dit recept waar sinaasappel door de rode kooltahinsalade gaat. Het inspireerde me om in plaats van citroensap, wat van de bloedsinaasappelsap die ik de koelkast had erdoor te roeren.

Nou vind ik meestal niet dat eten per se mooi moet zijn - als het echt lekker smaakt, mag het best een rare kleur hebben, of er een beetje slordig uit zien. Maar het effect van bruine tahin gemengd met rozerode bloedsinaasappelsap was zo ontzettend onsmakelijk (ik bespaar jullie de associaties die het opriep) dat het zelfs mij te ver ging.

Gered werd ik door de herinnering aan een ander blog: die middag had ik Heidi Swanson's recept voor Sesam Yoghurt pasta salade zitten lezen. Kurkuma! Zonnige gele kurkuma fleurde mijn grijs-grauwe smurrie op tot een warm gouden saus.





Mijn dressing is eigenlijk een erg versimpelde versie van Heidi's recept. Met ook een snufje gemalen komijn voor een aards en rokerig accent. Ik vind het altijd geweldig als ik op deze manier geinspireerd wordt door andere kookschrijvers: dan ben ik er weer eens van overtuigd dat het internet (waar ik vaak genoeg over vloek) op zijn beste momenten mensen, ideeen en creativiteit op een bijzondere manier met elkaar verbindt.

Erg lekker op de broccoli, met geroosterde zaadjes erover voor een beetje knapperigheid.





Gouden tahinsaus voor gestoomde groente

2 eetlepels los geroerde tahin
2 eetlepels yoghurt
2 eetlepels (bloed) sinaasappelsap
een flinke mespunt kurkuma
ruim zout
een snufje gemalen komijn
versgemalen zwarte peper
(niet te koud) water

Roer alles behalve het water door elkaar. Voeg dan voorzichtig zoveel water toe tot je een saus hebt met de consistentie van vanillevla. Proef op zout en serveer met groente.

De lente is oranje-roze

De eerste rose van 2011, en daarachter een peuter die geniet van mijn gehaktballen

Rabarbercompote met roze grapefruit: mijn ontbijt voor de komende week.

Het Gouden Ei

Van een lieve tante die in het noorden van het land woont op een boerderij omringd door beestenboel kreeg ik 2 verse ganzeneieren cadeau. Leuk, maar een ei is een ei, denk je dan, wat kan er nou zo anders aan zijn behalve dat het enorm groot is en dus handig voor een tweepersoonshuishouden (1 ei = genoeg voor 2)?

Een beetje rondvragen leert dat een ganzenei wel degelijk anders smaakt, rijker en romiger, en dat het omdat het wit steviger en 'vaster' is, gevaar loopt om bij bakken een beetje rubberig te worden.

Het eerste ganzenei dus maar heel simpeltjes verwerkt tot roerei voor bij het ontbijt. Met een snufje piment d'espelette erop en een beetje gerookte pecorino.




Bij het klutsen viel me al op dat de dooier (behalve dramatisch geel, ik vermoed omdat de ganzen van mijn tante veel mais te eten krijgen) dikker was dan van een kippenei, bijna alsof het al een beetje gegaard was. En eenmaal in de pan was het ei in een mum van tijd klaar (zo snel dat het zelfs iets voorbij mijn favoriete lobbige stadium raakte).

De smaak? Niet ontzettend anders dan van een 'gewoon' ei. Maar wel heel lekker, extreem eiig, zou ik willen zeggen. Ei, zoals ei bedoeld is.



Ik heb er nog 1, wat zal ik daar eens mee doen?

Zwarte Zaterdag

Nou, niet op de Noordermarkt in Amsterdam.

Terwijl Europa voortzwoegt naar zuidelijke oorden, op zoek naar zon, rust en lekker eten, blijf ik gewoon in de stad.
Zon is er misschien niet elke dag, maar de straten zijn leeg, een plekje op een terras is makkelijk te vinden, en lekker eten? Zie boven.



Japanse wijnbessen, een soort sprookjesversie van de framboos. Qua uiterlijk dan. Qua smaak vond ik ze iets tegenvallen, ze hebben minder die prachtige zoet-zuur balans die de framboos tot 1 van mijn favoriete fruitsoorten maakt.

*********************

Een paar huishoudelijke mededelingen: ik ben dan wel (nog) niet met vakantie, ik ga toch even op een soort zomerreces. De komende weken ben ik druk met recepten testen en schrijven en researchen voor een paar nieuwe projectjes waar ik binnenkort meer over zal vertellen. Om het leed voor de thuisblijvers/zij die al terug zijn/ zij die nog wachten tot ze wegmogen wat te verzachten, zal ik in de maand augustus regelmatig foto´s uit mijn archief posten. Ook voor mezelf een leuke afleiding om tussen het werk door, af en toe even weg te dromen bij bijna vergeten mooie eetmomenten uit het verleden.

Fijne augustus alvast allemaal!

Zout & Zoet

Ik ben nooit een groot fan geweest van die alomtegenwoordige combi: geitenkaas met honing. Het frisse, licht-zure van geitenkaas heeft voor mij dat zoete accent niet nodig. Maar blauwe kaas met honing, dat is een ander verhaal.

Laatst had ik een salade gemaakt met tomaatjes en blauwe kaas, en mijn standaarddressing - olie, vrij veel citroensap, want ik hou van zuur. Het was niet te eten en ik begreep maar niet waarom, tot ik me realiseerde dat de zoute, scherpe kaas gewoon een heel ongelukkig huwelijk was met de zure dressing.

Zout en zoet, die houden van elkaar.

De 6 magere dagen

Soms ziet je eten er mooier uit vlak voor het écht klaar is.


Dit weekend at ik op een familiefeestje, gecaterd door een Limburgse slager, een heerlijke salade van flageoletboontjes en feta in een romige knoflook dressing. Ik vermoed dat het zwom in de mayonaise, maar het was goeie mayonaise, lichtzuur en fris, en door de zoute feta en uitbundig gebruik van knoflook, was het niet zwaar of machtig. ik schepte er 3 keer van op en dat is voor mij echt een unicum.

Ik wilde die salade namaken, maar dan lichter, omdat maandag de 6 magere dagen zijn ingegaan. Even een weekje pas op de plaats wat eten en vooral wat snoepen betreft. Ik voelde me dichtgeslibd en opgeblazen van heel veel roomijs, hapjes hier en daar op feestjes, etentjes met voorgerechten en bijgerechten en toetjes, alles veel meer en calorierijker dan hoe ik 'normaal' eet. En je komt dan in 'zo'n spiraal terecht waarin je telkens denkt: "ach het maakt nu toch niks meer uit, ik neem nóg een bakje ijs."

Even niet dus. Die magere dagen zijn overigens niks bijzonders en zeker geen dieet - je zult mij nooit horen zeggen dat ik iets niet mag eten, het is gewoon een keuze om een week lang goed op het vet te letten, en geen zoete zoute vette tussendoortjes te eten.

De boontjes salade was misschien een tandje minder bevredigend dan de volvette Limburgse versie, maar toch heerlijk. Flageolet boontjes zijn kleine, sappige, stevige boontjes die het inblikken goed doorstaan.


Erbij: geroosterde aubergine en courgette, op smaak gebracht met gerookte paprika poeder en tijm, met een gepocheerd ei erop.

Lichte boontjessalade voor 2 personen
1 blik flageoletboontjes, afgespoeld en uitgelekt
1 rode paprika
1 tomaat
50 gram feta, in kleine blokjes
een handje verse munt, fijngesneden
1 teen knoflook
1 eetlepel joghurt
2 theelepels citroensap
1 eetlepel walnootolie
zout

Doe de geplette teen knoflook met wat zout en het citroensap in een kommetje en laat een half uurtje staan.

Verhit de grill. Snij de parika in kwarten, verwijder de zaadlijsten. Leg de kwarten met de schil naar boven onder de hete grill en rooster 5-10 minuten, tot het velletje zwart geblakerd is. leg de stukken paprika in een kom en dek die af (door de stoom die zo ontstaat is het straks makkelijker om het velletje te verwijderen). Als ze genoeg zijn afgekoeld, het zwarte velletje verwijderen en de paprika in stukjes snijden.

Even tussendoor: dit is een geweldige manier om parika's te garen en zacht en zoet te maken zonder dat er olie aan te pas komt. De meeste recepten vertellen je dat je de hele parika's in de oven moet roosteren, maar ik vind het een hele kliederboel om na het roosteren de zaadjes en zaadlijsten te verwijderen. Veel makkelijker om dat van tevoren te doen.

Snij de tomaat in vieren, haal het zaad eruit en snij met een heel scherp mesje het vruchtvlees van het vel. Snij het tomatenvlees in kleine blokjes.

Doe paprika, tomaat, munt en feta bij de boontjes. Haal de knoflook uit de citroensap, meng het sap met de joghurt en de walnootolie. Breng de dressing op smaak met zout en peper en meng door de boontjes.

Mooi eten, en voorraadkast update

spliterwten


Shimeji paddestoelen


makreel

Sommige mensen fotograferen zonsondergangen, hun kinderen, huisdieren of treinen. Ik word bijna dagelijks verrast door de schoonheid van wat ik in de keuken gebruik, de ingrediënten nog voor ze zijn klaargemaakt. Dan giet ik nederige spliterwten in een kristallen whiskyglas en laat ze voor me poseren. Als Dennis de keuken in komt terwijl ik bezig ben een een bosje paddestoelen zo fotogeniek mogelijk op een bordje te draperen, moet hij lachen. Maar zeg nou zelf – zien ze er nu niet uit als een sprookjeslandschap, een paddestoelenbos waarin de elfjes verstoppertje spelen?

*************************
Verder nog een bericht van het “eet de voorraadkast leeg” front. Het gaat niet goed. Dit weekend heb ik gigantisch veel boodschappen gedaan, terwijl ik me een paar dagen geleden nog bedacht dat ik met alle spullen in koelkast, bijkeuken en vriezer zeker een week vooruit zou kunnen. Maar we hebben een paar etentjes gepland, en ik kan mijn vrienden toch niet alleen maar bonen, spelt en rijst voorzetten, gegarneerd met verdwaalde groente uit de diepvries?

Wat heb ik dit weekend gebruikt wat nu in ieder geval niet hoeft mee te verhuizen… een zakje saffraan uit de voorraadkast. Dat weegt, hoeveel, een grammetje? Ik bedoel maar.
En ik kocht 2 zakken rode rijst, omdat ik dacht dat 1 niet genoeg was, en thuisgekomen blijkt dat 1 zak precies de hoeveelheid is die in het recept vermeld staat. Kortom: er komt meer bij dan er af gaat.

Gisteren inspecteerde ik de vriezer en zag: liters erwtensoep, een stuk kalkoenfilet, onduidelijke bakjes met daarin gekookte bonen (alsof ik niet al genoeg gedroogde bonen moet opmaken), doperwten, mole, een fles Jagermeister, aspergekookvocht (dat dateert dus al van juni 2007), duivenjus uit 2006, en nog een rij bakjes zonder label (ik dacht dat ik dat had afgeleerd toen ik jaren geleden een bakje met iets roods had ontdooid voor mijn ontbijt, denkend dat het vruchtencompote was, om er sochtends om 07:00 achter te komen dat er rode kool in zat), maar nee. Ach. Die bakjes moeten dan misschien maar gewoon linea recta de vuilniszak in. We gaan met een schone lei beginnen.

Witte aubergine

Mooi is niet altijd lekker. Maar af en toe koop ik iets gewoon, alleen maar, omdat het er aantrekkelijk of apart of raar uitziet, ook al maak ik me geen illusies over de smaak. Mijn Turkse groenteboer/annex slager verkoopt allerlei soorten aubergines: gewone donkerpaarse, ronde licht violette, aubergines met tijgerprint. Dit weekend lagen er ineens spierwitte. Niet eens echt mooi, eerder een beetje zielig en verloren tussen al het mediterrane kleurgeweld van tomaten, paprika´s, aardbeien en watermeloenen. Een klein albino aubergientje kostte 70 cent.

Bij het snijden zag ik al dat het vlees steviger en minder sponzig was dan van ‘gewone’ aubergines. Maar dat kan ook zijn omdat het een klein exemplaar was. In ieder geval namen de plakjes daardoor minder olie op bij het bakken. Het resultaat was minder vette aubergine, met een (zo verbeeldde ik me) minder bittere, zachtere smaak en steviger structuur dan ik gewend ben. Geen overweldigende smaakverschillen, maar net ‘anders’ genoeg om interessant te zijn.

De aubergine belandde op een pizza met salami en basilicum. Net als we willen gaan eten breekt de zon door, gelukkig, want pizza op het balkon is toch echt lekkerder dan pizza aan de keukentafel!

Toetje voor 2: aardbei en rabarber

Volgens mijn statistiekenteller worden ‘aardbeien’ en ‘rabarber’ het meest gegoogled de laatste weken. Het is de tijd – in februari wil iedereen weten wat je met kweeperen moet doen of met knolselderij, en nu is Nederland op zoek naar aardbei- en rabarberideeën.

Daarom vandaag een toetje om iedereen tevreden te stellen, met de klassieke aardbei/rabarber combi. Vroeg in het rabarberseizoen, als de stengels dun en slank zijn en fluorescerend roze, zoet en sappig genoeg om rauw te eten, heeft rabarber wat mij betreft geen hulp nodig van zoete aardbeien – maar nu het meer de tijd is voor dikkere, groene, zure rabarber, is dit een heerlijke combinatie.
Zeer vrij naar het recept voor Strawberry/Rhubarb Crisp uit Dorie Greenspan’s Baking: from my home to yours. Ik deelde het recept, bedoeld voor 9 personen, door vieren en dat leverde 2 individuele toetjes op. Perfect, want ik maak bijna altijd kleinere hoeveelheden, zeker van zoete gerechten. Als je maar met z´n tweeën de baksels op moet eten, zit je niet te wachten op 40 koekjes of 15 brownies. En je kunt niet blijven uitdelen aan buren en collega´s. Toetje voor 2 dus, maar makkelijk weer terug te rekenen naar 4 of meer personen.



Aardbei-rabarber crumble
30 gram boter, gesmolten en afgekoeld
40 gram havermout
40 gram bloem
25 gram lichtbruine basterdsuiker
25 gram walnoten, fijngehakt
Mespunt kaneel
Snufje zout

100 gram rabarber, in kleine stukjes
75 gram aardbeien, in plakjes
20 gram suiker
1 bolletje gember op siroop, fijngesnipperd
1 theelepel maizena opgelost in 1 eetlepel koud water

Verhit de oven voor op 180 graden.
Meng alle droge ingrediënten voor het deeg door elkaar en roer dan de boter erdoor.
Neem 2 1-persoons ovenschaaltjes/soufflébakjes en doe in elk een eetlepel van het kruimelmengsel, druk het goed aan. Verdeel de rabarber over de 2 schaaltjes.
Voor de vulling: doe de aardbeien met de suiker en de gember in een klein pannetje. Breng aan de kok en prak met een vork tot de aardbeien moes zijn. Doe het maïzenapapje erbij en laat een paar minuten doorkoken tot je een dikke saus hebt. Giet die over de rabarber in de schaaltjes, en verdeel de rest van het kruimelmengsel erover.
Zet in de oven (het is handig om een stukje bakpapier of folie op de bakplaat te leggen, want de kans dat het aardbeienmengsel gaat overborrelen is groot!) en bak ca. 12-15 minuten tot de bovenkant goudbruin is.
Eet warm met een bolletje vanilleijs of op kamertemperatuur met een klodder crème fraiche, dikke yoghurt of slagroom.

Tips: het eindresultaat was heerlijk, maar (zoals wel vaker bij Amerikaanse recepten) flink zoet. Dat hangt ook af van de zoetheid van de aardbei die je gebruikt natuurlijk. Volgende keer zou ik minder suiker toevoegen aan de aardbeiensaus, en eerst proeven.