Zomaar

Roerei met broccoli, verse rozemarijn en komijnekaas.

Gewoon, omdat ik zin had in ei-met-iets en er verder alleen broccoli, rozemarijn en komijnekaas in de koelkast lag.

En weet je wat? Het was enorm lekker.

Soep voor een koele zomerdag

Het geheim van deze soep is de heel lang en langzaam gecarameliseerde ui en venkel: die geven de soep een zoete basis en een diepe smaak.

Ik kookte alleen voor mezelf gisteren, en maakte van de gelegenheid gebruik weer eens iets 'minestrone-achtigs' te eten - een soep met bonen EN pasta erin, een combi waar Dennis niet erg gelukkig van wordt.

Het worstje kun je gerust weglaten voor een vega versie. De verse rozemarijn is naar mijn mening wel onmisbaar - de smaak daarvan, zondoorstoofd maar toch verwarmend kruidig - is precies wat je nodig hebt op zo'n dag waarop weliswaar de zon schijnt, maar die toch niet echt zomers te noemen is.




Venkelsoep met bonen, pasta en tomaat
Hoofdgerecht voor 2 personen

1 flinke venkelknol, harde kern verwijderd, in dunne reepjes
1 grote ui, in ringen
2 tenen knoflook, gesnipperd
1 braadworst van goede kwaliteit, in kleine stukjes gesneden (optioneel)
600 ml water
1 blik witte reuzenbonen, uitgelekt en afgespoeld (of een kopje zelfgekookte witte bonen)
250 gram kerstomaatjes of romaatjes, gehalveerd
1-2 eetlepels verse rozemarijn, fijngehakt
2 handjes (volkoren) macaroni
zout en peper
olijfolie
geschaafde pecorino, om te serveren

Verhit een flinke scheut olijfolie in een soeppan. Doe de ui, venkel en knoflook erin, wat zout en peper, en laat alles met deksel op de pan ongeveer een half uur op heel laag vuur zachtjes stoven. Laat dan onafgedekt nog zeker een kwartier opstaan, tot de groente heel zacht is en begint te kleuren.

Doe er een eetlepel rozemarijn (minder kan ook als je niet zo'n enorme rozemarijn-fan bent als ik) erbij en de worst. Zet het vuur wat hoger en bak tot de worst gaar is. Doe dan het water, bonen en pasta erbij en kook tot de pasta gaar is (een minuut of 8).
Roer de tomaatjes erdoor en warm deze nog even mee. Voeg eventueel nog wat extra rozemarijn toe, en breng op smaak met zout en peper. Doe er wat water bij als de soep erg dik is.

Serveer met wat pecorino er overheen geschaafd.

Snijbiet frittata

Ik ben nog steeds veel vegetarisch aan het koken (hoewel er vorig weekend ook een heerlijke geroosterde kip op het menu stond, waarvan het karkas de volgende dag de basis werd voor de lekkerste, vetste, smaakvolste en alleronappetijtelijkst uitziende linzensoep die ik ooit gemaakt heb).

Deze snijbiet/zoete aardappel frittata was wél mooi, en qua smaak een toevalstreffer: er moest snel een gerechtje aan een menu worden toegevoegd, er lag een bosje snijbiet en een restje geitenkaas in de koelkast, zoete aardappel in het aardappel/uienmandje, nog 4 eieren in het eierdoosje.



De zoetige aardappel combineert prachtig met de aardse, beetje gronderige en licht bittere smaak van de snijbiet. Omdat ik maar 4 eieren had is dit meer een 'groente die maar net door een paar eieren bij elkaar gehouden worden' omelet dan een echte frittata: gebruik gerust 1 of 2 eieren meer voor een wat substantieler resultaat.

We aten dit afgelopen weekend, aan de balkontafel, op een zonnige avond die nu heel ver weg en onbereikbaar lijkt. Zomer, waar ben je?




Snijbiet en zoete aardappel frittata
250 gram snijbiet, gewassen en kleingesneden
2 medium zoete aardappels, geschild en in blokjes
50 gram belegen geitenkaas, geraspt
1 teen knoflook, gesnipperd
4 eieren, losgeklopt
olijfolie
peper en zout

Stoof de snijbiet met aanhangend water in een flinke pan tot deze zacht en geslonken is. Laat uitlekken in een vergiet.
Bak de aardappelblokjes in een eetlepel olijfolie goudbruin en gaar. Blijf erbij, zoete aardappel verbrandt snel. Doe op het eind de knoflook erbij en bak die nog een minuutje mee.
Schep snijbiet, aardappel, geitenkaas en ruim peper en zout door de eieren. Verhit een eetlepel olie in een pan (bij voorkeur met anti-aanbaklaag, dat werkt voor omeletten en dergelijke toch het beste vind ik) en giet het ei-mengsel erin. Bak op matig vuur een minuut of 5, keer de omelet dan om (met behulp van een groot bord) en bak de andere kant nog een paar minuten.

Warm, op kamertemperatuur en koud even lekker.

Nieuw Speelgoed

heilbot en pulpo op tuinbonenpuree bij Marius

Eindelijk gezwicht: ik ben nu ook de trotse bezitter van een telefoon die niet alleen kan bellen maar ook nog slim schijnt te zijn. Ik kan nu waar ik ook ben kijken of ik mail heb (wie mijn licht neurotische neigingen kent, snapt dat zowel goed als slecht nieuws is.) Ik kan nu waar ik ook ben, twitteren. (Idem). Wat wel echt onverdeeld goed nieuws is, is dat ik nu, ook als ik mijn camera niet bij me heb, met mijn intelligente telefoon best heel redelijke foto's kan maken van restauranteten en andere zaken.

fantastische kreeft bij Wilde Zwijnen

Mul, avocado, mais en spekjes bij Fraiche

Mooi toch?

En ja, die 3 etentjes waren allemaal in 1 week, en dan was er nog het etentje zonder foto's bij Pastis. Het was een mooie eetweek en het is maar goed dat ik niet in restaurantrecensies geloof, want dan zou ik het nu heel druk hebben hier. En vanavond mag ik, om het uit eten gaan af te leren, naar La Perla voor een pizza Calabrese. Nee, te klagen valt er even helemaal niks.

Het groene goud

In Japan at ik tuinbonen op een (voor mij) nieuwe manier: in hun geheel (dus ongedopt) gegrilld tot de buitenkant zwart geblakerd is, dan opengesneden zodat je de boontjes eruit kunt peuteren (best een gedoe met stokjes!), en die doop je dan in de sojasaus.

Later kwam ik dit recept voor doperwtjes tegen, hetzelfde idee. Zeker is dit de methode die het minste werk van de kok vraagt: je hoeft niet te doppen, en je hoeft ook minder bonen te kopen, omdat je ze meer gebruikt als snack dan als maaltijdcomponent. Met kapucijners werkt het vast ook.

Maar, dit alles is slechts een inleiding voor een recept waarbij je tuinbonen op de meest arbeidsintensieve manier behandelt: dubbelgedopt. Dat is even een werkje (psst shortcut: gebruik diepvriestuinbonen - verse is lekkerder, maar met dubbelgedopte diepvriesbonen wordt dit evengoed heerlijk), maar in een simpel gerecht als dit, waar de smaak van de tuinbonen echt de hoofdrol speelt, is het toch de moeite absoluut waard om alleen het zachte, malse binnenste van het boontje te proeven en niet het toch altijd een beetje bittere en taaie velletje.

Ik noem dit een 'korstloze quiche', maar er is geen reden waarom je dit mengsel van tuinbonen, kruidige dille en frisse ricotta niet in blader- of korstdeeg zou kunnen bakken. (Tenzij mijn reden jouw reden is: minder boter eten.) Het idee kwam van hier, maar ik gebruikte minder kaas, en geen knoflook - omdat ik vooral de subtiele smaak van de tuinbonen wilde laten stralen.
Tuinbonen en dille gaan goed samen, een klein beetje verse munt zou hierin ook lekker zijn (alweer: niet teveel, het mag niet overheersen).




Korstloze tuinbonenquiche
hoofdgerecht voor 2, voorgerecht voor 4

500 gram tuinbonen (gedopt gewicht)
150 gram ricotta
2 eieren
25 gr Parmezaanse kaas, geraspt
rasp van een halve citroen
1 eetlepel citroensap
3 eetlepels fijngehakte dille
1 sjalotje, heel fijn gesnipperd
ruim peper en zout
boter voor de springvorm

Verwarm de oven voor op 190 C. Beboter een springvorm van ca. 20 cm doorsnee (kleiner kan ook: hoe kleiner, hoe hoger de quiche wordt). Bekleed de bodem met bakpapier.
Kook een pan water en laat de tuinbonen hierin 1 minuut blancheren. Giet ze af, spoel ze af onder de koude kraan, en verwijder het taaie velletje.
Klop de ricotta los en meng de eieren, Parmezaan, citroenrasp en -sap, dille, sjalot en ruim peper en zout erdoor. Schep de tuinbonen erdoor en schep dit mengsel in de springvorm.

Bak ca 45 minuten of tot de quiche niet meer 'wiebelt'. Als de bovenkant dan nog erg bleekjes is kun je hem even onder de grill zetten.

Garneer met nog wat verse dille en serveer warm of op kamertemperatuur.

Spelt en Maïs

Tot mijn verbazing zag ik dat ik nog nooit een recept voor cornbread heb gegeven, terwijl ik het toch heel vaak maak - er gaat weinig boven een geurig, warm, goudgeel cornbread als begeleider van een pittige chili of een zoetige pompoen- of tomatensoep.



Gisteren voegde ik als experiment speltmeel toe aan het maïsmeel, in plaats van gewone bloem. Het resultaat was een brood (denk overigens niet dat dit op een Hollands 'brood' lijkt: het is meer een soort cake) met een extra nootachtige, donkere smaak. Misschien niet iets voor altijd, maar een mooie variatie.

Cornbread, bijgerecht voor 2 personen

100 gram maïsmeel
60 gram speltmeel
1/2 eetl. bakpoeder
zout
2 eieren
125 ml karnemelk
1 eetlepel olijfolie
2 bosui
50 gram geraspte jong belegen kaas (ik had mosterdkaas in de koelkast, fenegriekkaas of komijnekaas zou ook erg lekker zijn)

Verwarm de oven voor op 200 C.
Vet een lage ovenschaal met een inhoud van 500 ml in met wat olie.

Meng in een kom de meelsoorten, zout en bakpoeder, en in een andere kom de eieren, karnemelk en olie.
Meng de natte door de droge ingrediënten.
Zet als de oven op temperatuur is de ovenschaal 5 minuten in de oven om hem op te warmen.
Schep de kaas en bosui door het beslag en giet het beslag in de opgewarmde ovenschaal.
Bak ca. 30 minuten of tot het cornbread gerezen en goudbruin is en een cocktailprikker er droog uit komt.

Eet warm, al dan niet rijkelijk besmeerd met boter. Restjes kun je bewaren, maak er de volgende dag croutons van.

Tacos de Pescado

In de categorie: "ik kan niet geloven dat ik dit nog nooit eerder heb gemaakt" en "wanneer eten we dit weer?" .... Vis tacos.

Meer een idee dan een recept: warme maistortilla's (als je die niet hebt kan het ook met bloemtortilla's maar met mais is een stuk lekkerder), gevuld met stukjes knapperig gebakken of gefrituurde stevige vis of garnalen, en een assortiment aan bijlages.

Perfect zomereten voor een grote groep: je serveert alles apart en mensen bouwen aan tafel hun eigen taco's (een beetje zoals vroeger toen ik studeerde en het 'taco-diner' populair was: van die gevouwen schelpen met rundergehakt, bremzout van het zakje 'tacoseasoning' vol smaakversterkers, een massa gesmolten jonge kaas en klodders zure room - maar dan de lekkere, gezonde versie).

Wat zet je op tafel?
Bij Vis Tacos gaat het om contrasten in structuren en smaken - knapperig en zacht, pittig en mild, romig en krokant, vet en sappig


- Maistortilla's, opgewarmd in een droge koekenpan en dan warmgehouden in een doek in de oven

- Vis. Ik had stukjes harder, gebruid met peper en zout en Mexicaanse oregano, die ik door een bierbeslagje had gehaald (een simpel beslag van gelijke hoeveelheden bloem en bier) en in zonnebloemolie had gefrituurd. Als je niet wil frituren kun je de vis ook gewoon door een beetje bloem halen en bakken in de koekenpan. Neem een stevige witte vis die bij het bakken niet uit elkaar valt.

- Een koolsalade voor stevige crunch. Ik maakte een salade van fijngesneden rode kool met een dressing an mayonaise, karnemelk, chipotles en verse koriander.

- Plakjes rijpe avocado of een milde guacamole voor een romig contrast met knapperige vis en spicy salade

- Plakjes radijs, komkommer of rettich voor sappige crunch

- Losgeroerde zure room voor een lichtzuur accent

- Een pittige salsa (ik had tomatilla salsa van de kruidenkraam op de Noordermarkt in Amsterdam, maar elke goede gekochte of zelfgemaakte salsa met een beetje pit is lekker)

- Plukjes verse koriander.

Maak alles vantevoren klaar, bewaar alleen het warmen van de tortilla's en het bakken van de vis tot het laaatste moment. Geef er veel servetten bij, want het wordt een gezellige kliederboel.

Zomersla

Voor wie behoefte heeft aan de bevrediging van gebakken aardappels, maar er liever geen heel bord van wil eten, is dit een mooie oplossing: de aardappel crouton, heerlijk op een salade met friszure, pittige mosterddressing.



Voor een niet-vega-versie: sliertjes ansjovis zouden er erg lekker bij zijn, of stukjes geroosterde (gerookte)kip.

Salade met aardappelcroutons
Voor- of lunchgerecht voor 4 personen

4 middelgrote, kruimige aardappels, geschild en in kleine blokjes
1 eetlepel olijfolie
1 theelepel gedroogde tijm
1 theelepel chilivlokken
1/2 theelepel knoflookzout
1/2 theelepel gerookt paprikapoeder

2 little gems (of een struik Romaine sla), in reepjes
3 stengel bleekselderij, in kleine blokjes
1 eetlepel mayonaise
1 eetlepel grove mosterd (of iets minder als je niet zo'n mosterdliefhebber bent)
1 eetlepel zure room
1 eetlepel olijfolie
2 eetlepels karnemelk
beetje citroensap
peper, zout

om te serveren: 4 zacht gekookte of gepocheerde eieren

Verhit de oven voor op 200 C. Schep de aardappelblokjes in een kom om met de kruiden, specerijen en olie. Spreid ze dan uit op een met bakpapier beklede bakplaat en rooster ze ca. 25 minuten, tot ze goed bruin zijn. Schep halverwege een keer om.

Klop een dressing van de mayo, mosterd, zure room, olie en karnemelk. Breng op smaak met zout en peper en citroensap (door de zure room en karnemelk is dit al een vrij zure dressing, dus je zult niet veel citroensap nodig hebben).

Schep de de dressing met de bleekselderij door de sla. verdeel over 4 bordjes. leg op elke portie een ei, en schep dan vlak voor het serveren de warme aardappeblokjes er over.

Rode rijst salade

Ik geloof dat ik een soort halve vegetariër begin te worden. Of een driekwart vegetariër misschien. Ik heb dagelijks zin in graan, groente, tempeh en tahoe; en maar af en toe trek in vlees, vis of kip. Vandaag ging even de gedachte aan een hele, geroosterde kip door mijn hoofd. In plaats daarvan aten we deze salade van rode rijst met nootjes, gedroogde abrikozen en een fruitige dressing. Hm. Wat betekent dit allemaal?

Rode rijst moet wel een minuut of 40 koken, maar verder vraagt deze salade weinig voorbereidingstijd en je kunt hem een paar dagen bewaren (heerlijk als lunch). Als je het niet erg vindt dat de nootjes een beetje zacht worden als je de salade wat langer bewaart, kun je ze er gelijk doormengen. Of hou ze apart en strooi ze er pas over bij het serveren.

Ik had wat zachte feta in de koelkast en die was er heel lekker bij.


Rode rijstsalade met witlof, nootjes en abrikozen
bijgerecht voor 4 personen

100 gram rode rijst
250 ml water
2 struikjes witlof
50 gram noten (amandelen, pijnboompitten, pecannoten, cashewnoten) ongezouten, grof ghakt,geroosterd
50 gram gedroogde abrikozen, in reepjes
een handje peterselie, fijngehakt

dressing:
2 eetlepels mooie, zoete fruitazijn (ik gebruikte de vijgendadelazijn van Buiten op de Binnenweg
2 eetlepels rode wijn
2 eetlepels walnootolie
zout, peper

Kook de rijst in het water ca. 40 minuten. Draai het vuur uit en laat afgedekt nog 10 minuten staan. Neem dan het deksel van de pan en laat de rijst wat afkoelen.
Snij de witlof fijn. Meng de witlof, peterselie, nootjes en abrikozen door de rijst.

Klop de ingrediënten voor de dressing door elkaar en schep door de rijst. Laat een uurtje staan om de smaken te laten intrekken. Proef op zout en peper en serveer, met eventueel wat zachte geitenkaas erover verkruimeld.

Tempeh, maar weer eens.

Een simpele manier om tempeh klaar te maken. Het lijkt een beetje op deze, maar hier gaan ze niet in een marinade, maar worden de smaakmakers pas na het bakken toegevoegd.
Je krijgt een soort knapperige, pittige croutons, die je op allerlei manieren kunt gebruiken. Ik strooide ze over een salade van veldsla en witlof die was aangemaakt met avocadodressing (avocado gepureerd met wat zure room, olijfolie, citroensap, zout en peper). Heerlijk contrast van de romige dressing en de tempeh.




Een andere keer: wortel in reepjes, zachtjes gebakken tot deze zacht en goudbruin is. Het vuur hoger zetten en een bos in stukjes gesneden paksoy erbij, even bakken tot deze begint te slinken. Scheut witte wijn of sherry erbij, peper en zout, even uit laten dampen. Een beetje af laten koelen en serveren als lauwwarme salade met diezelfde tempeh croutons.




En toen, de beste: op een zacht roerei met bieslook en gegrillde paprikareepjes.

Pittige gebakken tempeh, multi-inzetbaar
voor 2 personen

150 gram tempeh, in kleine blokjes
1 eetlepel neutrale olie
1 eetlepel fijngesneden chipotle in adobo
1 eetlepel sinaasappelsap
1 eetlepel balsamicoazijn
peper, zout

Meng de chipotle, sinaasappelsap, azijn, zout en peper in een kommetje door elkaar.
Verhit de olie op middelhoog vuur in een koekenpan, bij voorkeur met anti-aanbaklaag. Bak hierin de tempeh al omscheppend goudbruin, pas op dat het niet aanbrandt.
Voeg het chipotle mengsel toe en bak, al roerend, tot al het vocht verdwenen is en de tempeh weer droogbakt.

Soep met ballen

In mijn keuken zijn er twee soorten soepen. De supermakkelijke variant, waarbij je wat groente in een pan gooit en even aanzet met boter of olie, water of bouillon erbij, koken tot alles gaar is, de staafmixer erin, klaar. De ideale oplossing als je niet meer weet wat je moet met dat kontje knolselderij of de overvloed aan courgettes. Maar soms is er meer tijd en meer inspiratie, en dan kan het erg lekker zijn om een soep te maken die uit wat meer stappen en dus uit wat meer smaaklagen bestaat, met verschillende structuren.

Dit is eigenlijk een hele gewone tomaten-groentesoep, die extra smaakdiepte krijgt door de gepureerde aubergine. Als de soep gepureerd is gaan er sliertjes prei en blokjes wortel bij, volkoren macaroni en lekkere grote soepballen.

Ik kookte voor een peuter en liet de soep dus zo, maar een flinke scheut tabasco of andere hete saus zou hier zeker op z'n plaats zijn (kook je ook voor kinderen, geef de pittigheid er dan gewoon aan tafel bij).

1 grote ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, gesnipperd
1 grote aubergine in kleine blokjes

Bak dit samen in een scheutje olijfolie, op laag vuur, tot alles zacht is en begint te bruinen.
Doe er dan bij:

1 blik tomatenblokjes op sap
1 liter water
1 bouillonblokje
een snuf gedroogde tijm.
Kook een half uurtje tot de aubergine heel zacht is. Pureer de soep met de staafmixer of in de keukenmachine.

Maak gehaktballen van 350 gram half om half gehakt, 1 ei, peper en zout, versgeraspte nootmuskaat, een een eetlepel ketchup.
erbij koken tot gaar. Draai er ballen van en laat die in de soep glijden. Kook zachtjes 5 minuten. Voeg dan toe:

1 blik zwarte bonen, uitgelekt
75 gram volkoren macaroni
1 grote winterpeen, in kleine blokjes
1 prei, fijngesneden
theelepel gedroogde tijm
2 eetlepel balsamico azijn
1 theelepel suiker

Kook alles samen nog 10 minuten of tot de macaroni gaar is. Ik hou van beetje overgare pasta in mijn soep, vind je dat niet lekker, time het moment van toevoegen van de pasta dan goed.

Vlak voor het serveren proeven op peper en zout en zuur (misschien heeft ie nog een beetje azijn nodig), er een paar handjes fijngesneden verse basilicum door roeren en een sliertje fruitige olijfolie

Kijk, ze kan het nog

Ach, misschien was het gewoon even nodig om te klagen dat ik geen zin had om te koken.


Gisteravond maakte ik voor het eerst sinds thuiskomst van de reis iets wat echt lekker was, verrassend, bijzonder, nieuw. Deze Quinoa-koekjes uit Heidi Swanson's Super Natural Every Day (mocht iemand me dit jaar nog ns een cadeautje willen geven: dit is 1 van de zeer weinige kookboeken waar ik nog ruimte op mijn boekenplank voor wil maken).

Zij doet allerlei suggesties om smaak te geven aan het quinoa-mengsel. Ik gebruikte (in plaats van de ui en knoflook die ze in het basisrecept noemt) een handjevol verse doperwten, gesnipperde lente-ui, flink wat verse basilicum, en belegen geitenkaas.



Ze waren heerlijk, en ik ben al aan het nadenken over nieuwe smaakvariaties (komijnekaas, courgette en chipotle bijvoorbeeld, groene asperges en munt, geroosterde broccoli en gerookte mozzarella?)

Landen

Landen is niet makkelijk. Het vliegtuig raakt de grond, maar je voeten zijn nog ergens anders. Zeven weken lang door de wereld zeilen met een koffer, een laptop, een kindle en een portemonee: hoe simpel kan het leven zijn?

Dan moet je de vragen gaan beantwoorden: "Hoe was het?" "Heb je een leuke vakantie gehad?" en je weet eigenlijk niet wat je moet zeggen. Het antwoord zou heel kort kunnen zijn: "Ja, het was leuk," of heel lang (zo lang dat het zelfs niet in een blogpost past). Wat wil je weten? De aanval van de blues op dag 13? het intense geluksgevoel op dag 29? de goede voornemens op dag 7? de lekkerste patat op dag 16? de kater van dag 27? zeg het maar. Ik kan over elke dag een verhaal vertellen, en dat verhaal kan gaan over eten en drinken, over heimwee, over loskomen, over creatieve gedachtes, over Japan, over Amerika, over de verschillen tussen Japan en Amerika, over vriendschap en liefde en alles ertussen in.

Zeg het maar.

Ach nee. Dit is een eetblog tenslotte. De mensen zitten daar allemaal niet op te wachten. Nieuwe recepten willen ze, eet-mijmeringen, foto's van hoe lekker je ook in Amsterdam uit eten kunt gaan.

Maar zoals ik al zei, landen is niet eenvoudig. Het lijkt alsof alles meteen weer normaal en volgens plan gaat, maar er is een onderstroom, die doet vermoeden dat er toch iets anders is dan 2 maanden geleden. Is het omdat de wereld hier gewoon ook is doorgedraaid? Of zijn wij veranderd? Of duurt 'weer wennen' gewoon langer dan je denkt?


Ze komen er wel weer, de eetfoto's. Dat ik weinig zin heb om te koken en al helemaal niet om te experimenteren vond ik eerst een beetje raar. Zeven weken uit eten, en dan niet de kriebels om weer achter het fornuis te gaan staan? Nu denk ik dat het komt omdat het 'moeten wennen' ervoor zorgt dat ik gewoon heel veel oude vertrouwde en gewone dingen wil doen. Naar het cafe waar ik gemist werd, naar de pizzeria waar ik altijd gelukkig ben. En thuis gewoon een ei bakken of een bordje doodsimpele spaghetti in elkaar draaien.

Het creatieve enthousiasme zal wel weer terugkomen (hoop ik), en intussen probeer ik mezelf de tijd te geven om weer te landen, hier, in dit mooie leven.

Omleiding

Huishoudelijke mededeling!

De komende weken zal Alles over Eten even stil liggen. Vanaf dit weekend zijn Dennis en ik op reis, 7 weken lang.

Je hoeft me niet te missen, want van de eet- en reisavonturen wordt verslag gedaan op een speciaal daarvoor in het leven geroepen blog:
Reis rond de wereld in 49 diners

Ik hoop Dennis zover te krijgen dat hij af en toe als gastblogger en -fotograaf optreedt. Verwacht verder vooral heel veel foto's van eten: van Chicago deep dish pizza tot broodjes oester en cocktails in New Orleans tot wijnproeverijen in Napa Valley tot sushi en tofu in Japan.

Eet en reis met ons mee!

Toch maar iets bakken met rabarber

Voor het lentediner met asperges wilde ik een klein, niet te zwaar toetje, iets waar je 1 of 2 stukjes van zou kunnen eten al naar gelang de plek die er nog over was in je buik na het eten van een pond asperges en 2 eieren en een kwart pakje boter.

Ik gebruikte Nigella Lawsons beproefde cupcakes ratio (125 gram elk van zelfrijzend bakmeel, suiker en zachte boter), en voegde daar kleingesneden rabarber aan toe, en wat crème fraîche voor een smeuiig zuurtje. De pistachenootjes zijn natuurlijk prachtig van kleur, met hun jadegroene glans tegen het fluorescerend roze van de jonge rabarber. Maar bij gebrek aan pistachenootjes kun je ook amandelen of hazelnoten gebruiken. En zelfs kun je nootjes heelemaal achterwege laten, maar ik vind de crunch erg lekker bij de zachte cakejes.




Rabarber pistachecakjes
voor 12 stuks

125 gram zachte boter
125 gram suiker
125 gram zelfrijzend bakmeel
2 eieren
snufje zout
2 volle eetlepels crème fraîche (ik gebruikte light, ik denk dat het met volle joghurt ook werkt)
200 gram rabarber
een paar eetlepels gepelde pistachenoten, fijngehakt

Verwarm de oven voor op 200 C.
Doe de boter, suiker, meel, eieren en zout in een beslagkom en meng met de mixer tot een glad beslag.
Snij zo'n 36 hele dunne plakjes van 1 van de rabarberstengels (je wil straks op elk cakeje een paar plakjes leggen, dus het komt niet op een plakje meer og minder). Snij de rest van de rabarber in hele kleine blokjes.
Roer de creme fraiche en de rabarber door het beslag.
Bekleed een 12-stuks muffinvorm met papieren vormpjes. Verdeel het beslag over de vormpjes. Bestrooi met de nootjes en verdeel de plakjes rabarber erover. Bak 15-20 minuten of tot de cakejes goudbruin en gaar zijn.

De eerste en de laatste

Twee weken geleden at ik in Venlo al de eerste Hollandse asperges, verwerkt in een quiche met ham en ei, en dat was heerlijk, maar deze week was het tijd voor het eerste echte aspergediner: dik en sappig wit goud met veel boter, mooie ham, gekookte eitjes en lekkere nieuwe aardappels - is er een perfecter diner denkbaar?
Het was het eerste aspergediner van 2011 en zal vermoedelijk het laatste zijn, want volgende week vertrekken we voor onze 7-weekse reis rond de wereld. Misschien dat we er daarom zo uitbundig en grenzeloos van genoten.

In de categorie soep: aardpeer & witlof

Een pannetje soep is zo gemaakt. Kleingesneden groente, (kies maar tussen bleekselderij prei paprika's aubergines paddestoelen bietjes pompoen zoete aardappel courgettes broccoli bloemkool....) met wat fijngesneden ui aanzetten in een beetje boter of olie, bouillon erbij, kleingesneden aardappel voor de binding, zo'n 20 minuten laten koken, pureren, eventueel wat romiger maken met slagroom, of crème fraiche, en voilà, soep. Met wat lekker brood, een stukje kaas en een salade is dat 1 van mijn favoriete avondmaaltijden. Ik maak dit zo vaak, in allerlei variaties, maar ik denk er niet altijd aan om er dan over te schrijven - omdat het voor mij haast zo'n vanzelfsprekende keukenactie is als het bakken van een omeletje.

Maar een paar dagen geleden maakte ik zo'n soepje waarvan ik dacht: dit is niet echt een dertienineendozijn-soep, dit is best een bijzondere soep. Deze soep verdient een plaatsje in op het blog.

Aardpeer (topinambour) heeft een zoetige, aardse smaak, die heel goed combineert met de frisse bitterheid van de witlof.



Aardpeer-witlofsoep
400 gram aardpeer, geschild en in blokjes
2 sjalotjes, gesnipperd
1 eetlepel bloem
2 flinke struikjes witlof
500 ml. warme (kippen)bouillon
klein klontje boter
verse peterselie, fijngehakt
versgemalen nootmuskaat

Zet de sjalot en aardpeer even aan in de boter. Bak ze een paar minuten, strooi dan de bloem erover en roer tot het een gladde massa is. Voeg de bouillon toe en breng aan de kook. Snij een derde van 1 struikje witlof in hele dunne reepjes en hou apart. Snij de rest van de lof in repen en doe bij de soep. Voeg peper en zout toe en laat alles samen ca. 25 minuten koken. Pureer in de blender of met de staafmixer, breng op smaak, en serveer met wat de rauwe witlof erop geschept, en bestrooid met gehakte peterselie en wat versgemalen nootmuskaat.

... of is de lente heldergroen?

Lente betekent meer dan rosé en rabarber. Het betekent asperges (de eerste Hollandse asperges at ik afgelopen weekend in Venlo, wat een traktatie), en tuinbonen en doperwtjes en raapsteeltjes en meikaas en lamsvlees. Het betekent ook, voor mij, licht en fris eten - gewoon omdat dat past bij licht en fris lenteweer, omdat je alvast een beetje begint na te denken over hoe je er uit ziet met minder dan 3 lagen kleren, en (in mijn geval) omdat er een reis rond de wereld op het programma staat waarbij je 49 x uit eten zult gaan.

De komende weken probeer ik dus caloriearm, gezond, vezelrijk maar wél lekker te koken. Mijn geliefde rabarber eet ik alleen als heerlijk zure, wakkerschuddende compote bij het ontbijt... (wie er iets anders mee wil doen verwijs ik bijvoorbeeld naar deze geweldige rabarber kokostaart, of deze ook erg lekkere simpele rabarbertaart, o en hier nog een rabarbercake met kokos!)

En als avondeten, veel groen en graan.
Zoals deze warme salade van wilde rijst, broccoli en asperges, met een zoutig zurige dressing. Wil je iets minder spartaans eten, dan is een gepocheerd ei of gebakken halloumi of en stukje gegrillde zalm er lekker bij. Voor een vega-versie van de salade vervang je de ansjovis door fijngehakte groene olijven, gebruik dan wel peterselie in plaats van koriander.

Salade van wilde rijst en geroosterde groente

1 kopje wilde rijst
1 flinke stronk broccoli
een stuk of 6 groene asperges
4 kleine sjalotjes
een snuf chilivlokken, zout
olie voor het roosteren

voor de dressing:
4 ansjovisfilets
een handje verse koriander of peterselie
sap van 1 citroen
zout, peper
scheutje goede olijfolie

Kook de rijst gaar volgens de aanwijzingen op de verpakking (wilde rijst duurt lang, een minuut of 40, dus hou daar rekening mee).
Verwarm de oven voor op 200 C. Snij de broccoli in kleine roosjes, de sjalotjes in partjes, en de asperges in stukjes van een paar centimeter. Spreid ze uit op een met bakpapier beklede bakplaat, bestrooi met chilivlokken en een beetje zout, en schep om met een klein beetje olie. Rooster tot de groente gaar is en hier en daar goudbruine plekjes heeft.
Maak intussen de dressing: snij de ansjovisjes heel fijn, en hak de koriander. Vermeng met het citroensap, een beetje olijfolie, een beetje zout (de ansjovis is al zout) en versgemalen peper.

Schep de warme, geroosterde groente met de dressing door de gare wilde rijst en serveer de salade meteen.

En HOERA! dankzij de zomertijd kunnen er weer daglichtfoto's van het avondeten gemaakt worden!

De lente is oranje-roze

De eerste rose van 2011, en daarachter een peuter die geniet van mijn gehaktballen

Rabarbercompote met roze grapefruit: mijn ontbijt voor de komende week.

Gula Djawa, Tempeh Kering

Een vriendin die op vakantie was geweest in Indonesië bracht een intrigerend pakje voor me mee: een ingenieus opgevouwen (bananen?)blad met daarin 3 'koekjes' van palmsuiker, oftewel gula djawa. Een poosje lag het op een hoekje van het aanrecht omdat ik eigenlijk niet precies wist hoe ik er optimaal gebruik van kon maken. Tot ik op het slimme idee kwam dat eens op twitter te vragen. Er kwamen ideeën voor zoetigheid (met gebakken banaan, mmm) die ik even laat liggen tot mijn eetpatroon weer toetjes aankan, en de tip van Kok Robin om er Tempeh Kering mee te maken. Nu grijp ik elke mogelijkheid aan om iets nieuws met tempeh te doen, dus daar hoefde ik niet lang over na te denken.



Het was de eerste keer dat ik tempeh echt frituurde in en flinke laag olie, in plaats van hem te bakken in maar een klein beetje olie. Wat een ontdekking! Gefrituurde tempeh, zelfs zonder dat je hem verder verwerkt in een saus zoals in de tempeh kering, is een openbaring. Het kostte me moeite om niet de hele schaal leeg te eten. Aangekleed met Frank's Hot Sauce (ook alweer zo'n fijn cadeau van weg) en grof zeezout, was het een snack die de lekkerste chips naar de kroon stak. En dat zegt wat, komend van een echte chipskenner en -verslaafde.

Uiteindelijk lukte het om de helft van de gefrituurde tempeh ook echt tot tempeh kering te transformeren. En dat was ook geweldig lekker. Zoet, zout, pittig, knapperig.




Nog even over die gula djawa. Ik at er een stukje van toen ik een brok afsneed om door de saus te doen, en was echt verrast door de smaak. Ik had wel eens eerder pure palmsuiker geproefd (dacht ik) maar die was veel vlakker, eigenlijk alleen maar zoet, zonder de smaaklaagjes die deze suiker had. Ik was al aan het broeden op een mooie beschrijving, toen ik dus bij Kok Robin van de Aziatische ingredienten.nl de volgende woorden las: "donkere, karamel/koffie-achtige borstplaat met een licht zoutig en alcoholisch smaakje". Soms moet je accepteren dat iemand anders iets al heel goed heeft gedaan en daar niks meer aan toevoegen.