Hoera voor de Kwee

Van een collega kreeg ik, uit de tuin van haar ouders, een grote zak kweeperen. Het waren exemplaren die niet snel een schoonheidsprijs zouden winnen - er waren nogal wat butsjes en bruine plekjes - maar ze waren wel prachtig rijp: met hun bedwelmende geur parfumeerden ze eerst de garderobe op ons bureau, en vervolgens mijn keuken. Erbij zat ook het meest aandoenlijk kleine kweepeertje dat ik ooit zag, bedekt met het voor rijpe kweeperen karakteristieke grijze vachtje:



Inmiddels heb ik heel wat methodes uitgeprobeerd om kweeperen klaar te maken, maar mijn huidige favoriet is het pocheer recept van David Lebovitz: de stukken fruit blijven mooi intact terwijl ze toch smeltend zacht worden, en bijkomend voordeel is dat je een flinke hoeveelheid pocheervocht hebt - om cocktails mee te maken, om door de joghurt te doen, of om stiekem gewoon zo op te drinken.



Mijn grote bak gepocheerde kweeperen betekent een droomontbijt voor de komende dagen, maar ik had ook zin om er nog iets anders mee te doen. Ik moest terugdenken aan de geweldige combinatie van Dennis´ verjaardagsdessert van dit jaar: basbousa, kweeperen en mascarpone ijs - en bedacht dat een griesmeelcake met de kweeperen erin mee gebakken misschien ook wel heel lekker zou zijn. En dat is het.



Basbousa met kweeperen
150 ml. yoghurt
125 gram boter
125 gram suiker
50 gram amandelen
175 gram fijne griesmeel
1 theelepel bakpoeder
een snuf zout
een snuf gemalen kardamom
gepocheerde kweeperen, in plakjes en kweepeer pocheervocht (ca. 150 ml)
een ronde bakvorm van 20 centimeter doorsnee, bekleed met bakpapier

Verhit de oven voor op 190 C.
Stamp de amandelen fijn in een vijzel (of maal in de keukenmachine, maar het is lekker als ze niet te fijn gemalen zijn).
Smelt de boter in een klein pannetje. Meng in een beslagkom de yoghurt met de suiker. Doe de griesmeel, bakpoeder, zout en kardamom erbij, en de gesmolten boter. Goed mengen. Schep het beslag in de bakvorm en arrangeer de plakjes kweepeer er bovenop. Bak ca. 35 minuten, tot de bovenkant lichtbruin is.

Neem de cake uit de oven en giet het kweepeer pocheervocht er overheen. Af laten koelen en uit de vorm nemen. Je kunt eventueel nog meer pocheervocht erover heen gieten, de cake lijkt eindeloos veel van de siroop te kunnen opnemen - het gebak wordt dan steeds minder cake-achtig en steeds meer een soort pudding. Ook heerlijk!!

The fairy tale dinner

Falafel, the ur-version, made with dried broad beans instead of chickpeas. After painstakingly removing the tough skins from every single broad bean (which took me more than half an hour) I decided I should have listened to Claudia Roden, who advises to buy the dried beans 'already skinned'.... The soaked, hulled beans are pureed with parsley, coriander, coriander seed, cumin and chili powder - and a ton of garlic. The deep-fried end result was very tasty - I would say that flavor-wise, these were the best falafel I ever had - but the texture needs some tweaking. They were a bit dry, and the outer crust was a tiny bit chewy instead of nice and crisp.



Musakhan
I used Paula Wolfert's recipe for this traditional Arab chicken dish. It's spiced with lots of ground sumac, which gives it a mysterious, lemony tang and a deep earthy flavor. I love any dish that combines good bread and juicy meat, and this recipe has you baking the chicken on a bed of pieces of flatbread. The juices of the chicken and stewed onions permeate the bread, which becomes part soggy / part crispy, and the whole dish (though simple and easy to make) is unusual, delicious and interesting.





Basbousa
We had finished the entire tin of Basbousa my friend had brought us from Abu Dhabi, so I decided it was time to make my own. Instead of soaking the cake with a lemon sugar syrup as the recipe (from Claudia Roden's Book of Middle Eastern Food) states, I used the reduced poaching liquid from my quinces, with a good glug of quince wodka for an extra quince (and alcohol) kick. Served with poached quinces and a good dollop of mascarpone, this was a truly gorgeous dessert - one I can see myself making for a big dinner party in the near future.


The dish without a beautiful name
Roasted aubergine with a minted joghurt dressing, sprinkled with smoked paprika.

Mag ik van u in de categorie kweepeer...

.... nog een kweepeerrecept of twee?

Er wordt, zo zie ik mijn statistiekenteller, heel wat afgegoogled op ´kweepeer´. (Andere favorieten van de laatste weken: kastanjesoep, hoe maak ik echte erwtensoep en macarons).
Voor iedereen die twijfelt over wat te doen met de kweeperen die je nu overal op de markt en bij Turkse en Marokkaanse winkels ziet liggen, nog een paar kweepeer suggesties.



Vorig weekend pocheerde ik kweeperen volgens de David Leibovitz methode. Zoals hij ook schrijft, waren de kweeperen na het pocheren een beetje bleekjes, maar na een nachtje te hebben gebaad in hun pocheervocht waren ze die schitterende, karakteristieke roze-rode kweepeer kleur. Ik pocheerde ze met een vanillestokje en een kaneelstokje.
De volgende dag kookte ik het pocheervocht in tot een dieprode, dikke gelei. In een blindgebakken taartbodem ging een dikke vanille banketbakkersroom (op smaak gebracht met een scheutje Bourbon). Daar de kweeperen, in plakjes gesneden, bovenop, en het geheel afgelakt met de gelei. Een goddelijk toetje.



De volgende dag had ik een paar stukjes kweepeer over en een beetje banketbakkersroom. De room lengde ik aan met stijfgeslagen slagroom, en ik bakte wat kleine bladerdeegbakjes voor elegante kweepeer petit fours.

O ja, met de kweepeerwodka gaat het goed. De fles staat rustig te wachten in een donker hoekje van de kast. Ik heb natuurlijk al 2 keer een piepklein druppeltje geproefd. De wodkasmaak wordt langzaam minder scherp, de kweepeersmaak meer uitgesproken. Ergens achterin december, als we het het hardste nodig hebben, zal ´ie perfect zijn, denk ik.

En hoe zat het nou met dat kweepeer ijs?

Want ik had toch gezegd dat ik dat ging maken? En heb je er ook zo´n hekel aan als bloggers zeggen dat ze iets gaan doen... om er vervolgens nooit meer iets van te horen?

Het was er, dat kweeperen ijs. En de foto boven dit stukje doet op geen enkele manier recht aan de absoluut goddelijke smaak en structuur ervan. Ik denk dat dit misschien wel het mooiste is wat je met een paar rijpe kweeperen kan doen... de smaak-essentie van de kweepeer, in een romig ijskoud zacht fluwelen jasje.

Ik had kweepeer puree gemaakt en ingevroren, en vervolgens hier advies gevraagd over hoe ik daar het beste ijs van kon maken. Na een paar griezelige antwoorden (hygrometer? gatomiseerde glucose? help!) kwam er gelukkig iemand met een simpel recept. Hij (zij?) heeft het weer van Alice Waters. Ik kan alleen maar zeggen, dat dit vanaf nu mijn standaard formule voor fruit-roomijs wordt.

125 ml. slagroom vermengd met 60 ml. volle melk
100 gram suiker
3 grote eidooiers
375 ml. fruitpuree
185 ml room
snufje zout
50 gram suiker (als de fruitpuree niet al gezoet is)

Klop de dooiers los in een kom.
Verwarm het room-melkmengsel met de 100 gram suiker tot de suiker gesmolten is.
Giet een klein beetje van het warme mengsel bij de dooiers, al kloppend, en giet dit terug in de pan bij de rest van het melk-roommengsel. Al roerend, op laag vuur, verwarmen tot de custard gebonden is.
Zeef de custard in een kom, roer de 185 ml room erdoor, en zet koud weg.

Vermeng de fruitpuree met het zout en de suiker. (In mijn geval was de fruitpuree al gezoet, en heb ik het advies gevolgd om het custard/fruitmengsel op suiker te proeven. Dit is best lastig, omdat je in aanmerking moet nemen dat je straks (als het mengsel bevroren is) de smaak als minder zoet zult ervaren. In onbevroren toestand moet het dus net iets zoeter zijn dan je denkt).
Roer de fruitpuree door de custard en laat het geheel ijskoud worden in de koelkast, voordat je het in de ijsmachine giet.

Midas deed weer geweldig zijn werk.
Bedankt Piet en dyjee100 voor jullie bijdragen aan dit supertoetje!

Iets met Kweepeer

Van mijn vrienden met moestuin in het hoge noorden kreeg ik 3 prachtige, geurige, rijpe kweeperen. Ze wogen elk wel een pond. Een avond lang verheugde ik me op de volgende dag, als ik na een ochtendje werken ´smiddags Iets met Kweepeer mocht gaan doen. Tot ik me realiseerde dat ik geen taart kon bakken, omdat we aan het proberen zijn onze Amerika-kilo´s weer terug te geven aan het universum (daar horen ze thuis, niet op mijn heupen). Een kweepeer taart maken en die dan niet op kunnen eten, dat zou een te grote kwelling zijn. Op zoek dus maar naar een kweepeer recept met toekomst potentieel. Jane Grigson geeft in haar Fruit Book een simpel recept voor kweepeer wodka: 1 grote kweepeer raspen, met klokhuis en schil en al, de rasp met 60 gram suiker in een weckfles doen, overgieten met wodka en dat 2-3 maanden laten staan.




Het ziet er nu niet erg aantrekkelijk uit, maar ik heb vertrouwen in Jane Grigson. Ergens in december zal ik genieten van een subtiel kweeperen likeurtje.

Van de 2 andere kweeperen heb ik een dikke puree gemaakt (het fruit heel decadent gaar gekookt in een staartje Pineau de Charentes) die nu in de vriezer ligt te wachten op calorierijkere tijden. Dan ga ik er ijs van maken, denk ik.

Van hartige kweeperen en vijgenbedrog

Het is fijn om te horen dat je trouwe lezers hebt. Daar doe je het tenslotte toch voornamelijk voor, zo’n weblog: om gelezen te worden. In de hoop dat mensen er plezier aan beleven, geïnformeerd worden, antwoord op vragen vinden. Het is geen dagboek alleen voor eigen ogen bestemd: het weblog is het exhibitionisme van deze tijd.

Weten dat je trouwe lezers hebt, betekent ook: schuldgevoel als je ze niet vaak genoeg iets nieuws aanbiedt. Zelf heb ik niet veel blogs die ik met regelmaat volg, maar ik ken wel het gevoel van teleurstelling als je na dagen weer eens een kijkje neemt en ziet, niks veranderd…

Goed. Ik was op vakantie, 3 weken stilte op Alles over Eten. Nu ben ik terug met zoveel Italiaanse eet-foto’s dat ik niet weet, waar te beginnen en hoe daar een hanteerbaar verslag van te maken. (voor wie geïnteresseerd is in het onhanteerbare, dag-tot-dag verslag met heel veel foto’s, kijk hier op eGullet voor het reisverhaal in wording).

Als blogger kun je een statistiekprogramma gebruiken, dat je niet alleen vertelt hoeveel mensen dagelijks doorklikken naar jouw pagina, maar ook hoe ze al googelend bij jou terecht zijn gekomen. Het is grappig om te zien hoe de google hits mee veranderen met de seizoenen. In maart riep rabarber nog heel veel vragen op, sinds een maand staat ‘kweepeer’ met stip op 1. Kennelijk zijn er veel mensen die zich afvragen wat je zoal met kweeperen kan doen… hoe je ze klaarmaakt... hoe ze smaken. De laatste weken had ik af en toe een verantwoordelijkheidsgevoel-kriebel: zoveel heb ik niet geschreven over de kweepeer, en moeten de zoekers naar kweepeer informatie dan maar steeds weer bij diezelfde
berichten uitkomen? Tijd voor iets nieuws. Iets origineels. Kweeperen in een hartig gerecht, dat had ik al heel lang niet meer gedaan.


Ik ging vorig weekend aan de slag. We kregen Nieuwe Vrienden te eten, mensen die nog nooit bij ons thuis waren geweest en nog nooit aan mijn tafel hadden gezeten. Altijd spannend: wat zal ik koken, hoe kan ik indruk op ze maken zonder dat het er al te dik bovenop ligt, hoe kan ik een fantastisch menu serveren en toch tijd en aandacht genoeg hebben om mee te doen in de nog aftastende en onderzoekende gesprekken? Ik was uiteindelijk niet helemaal tevreden – er was toch teveel keukengedoe, ik wilde te graag meekletsen om nog kritisch te proeven wat ik aan het doen was. Het toetje, een vijgentaart, zag er beeldschoon uit maar was zo flauw en droog dat ik de restanten toen de gasten weg waren, in de vuilnisbak gekieperd heb. Ik geef overigens niet mezelf, maar de bedrieglijke vijgen – mooi maar smakeloos – de schuld!
Het hartige kweepeer experiment was gelukkig wel heel goed geslaagd. Het plan was om de kweepeer te serveren bij gestoofde parelhoen, maar toen die lastig te vinden waren werden het eendebouten. Het vette en rijke eendevlees deed het geweldig met het zoetzure van de kweepeer.

Eend met kweepeer
Voor 4 personen

4 eendebouten
2 kleine kweeperen
1 ui, in ringen
1 theelepel kaneel
1 theelepel gemalen korianderzaad
1 theelepel paprikapoeder
2 eetlepels verse tijm
Peper en zout
1 flinke klont boter
2 eetlepels honing
Sap van 1 citroen
Sesamzaadjes en verse koriander om te serveren
200 ml. bouillon
50 ml. witte wijn

Snijd de velkant van de eendebouten een beetje in maar pas op dat je niet in het vlees snijd. Bestrooi ze met zout. Verhit de oven voor op 200 C
Rooster de eendebouten op een rooster in een bakblik, huidkant naar beneden, zo´n 30 minuten. Neem de bouten uit de oven en schenk het eendevet in een bakje.
Verhit 2 eetlepels van het eendevet in een grote braadpan. Bak hierin de ui glazig. Bestrooi de ui met de specerijen, verse tijm, peper en zout, en bak een minuutje. Voeg de honing toe en het citroensap. Blus af met de wijn en voeg daarna de bouillon toe. Leg de eendebouten in de pan, doe de deksel erop en laat op heel laag vuur ca. 1 ½ uur suddderen.
Maak intussen de kweeperen schoon: schil ze, haal het klokhuis eruit en snij ze in dikke parten. Verhit een klont boter (of gebruik nog wat van het eendevet) in een koekenpan en bak hierin op middelhoog vuur de kweepeerstukken zo´n 10 minuten, tot ze goudbruin zijn en zacht beginnen te worden. Zet apart.
Na anderhalf uur, de kweepeer bij de eend doen en alles samen nog een half uur stoven.
Serveren: bestrooi met geroosterd sesamzaad en verse koriander.

Membrillo, Cotognata, Cotignac, Quittenbrot..

Alweer een reden om kweeperen te kopen!



Membrillo is Spaans voor kweepeer, en ook de naam waaronder de dikke, geleiachtige pastei die ervan gemaakt wordt het meest bekend is geworden. In Italie heet het cotognata, in Frankrijk cotignac, in Duitsland Quittenbrot. Typisch Spaans is het om dit zoete snoepgoed te eten in combinatie met de pittige schapenkaas manchego. De zachte, robijnrode gelei is een spannend contrast met de zoute, brokkelige kaas.

Kweeperen zijn nu goedkoop, en membrillo (zo blijf ik het maar noemen, gewoon omdat het zo’n mooi woord is) is makkelijk te maken, blijft heel lang goed, en als je de blokjes door suiker rolt en in een mooi doosje verpakt, heb je een origineel, goedkoop en bijzonder kerstcadeautje.

Neem een stuk of 5 kweeperen, geschild, klokhuis eruit, in stukken gesneden. Doe de stukken in een pan en giet er zoveel water bij tot ze net onder staan. ~Kook op laag vuur tot het fruit zacht is, dat duurt ongeveer een half uur. Giet af. Weeg het fruit en onthou wat het weegt. Doe dan de stukken kweepeer in een keukenmachine of blender, en pureer tot je een gladde massa hebt (dit gaat ook heel goed met de staafmixer). Doe terug in de pan, doe er eenzelfde gewicht aan suiker bij, en breng aan de kook. Het kan nu gaan spatten, dus pas op. Laat op heel zacht vuur koken, roer af en toe om aanbranden te voorkomen. De massa wordt steeds dikker en steeds roder. Na ongeveer anderhalf uur heb je een dikke, stevige massa.
Bekleed een vierkante bakvorm met bakpapier en giet de kweepeergelei erin. Laat opstijven. Je kunt het een uurtje in koele oven (50 C) zetten, met de ventilator aan als je die hebt, dan gaat het drogen en opstijven wat sneller.
Bewaar de plakken in de koelkast, losjes in papier verpakt.



Variaties: deze membrillo is heel zacht en aromatisch van smaak. Wil je het wat pittiger, experimenteer dan met het toevoegen van specerijen (een beetje gember of kaneel bijvoorbeeld), wat citroensap om het minder zoet te maken, of een scheut rode wijn bij het kookvocht.

Wat doe je ermee? Eet stukjes membrillo als snoepje bij de thee, of serveer dunne plakjes bij schapen- of geitenkaas. Verwerk stukjes in appeltaart, als garnering voor ijs of andere toetjes. Of smelt membrillo in je saus voor lamsvlees of wild, zoals je rode bessen- of cranberry gelei zou gebruiken: om de saus te binden en zoet en geurig te maken.

Tijd voor kweeperen

De eerste keer dat ik een ingrediënt weer op de markt zie liggen, na afwezigheid van meer dan een half jaar, maakt mijn hart een huppelsprongetje. In het voorjaar vroeg ik wekenlang naar rabarber, en toen het er eindelijk lag, zei ik hardop (terwijl ik in mijn eentje aan het winkelen was): jaaa! Rabarber! En begin oktober was het: eindelijk, kweeperen!
In januari schreef ik over de kweepeer. Het kweeperenseizoen liep toen op z’n eind, februari is zo’n beetje de laatste kans. Sinds een paar weken zijn ze er weer. Dit jaar zie ik ze ook steeds meer bij reguliere groentewinkels en kramen. Maar de Turkse of Marokkaanse groenteman is nog altijd de zekerste optie: daar liggen de knobbelige, geurige vruchten hoog opgestapeld.

Omdat je kweeperen niet rauw kan eten vraagt het altijd wat planning vooraf als je ze in een menu wil verwerken. Gelukkig is het herfst en ben ik wel in de stemming voor uren-durende kookprojecten. Bladerend door 1 van mijn favoriete kookboeken van dit moment, Paula Wolfert’s Slow Meditteranean Cooking, valt mijn oog op een Turks recept waarbij het fruit 5 tot 7 uur in een warme oven moet garen. Ik weet niet of het deze nieuwe methode was of dat ik deze keer per ongeluk een andere variëteit kweepeer had gekocht, maar nog nooit was mijn kweeperencompote zo gloedvol rood, zo intens geurig, zacht en zoet. En dan hebben ze 'maar' 4 uur in de oven gestaan. Dat vond ik slow genoeg - ik had de ovenruimte namelijk nodig om een kip te roosteren!

Het mooie aan dit recept is dat je de schaal met fruit in de oven gewoon kan vergeten. Hoewel dat niet echt zal lukken, want de langzaam stovende kweeperen verspreiden een bedwelmend zoete geur, alsof je een heel complex gerecht aan het klaarmaken bent dat is geparfumeerd met talloze specerijen en alcoholica. Maar dit is niets meer dan fruit, water, suiker en een paar kruidnagels. De zeer geringe moeite meer dan waard.

(naar het recept van Paula Wolfert)
1 kilo kweeperen
1 a 2 zoete appels
350 mililiter water
300 gram suiker
2 eetlepels citroensap
2 kruidnagels

Verwarm de oven voor op 130 graden Celsius.
Schil de kweeperen, verwijder de klokhuizen en snij ze in helften of kwarten. Bewaar de klokhuizen en schillen. Leg de stukken kweepeer in een ovenschaal. Kies een schaal waar het fruit in 1 laag in past. Schil de appels, verwijder de klokhuizen en snijd ze in plakjes. Gooi deze schillen en klokhuizen weg. Bedek de kweeperen met de appelplakjes en vervolgens met de kweepeerschillen- en klokhuizen.


Doe het water in een maatbeker en roer de suiker, citroensap en de kruidnagels erdoor. Roer tot de suiker grotendeels is opgelost. Giet dit mengsel over het fruit. Dek af met aluminiumfolie, zet in de oven en laat ongestoord heel zachtjes pruttelen. Controleer na een half uur of het vocht niet te hard kookt. Na een uur of 4, 5 moet de kweepeer heel zacht en rood zijn, de appel is waarschijnlijk tot moes gekookt.



Laat afkoelen in de schaal. Schep dan voorzichtig de stukken kweepeer eruit en doe ze in een mooie serveerschaal. Zeef het vocht (gooi de klokhuizen en schillen weg). Doe het vocht in een pan en kook in tot het stroperig is. Giet dit over de kweeperen en laat afkoelen. Serveer koud, met ijs, vla, creme fraiche, slagroom...



Mijn robijnrode kweeperen werden de finale van een heerlijk novembermenu: salade met warme vijgen, gorgonzola en portdressing, parelhoen met gebakken knolselderij en cantharellen, gestoofde sperziebonen en pompoenpuree, kweeperencompote met crème fraiche, pistachenoten en sinaaspappelmadeleines. Een mooiere symfonie van herfstsmaken is moeilijk te bedenken!

De goddelijke kwee

Nog volop te krijgen in januari: kweeperen. Vanaf oktober te koop bij de Turkse en Marokkaanse groenteboer, en zo gauw ik ze daar zie neem ik ze mee. In november en december vergeet ik ze, onder de indruk van ingewikkelde taarten en feesttoetjes, maar in januari grijp ik de laatste kans. Ze zien er uit als een misvormde peer of appel, bedekt met een donzig grijs laagje. De kweepeer geeft zijn zachte zoetheid en sprookjesachtige smaak niet onmiddellijk prijs: rauw zijn ze oneetbaar. Dat is misschien waarom ze als ‘gewone’ vrucht uit het Nederlandse groente en fruit assortiment zijn verdwenen, en je ze in geen enkele supermarkt zal tegenkomen.

Kweeperen lijken exotische nieuwkomers, maar het zijn eeuwenoude vruchten. Oude Romeinse kookboeken geven al recepten voor kweeperen met honing. En deze vrucht speelt een rol in 1 van de allereerste gedocumenteerde miss-verkiezingen, als in de Griekse mythe koningszoon Paris moet kiezen aan wie van de 3 beeldschone godinnen – Hera, Athena en Aphrodite – hij de vrucht zal geven waarop geschreven staat: “voor de allermooiste”. Die vrucht was een kweepeer, en Aphrodite, godin van de liefde, krijgt hem – hoewel het daarbij wellicht hielp dat zij Paris omkocht door hem de mooiste mensenvrouw te beloven: Helena van Troje.

De kweeboom heeft hete zomers nodig en dat verklaart waarom Noord-Europese koks ons geen arsenaal aan kwee-recepten hebben opgeleverd. In de landen rond de Middellandse Zee wordt de kweepeer gewaardeerd om zijn milde zoetheid, die hem geschikt maakt voor gebruik in zowel zoete als hartige gerechten.



Kweeperen in rode wijngelei
De simpelste manier om ze te verwerken tot een hemels toetje is ze zachtjes gaar te koken in water en/of wijn. Maar eerst moet je ze met een scherp mes te lijf! Snij de kweeperen in kwarten en snij het klokhuis er uit. Schil ze, maar bewaar de klokhuizen en schillen. Het vruchtvlees van de kwee verkleurt als het met de lucht in aanraking komt, leg de geschilde stukken om dit te voorkomen in een bak met water en het sap van een citroen.
Doe de klokhuizen en schillen in een grote pan, giet er een mengsel van half wijn/half water op tot ze ruim onder staan. Breng aan de kook en kook tot het sap stroperig wordt – ongeveer een half uur. Zeef het kookvocht en doe het terug in de pan (de schillen kun je nu weggooien). Voeg een paar eetlepels suiker toe (proef hoeveel je nodig hebt), en een opengesneden vanillestokje. Kook de stukken kweepeer in deze siroop tot ze zacht zijn. Het hangt van de rijpheid van het fruit af hoe lang dat duurt: 30-50 minuten. Zorg dat de siroop maar heel zachtjes kookt, anders kookt het fruit stuk.
Kweeperen bevatten veel pectine, het stofje in fruit dat ervoor zorgt dat jam dik wordt. De afgekoelde peren liggen in een prachtig rode, dikke siroop. Heerlijk met vanille-ijs, mascarpone of slagroom. Godinnenspijs.