Het bloed kruipt

Omdat ik toch nog steeds denk dat ik iets te zeggen heb, of iets te laten zien. Wie wil, kan hier een kijkje komen nemen.

Veranderingen

Time may change me
But I can't trace time
David Bowie, Changes

Op 6 januari 2006 schreef ik hier, op Alles over Eten, mijn allereerste blogpost.
Het ging over goede voornemens, en dat lekker eten belangrijker is dan streng voor jezelf zijn, en dat het niet nodig is om je schuldig te voelen als je ergens van geniet. En ja, een recept: voor sobanoedels met peultjes.

Ruim zes jaar heb ik hier recepten gedeeld. Gemijmerd over het leven en wat eten in dat leven voor mij betekent. Ik heb geheime boodschappen verstopt in mijn berichtjes, codetaal die soms maar door één persoon onder al mijn lezers begrepen werd. Dit blog was een verslag van mijn liefde voor eten, mijn verlangen om liefde voor mensen uit te drukken in wat er mooi uit ziet en lekker smaakt. Eten was een taal en via woorden en beelden praatte ik met jullie, mijn lezers.

De laatste tijd had ik niet zoveel meer te vertellen.

Laatst zei ik tegen iemand iets wat ik al heel vaak gezegd heb.
"Ik denk altijd aan eten."
En terwijl ik het zei, wist ik dat het niet waar was.
Niet meer.

Ik hou nog steeds van eten, van koken, van restaurantmenu's bekijken, van eten samen met de mensen van wie ik hou. Van een simpel, perfect gebakken ei aan mijn eigen eettafel tot een sprookjesachtig sushi diner in een wolkenkrabber in Tokio. Maar de obsessie, het urenlang in kookboeken bladeren, op de fiets fantaseren over wat ik savonds zal maken, voor ik in slaap val menu's voor etentjes met vrienden componeren... dat is weg.

Maandag ging ik naar de film. Ik zag A Dangerous Method, waarin je (onder meer - want de film gaat over van alles) ziet hoe een schuimbekkende, nonsens uitkramende hysterica zichzelf met behulp van psychoanalyse zozeer opnieuw uitvindt, dat ze aan het eind van de film door Freud himself genoeg gerespecteerd wordt dat hij een paar van zijn patienten aan haar toe vertrouwt.

Al jarenlang kom ik in mijn favoriete café een man tegen. Op een gegeven moment waren we zover dat we elkaar groetten bij binnenkomst en vertrek. Maar in gesprek raakten we pas toen iemand met wie hij een biertje zat te drinken aan mij vroeg: "wat doe jij eigenlijk?" en ik dit blog noemde. Nog diezelfde avond kreeg ik een mail van m'n café-kennis, dat hij mijn site gevonden had, aan het lezen was gegaan, en dat het leuk was. Sindsdien groetten we elkaar niet alleen maar, maar kletsen we af en toe, en hebben gesprekjes die interessant zijn en nog interessanter zouden kunnen worden. Maandag, na de film, kwam ik hem tegen. Ik stond buiten mijn wekelijkse sigaret te roken, en ineens zei ik:
"Ik heb vanmiddag besloten om met mijn blog te stoppen."
Ik schrok er zelf een beetje van. Maar het voelde ook als een grote opluchting.

Alles over Eten heeft me veel gebracht. Van vluchtige contacten tot echte vriendschappen. Uitwisselingen met andere bloggers, betaald werk, complimenten, erkenning. En ontzettend veel plezier in het mooi maken, beschrijven en fotograferen van alles, wat met eten te maken heeft.

Maar alles verandert, en het wordt tijd voor een andere taal. Er zijn andere dingen belangrijker aan het worden, dingen waarover ik iets wil zeggen, dingen waar ik meer aan denk, dan aan eten.

Ik weet nog niet precies hoe, en wat. Ik blijf een schijver, en ik sluit niet uit dat ik over eten zal schrijven, ergens, als iemand me dat vraagt, of met een leuke opdracht komt. Maar na zes jaar bloggen over eten wordt het tijd om na te denken over een nieuwe koers, en dat nadenken, dat lukt niet als ik me steeds schuldig voel dat ik al zolang geen nieuw recept heb gepubliceerd.

Het blog blijft hier, voor wie in de zes-jarige archieven wil duiken. Commentaar geven of vragen stellen over oude posts kan nog steeds en ik hoop dan tijdig antwoord te geven.

Ik heb een paar nieuwe projectjes op stapel staan, maar voorlopig ga ik eerst even genieten, zonder schuldgevoel.


Bedankt, iedereen, voor het lezen. Tot ergens!

Brutale soep make-over

Ik hou van niks doen, zeg ik vaak.

Maar wanneer doe ik nu eigenlijk echt niks?

Weinig is zo moeilijk als gewoon, simpelweg, zijn, zonder activiteit.
En toch: er is wel gezegd dat alle menselijke ellende zijn oorzaak vindt in ons onvermogen alleen en stil te zijn.

Echt alleen en stil dus, he. Geen telefoon, geen muziek, geen kookboek, geen 24Kitchen. Niet nagelbijten, koffie drinken, blokjes kaas eten, borduren of roken. Zelfs niet: uit het raam kijken naar wat de buren aan het doen zijn.

De dingen met rust laten. Niet denken dat alles altijd maar anders moet, of beter. Dat je eigenlijk op een andere plek zou willen zijn, dan je bent. Dat iets moois nog mooier kan. Iets lekkers nog lekkerder.

Ik ben een groot fan van het blog Stone Soup, waar de meeste recepten niet meer dan 5 ingredienten bevatten en ook nog eens supersnel te maken zijn. Ik schreef er hier al eerder over. Maar ik moet ook toegeven: als ik haar recepten lees, spreekt de eenvoud en spaarzaamheid me aan, maar ik weet dat als ik zelf iets maak en uitprobeer, ik toch de verleiding (meestal) niet kan weerstaan om een recept een eigen draai te geven, iets toe te voegen, er iets geks of onverwachts mee te doen.



Rustig en stil kunnen zitten en de dingen de dingen laten is moeilijk. Maar misschien is het wel nog moeilijker (en dus nog waardevoller) als je in staat bent om te weten wanneer er actie moet zijn en wanneer niet, wanneer een creatieve uitbarsting op zijn plaats is en wanneer het leidt tot chaos en overkill, wanneer de dingen volmaakt zijn zoals ze zijn en wanneer het verrassend is om ze te veranderen (waardoor ze trouwens misschien niet eens beter worden, maar, gewoon, anders).


Ik moest er vandaag aan denken, toen ik mijn geweldige geroosterde bloemkoolsoep stond te maken en ineens dacht, hoe kan dit beter? Ach nee, hij hoeft niet beter. Ach wat, ik kan het toch proberen?

En zo ontstond hij, de make-over versie. De soep was lekkerder. De gecaramelliseerde prei geeft er een diepe, zoete smaak aan die in de originele soep ontbreekt. Het paddestoelenblokje maakt hem extra aards en geheimzinnig. Maar hij was ook... lelijker. Ja, ik denk te kunnen zeggen dat dit de onsmakelijkst uitziende soep is die er ooit in mijn keuken is geproduceerd. Een pan met goddelijke soep die er uitziet als iets wat je op zondagochtend vroeg aantreft op straat, in de achterafsteegjes van een studentenstad. Ja sorry, ik kan het niet milder omschrijven...

Mijn advies, dus: maak deze soep nu het nog wintertijd is en serveer hem bij zeer gedempt kaarslicht.
En daarom staan er geen soep-foto's bij deze post.

Ik vergat deze keer om stukjes geroosterde bloemkool te bewaren voor de garnering. Omdat elke gepureerde soep die ik eet gecombineerd moet worden met iets knapperigs, contrasterend in textuur, bakte ik wat tempeh blokjes. Broodcroutons werkt natuurlijk ook prima. En flink wat gehakte groene kruiden (peterselie, basilicum is ook lekker), om de soep visueel nog wat te pimpen.

Geroosterde bloemkoolsoep
1 grote bloemkool
2 flinke preien, wit en lichtgroen, fijngesneden
2 tenen knoflook, gesnipperd
1 bospaddestoelenblokje
1 flinke aardappel, in blokjes
750 ml water
150 ml melk
olie en boter
peper en zout

Verwarm de oven voor op 200 C.
Snij de bloemkool in plakken en spreid ze zoveel mogelijk in 1 laag uit op een met bakpapier beklede bakplaat. Druppel er wat olijfolie over en bestrooi met peper en zout. Rooster 20 miuten, schep een keer om, en rooster nog zo'n 20-25 minuten.
Stoof intussen de prei en knoflook op laag vuur, met het deksel op de pan, in een scheutje olie en een klont boter. Als je vuur laag genoeg staat (maar hou de prei in de gaten dat hij niet aanbrandt), duurt het stoof- en caramelliseringsproces ongeveer zo lang als het roosteren van de bloemkool.
Doe de aardappel bij de prei, het water, en het bouillonblokje. Haal de bloemkool uit de oven en doe bij de soep (hou een paar eetlepels krokant genakken bloemkoolstukjes achter om de soep te garneren).
Kook alles samen nog een minuut of 10. Pureer, voeg de melk toe, peper en zout, en eventueel extra water als je de soep te dik vindt.

p.s. de inspiratie voor vandaag kwam van hier.

Van zoete koek, jenever en een stamppotfeestje

Ze maakte cocktails voor ons in Santa Fe.

We reisden samen naar Estland en dronken duindoornlikeur.

In Asheville, North Carolina, proefden we 64 % bourbon.

In New Orleans vierden we dit jaar mijn verjaardag met cocktails, oesters en schaafijs.


Baklava van de beste banketbakker van Abu Dhabi

Afgelopen weekend streek ze, ondeweg van Abu Dhabi naar de VS, even neer in Amsterdam. Ze werkte aan onze eettafel met haar laptop alsof ze nooit ergens anders gezeten had. We namen haar mee naar onze favoriete Amsterdamse eet- en drinklokalen. En op de laatste avond nodigden we onze dierbaren uit voor een Hollands stamppotfeestje zodat er van alle kanten gezichten bij de verhalen geplaatst konden worden. We zaten met 20 mensen aan de spruitenstamppot met spek en worst, witlofstamppot met ei en pittige tempeh, en ui-loze hutspot en hachee.




ballen en borrels in Welling




Ik heb al vaker gezegd dat als ik voor een grote groep kook, ik geen gelukkiger gevoel ken dan het moment waarop het eten dampend op tafel staat en de opscheplepels ter hand worden genomen. Zelf wacht ik altijd even met eten omdat ik daar rustig naar wil kijken en er van wil genieten. En gisteren was het extra mooi en bijzonder, om te voelen hoe oude en nieuwe vrienden bij elkaar aan tafel zaten. Wat bracht ons allemaal samen? Een combinatie van toeval en internet-techniek en gedeelde interesses?



Ik wil liever geloven dat het de warmte van echte vriendschap en echte liefde is, die ervoor zorgt dat onwaarschijnlijke dingen mogelijk worden.

Het is het eind van een jaar dat, als ik 1 woord voor zou moeten kiezen, veelbewogen was voor mij. Nu, in december, lijkt het alsof dingen op hun plaats gaan vallen, alsof de energie die ik maandenlang (soms met een 'tegen beter weten in' gevoel) geïnvesteerd heb, echt ergens terechtkomt. Het werd tijd, zou ik kunnen zeggen, maar eigenlijk denk ik dat er geen rust is zonder beweging, geen vervulling zonder hoop. Zoals er geen stamppot voor 20 op tafel komt zonder dat je eerst een hele berg aardappels moet schillen.


Ik ga even met kerstreces. Tot ziens in januari, voor een nieuw en gelukkig 2012 vol liefde, goed gezelschap, lekker eten en mooie momenten!

Landen

Landen is niet makkelijk. Het vliegtuig raakt de grond, maar je voeten zijn nog ergens anders. Zeven weken lang door de wereld zeilen met een koffer, een laptop, een kindle en een portemonee: hoe simpel kan het leven zijn?

Dan moet je de vragen gaan beantwoorden: "Hoe was het?" "Heb je een leuke vakantie gehad?" en je weet eigenlijk niet wat je moet zeggen. Het antwoord zou heel kort kunnen zijn: "Ja, het was leuk," of heel lang (zo lang dat het zelfs niet in een blogpost past). Wat wil je weten? De aanval van de blues op dag 13? het intense geluksgevoel op dag 29? de goede voornemens op dag 7? de lekkerste patat op dag 16? de kater van dag 27? zeg het maar. Ik kan over elke dag een verhaal vertellen, en dat verhaal kan gaan over eten en drinken, over heimwee, over loskomen, over creatieve gedachtes, over Japan, over Amerika, over de verschillen tussen Japan en Amerika, over vriendschap en liefde en alles ertussen in.

Zeg het maar.

Ach nee. Dit is een eetblog tenslotte. De mensen zitten daar allemaal niet op te wachten. Nieuwe recepten willen ze, eet-mijmeringen, foto's van hoe lekker je ook in Amsterdam uit eten kunt gaan.

Maar zoals ik al zei, landen is niet eenvoudig. Het lijkt alsof alles meteen weer normaal en volgens plan gaat, maar er is een onderstroom, die doet vermoeden dat er toch iets anders is dan 2 maanden geleden. Is het omdat de wereld hier gewoon ook is doorgedraaid? Of zijn wij veranderd? Of duurt 'weer wennen' gewoon langer dan je denkt?


Ze komen er wel weer, de eetfoto's. Dat ik weinig zin heb om te koken en al helemaal niet om te experimenteren vond ik eerst een beetje raar. Zeven weken uit eten, en dan niet de kriebels om weer achter het fornuis te gaan staan? Nu denk ik dat het komt omdat het 'moeten wennen' ervoor zorgt dat ik gewoon heel veel oude vertrouwde en gewone dingen wil doen. Naar het cafe waar ik gemist werd, naar de pizzeria waar ik altijd gelukkig ben. En thuis gewoon een ei bakken of een bordje doodsimpele spaghetti in elkaar draaien.

Het creatieve enthousiasme zal wel weer terugkomen (hoop ik), en intussen probeer ik mezelf de tijd te geven om weer te landen, hier, in dit mooie leven.

Beter laat dan nooit

Goed nieuws: de recepten index is weer helemaal bijgewerkt, tot en met de onverantwoorde tomatensoep van vorige week. Ik ga maar geen excuses maken voor het feit dat ik die index weer hopeloos had laten verslonzen: dat is gewoon een feit, zoals het ook een feit is dat jullie nu weer fijn kunnen rondneuzen in het receptenarchief (zelf ontdekte ik ook weer een paar geliefde gerechten die ik alweer bijna vergeten was: dat is het voordeel van dingen langzaam doen, je wordt nog eens door jezelf verrast.)

En om bij het thema te blijven: onlangs heb ik, als vermoedelijk de laatste foodie ter wereld, me voor het eerst gewaagd aan het inmiddels beroemde no-knead-bread. De hype begon alweer jaren geleden, en er circuleren inmiddels ontelbaar veel recepten. Mijn eigen variant baseerde ik niet op het oer-recept uit de NY Times, waarmee het in 2006 allemaal begon, maar op het recept uit Artisan bread in 5 minutes a day van Zoe Francois en Jeff Hertzberg. Wat me aan hun methode aanspreekt is dat je een grote bak deeg maakt en die in de koelkast bewaart, maximaal 2 weken, en dan gewoon een klein broodje kunt bakken wanneer je zin hebt. Ideaal voor ons 2-persoonshuishouden waar naar verhouding erg weinig brood gegeten wordt (we zijn allebei overtuigde crusli-ontbijters).



Ik wil graag zelf brood bakken, maar het moet me dan wel zo makkelijk mogelijk gemaakt worden. Hun recept is doodeenvoudig (bloem, gist, water en zout in een grote plastic bak door elkaar roeren, die een paar uur op kamertemperatuur laten staan, dan in de koelkast bewaren) en naarmate het deeg langer 'rijpt', wordt het lekkerder en krijgt het zelfs een beetje zuurdesem allures. Maar toen ik het hoofdstuk over 'nu gaan we bakken' las ging het toch mis. Ik moest een 'bakers peel' kopen, zo'n dunne houten plank waarmee je je brood in en uit de oven kunt schuiven. En een steen om in de oven te leggen die de warmte vasthoudt zodat je brood gelijk een hitte boost krijgt. Gelijk had ik het gevoel dat er allemaal drempels werden opgeworpen die tussen mij en simpel, smakelijk, versgebakken brood kwamen te liggen.



Maar ik herinnerde me dat het NY Times brood helemaal niet op een steen wordt gebakken maar in een pan. En ik dacht: in plaats van op een ovensteen, kan dat brood natuurlijk ook in een flink voorverwarmde ovenschaal.

Het eerste brood, van gewoon wit meel, was al erg lekker. De tweede versie (op de foto's) van van half wit meel, een kwart volkoren spelt en een kwart vokoren kamut meel. Al een stuk interessanter van smaak, en de mogelijkheden zijn natuurlijk eindeloos.

Dit weekend was het onwaarschijnlijk prutweer, ik was thuis aan het werk en was door mijn rug gegaan en wilde om al die redenen niet naar buiten. Wat een luxe om dan gewoon een stukje deeg uit de koelkast te halen. Ruim een uur later sneed ik een warme boterham af.

Beter laat dan nooit.

Eén klein liedje, en groene thee-koekjes

De kwaliteit van de video is niet geweldig, maar het is de enige die ik kon vinden op You Tube.
Mijn goede voornemen voor 2011: blijven zoeken naar de liedjes die nog gezongen willen worden. Blijven zingen, blijven schrijven, blijven koken, blijven genieten.

One Little Song
There’s gotta be a song left to sing
Cause everybody can’t have thought of everything
One little song that ain’t been sung
One little rag that ain’t been wrung out completely yet
Gotta a little left

One little drop of falling rain
One little chance to try again
One little bird that makes it now and then
One little piece of endless sky
One little taste of cherry pie
One little week in paradise and I start thinkin’

There’s gotta be a song left to sing
Cause everybody can’t have thought of everything
One little note that ain’t been used
One little word ain’t been abused a thousand times
In a thousand rhythms

One little drop of falling rain
One little chance to try again
One little bird that makes it every now and then
One little piece of endless sky
One little taste of cherry pie
One little week in paradise and I start thinkin’

Gotta be a song left to sign
Cause everybody can’t have thought of everything
One little song that ain’t been sung
One little rag that ain’t been wrung out completely yet
Till there’s nothing left


Onze Oudejaarsavond verliep wat anders dan gepland: we waren allebei te verkouden om de deur uit te gaan, moesten ons oud&nieuw feestje dus afzeggen, en zaten in plaats daarvan samen op de bank met een fijne film en een kopje kippensoep.
Om 12 uur toch maar wel een glaasje bubbels gedronken en op het dakterras gekeken naar het vuurwerk van de stad.
Geluisterd naar Happy New Year, het liedje waarbij we elkaar 18 jaar geleden op Oudejaarsavond hebben leren kennen. En toen redelijk op tijd en onbeneveld naar bed.



Om maar weer eens te bewijzen hoe weinig je hebt aan goede voornemens: van de plannen die ik had voor de kerstvakantie kwam bitter weinig terecht. Te verkouden om op mole ingrediënten uit te gaan, geen puf om erwtensoep te maken.
Nou goed, koekjes heb ik wel gebakken. Eén uit drie, da´s toch niet slecht. Het glas voor driekwart vol.. we zijn optimistisch.



Deze groene thee-koekjes zijn dramatisch mooi en heel erg lekker. Door de grassige, licht bittere matcha thee en het feit dat er niet zoveel suiker in zit zijn dit, zo dacht ik, echt koekjes voor volwassenen. Maar toen nam ik ze vandaag mee op nieuwjaarsvisite naar vrienden met een dreumes van 2 1/2, en die verorberde er met smaak een stuk of 4.

Shortbread groene thee-koekjes dus, variatie op een recept van Dorie Greenspan. De uitroltip is, zoals vaker als het om tips van Dorie gaat, geniaal.

voor ca. 24 koekjes
100 gram zachte boter
50 gram poedersuiker
snufje zout
1 eetl macha
100 gram bloem
1 eetlepel maizena
50 gram witte chocola, heel fijn gehakt (optioneel)
beetje kristalsuiker om te bestrooien



Zeef de poedersuiker met de matcha en het zout. Doe de boter erbij en roer zalvig. Zeef de bloem met de maizena en voeg deze toe. Meng tot de bloem is opgenomen, niet langer. Roer eventueel de chocola erdoor.
Neem een diepvries zak van ca. 3 liter inhoud en doe het deeg erin. Druk het uit tot een platte lap (eerst met je handen, daarna met een deegroller). Til het plastic af en toe op om ervoor te zorgen dat je niet teveel rimpels in het deeg krijgt. Rol de deegplak tussen het plastic uit tot een rechthoek van een halve centimeter dikte. Leg het deeg minstens 2 uur in de koelkast.
Als je klaar ben tom te gaan bakken: verwarm de oven voor op 175 C. Leg de deegplak op een snijplank en snij of knip het plastic open. Snij de plak in vierkantjes of rechthoekjes. Doe dat met behulp van een liniaal als je gelijke koekjes wil (als je net als ik vind dat imperfectie en ongelijkvormigheid het kenmerk van zelfgemaakte koekjes hoort te zijn, doe je het gewoon op gevoel).
Leg de koekjes op een met bakpapier beklede bakplaat en prik ze een paar keer in met een vork (dit voorkomt dat ze gaan rijzen).
Bak ze 13-15 minuten. Ik heb de mijne iets te lang gebakken: ze mogen niet bruin worden, dan zijn houden ze die typische smelt-in-de-mond shortbread structuur.

December

Ja, hallo, ik ben er nog.

Half ingesneeuwd, dat wel. Jullie ook?

Ik kan gewoon niet geloven dat het volgende week al Kerst is. En dat het dus ook al bijna Oud en Nieuw is. En dat het jaar dus gewoon al bijna voorbij is.

Waar ging het naar toe?

Ik ben nog niet klaar voor 2011. Wat zeg ik, ik ben nog niet eens klaar voor het Kerstweekend. Er moet nog flink gewerkt worden, en een paar deadlines gehaald, voor ik rustig de kerstvakantie in kan glijden. Gelukkig hoef ik geen mega kerstdiner te koken dit jaar. Ik mag aanschuiven bij mijn ouders, en op tweede kerstdag vier ik met bonuskind en schoonfamilie onze jaarlijkse gourmet-kersttraditie. Verder ben ik van plan om zoveel mogelijk uurtjes door te brengen op onze supercomfortabele, gloednieuwe bank, die zo groot is dat Dennis en ik er allebei languit op passen. Tegelijk.

Plannen voor de kerstvakantie: koekjes bakken, mole maken, erwtensoep koken. Later meer.

Roomloos ten onder

Het hele antipakjesverhaal kreeg een staartje.
Wat begon als een positief gestemd en enigzins ludiek initiatief van Karin Luiten, werd een heftige discussie over de pro's en contra's van kant en klaarmaaltijden en additieven. Zie hier voor een mooi stuk hierover van Janneke Vreugdenhil en een aantal interessante reacties.
Luiten zegt het zelf in haar reactie op Hertzberger: je kunt geen appels met peren vergelijken. We eten elke dag, maar de manier waarop, en hoe, en waarom, verschilt dramatisch van persoon tot persoon. Nederland is vol met Hertzbergers die eten omdat ze nu eenmaal moeten eten, die een redelijk gezonde en niet al te onsmakelijke en vooral snelle en eenvoudige maaltijd de hoogste prioriteit vinden hebben, omdat ze nu eenmaal niet zo veel waarde hechten aan hoe iets smaakt. Die hun tijd liever aan iets anders besteden dan aan het schillen van aardappels. Prima, die mensen mogen er zijn. En er zijn mensen zals ik, en zoals Luiten, en zoals al die mensen die op Twitter en in discussiefora en waar niet al over Hertzberger zijn heengevallen: de mensen voor wie het eten zelf de hoogste prioriteit heeft, de mensen die graag een kwartiertje aardappels schillen omdat ze zelfgemaakte puree gewoon lekkerder vinden dan uit een pakje, of misschien zelfs wel (kun je het je voorstellen?) omdat ze aardappels schillen gewoon helemaaal geen vervelend werk vinden, maar een fijn meditatief klusje aan het eind van de werkdag. Aardappel soldaat maken, slokje wijn, wat woorden wisselen met huisgenoot, of muziekje erbij. Dat kan óók. De Hertzbergers zullen daar nooit plezier aan beleven, net zomin als de Luitens de geneugten van poederpuree zullen leren waarderen. And never the twain shall meet.

Is dat erg? Dat is niet erg. Zolang we elkaar de wet niet voorschrijven is er niets aan de hand. Dan moet er natuurlijk wel iets veranderen aan het aanbod in supermarkten. Want met 1 roep uit Hertzbergers artikel ben ik het in ieder geval hartgrondig eens: de roep om meer diversiteit. Ik wil dat de winkels álles verkopen. Poederpuree maar ook echt lekkere aardappels. Soeppakketten maar ook hele knolselderij. Magnetrommaaltijden én hele scharrelkippen. Zodat iedereen kan eten en koken zoals hij of zij dit wil.

Pakjes, zakjes, blikjes. Op mijn werk maakt de cateraar soms champignonsoep. Komt volgens mij uit blik of is van poedersoep gemaakt: van die dikke witte soep die naar champignons smaakt zonder dat er een paddestoel in te bekennen is. En eerlijk gezegd: ik ben er dol op.

Gisteren had ik zin in zo'n soort soep. Het werd toch een beetje anders natuurlijk, want mijn soep barstte uit z'n voegen van de champignons, en omdat ik probeer zo in aanloop naar kerst niet te vet te eten, ging er geen room in om hem te binden. Maar die binding lukte met rijst, een beetje bloem en melk ook prima.
Ik wil altijd iets van contrasterende structuur bij een romige gebonden soep, vandaar de reepjes gebakken oesterzwam. Maar deze kun je achterwege laten, of vervangen door stukjes gebakken spek, of croutons, of wat je maar lekker vindt bij champignonsoep.




Romige champignonsoep, zonder room, maaltijdsoep voor 2 personen

flinke klont boter
2 sjalotjes, gesnipperd
250 gram (kastanje)champignons, in hele kleine stukjes
scheutje witte wijn
500 ml. lichte bouillon
1 eetlepel bloem
3 eetlepels langgraanrijst
volle melk
versgeraspte nootmuskaat
bieslook, fijngehakt

optioneel: 150 gram oesterzwammen, in reepjes, op hoog vuur in een beetje olie knapperig gebakken, om te garneren

Verhit de boter in een soeppan en bak de sjalot op laag vuur een paar minuten. Doe de champignons erbij en bak, met het deksel op de pan, een minuut of 7 op laag vuur tot de champignons hun vocht beginnen los te laten. Strooi de bloem erover en bak even mee. Doe dan de rijst erbij, de wijn en de bouillon. Breng aan de kook en laat 25 minuten zachtjes koken of tot de rijst heel gaar is. Pureer, en verdun met zoveel melk tot de soep de juiste dikte heeft naar je smaak. Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat, en bestrooi vlak voor het serveren met bieslook en eventueel de oesterzwammen.

Aardappelen en Vlees

Ik had zin in chips.

En ik had zin in biefstuk.

Dus at ik eerst een zak chips, en daarna een biefstuk.

En omdat ik al een hele zak chips op had, at ik bij mijn biefstuk geen aardappels met jus, puree met boter, friet met mayo, aardappelgratin of gebakken aardappels. Maar sla, en een dressing van Chinese zwarte azijn, gember, knoflook, en een klein beetje chili olie. Vlees zonder olie gegrild op loeihete grill plaat. Door de sla ook nog een bakje oesterzwammen, in reepjes, zonder olie gebakken in hete pan.



Ik heb Sonja of Dokter Frank niet nodig.

Oh, Joy.

I found a four leaf clover
In my yard today
It had one leaf missing of it
But that was okay.
Looking it over I could easily see
that four was really only just one more than three
That's close enough for me
Must be
My lucky day!

(Todd Snider, Slim Chance)



This is me, looking at a tequila sampler with happy anticipation.

That night of tequila drinking has long passed (the sampler of 3 was followed by a number of margarita's... all I know is I lost count, that I had a splendid time, but that the Morning After was not so splendid and see here for the complete story, in Dutch). But I came across this picture recently, and, blurry as it is, it seemed to portray exactly how I feel when I look at the month of April.

I love April. It usually brings the first sunny weather, that very first time you can sit outside without a coat, wine glass in hand. You need it so so bad after the winter that was filled with cold sleety grey wetness. Those first rays of really warm sunshine, almost as exciting as a first kiss (and of course, April lends itself very well to the more human types of first kisses, too).

Besides the promise of budding leaves and spring weather, April always brings a flurry of social activities and parties. There are birthdays, lots of them (one of them, my own). There always seem to be an unreasonable amount of impromptu gatherings and festivities. Maybe it's the longer days and brighter skies that make people more flexible and more outgoing?

The upcoming week alone, I'm looking at a last-minute dinner guest, lunch with old friends at Yamazato, a birthdayparty, a house guest, fixing dinner for a singer and her guitarist, baking brownies for 60 people, another birthday party, 7 guests for brunch on Sunday, my own birthdaydinner - which, for once, I won't be cooking myself -, prepping for a food-filled trip to London, and, and, and, I'm getting a litle breathless just thinking about it all.

It would almost make me forget that I had another of those spring-firsts today.
It's pink, it makes my heart sing, I love it way more than tequila.



Welcome, Spring.

Besonders Cremig

Het onwaarschijnlijk calorierijke culinaire hoogtepunt van mijn tripje naar Berlijn moet ik nog documenteren. Het evenement vond niet eens plaats tijdens het bezoek aan Berlijn zelf. Op weg naar het station, voor de reis naar huis, gingen we een supermarkt binnen om wat proviand voor onderweg te kopen, en ik liep even snel langs de koelvitrine met zuivelproducten om te kijken of mijn favoriete Duitse culinaire herinnering daar ook te koop was: Doppelrahmstufe Quark.




Toen ik 20 was en in Hamburg woonde en weinig anders voor mezelf klaarmaakte dan spaghetti met ketchup en roggecrackers met Hüttenkäse, bleef ik dankzij dit goddelijke zuivelproduct op krachten - ik schreef er al eerder over. Het metabolisme van de 20-jarige kon die 40% vet, overgoten met rivieren van goudkleurige honing, nog best verwerken. Vandaag de dag moet daar wat voorzichtiger mee omgesprongen worden, en dus deelde ik, weer terug in Amsterdam, het bakje kwark met Dennis - in plaats van het, zoals vroeger,helemaal in mijn eentje op te lepelen.




Het bakje zag er overigens anders uit dan vroeger (ik herinnerde mij een wit met gouden dekseltje) maar het product was absoluut het Echte Werk.

Het mooie, en dat wil zeggen ook het slechte, van deze tweetrapsvetraket is dat hij net zo romig is als mascarpone (met een vergelijkbaar vetgehalte), maar door het frisse, zurige van de kwark, toch heel licht smaakt en totaal niet dat plakkerige mondgevoel geeft van iets wat volvet is. Verraderlijk dus, en misschien maar goed dat ik me alleen aan deze heerlijkheid kan vergrijpen als ik een keer in Duitsland ben.

Maar o, o, o wat was het lekker.

Absent

Missen jullie me?

Ik mis mezelf wel een beetje. De eerste weken van het nieuwe jaar vliegen zo snel voorbij - het ene moment lijkt het alsof het hele jaar 2010 zalig leeg en onbeschreven zal blijven, het volgende moment kijk je in je net aangeschafte agenda en zie je afspraken, deadlines, nieuwe projecten, conflicterende verplichtingen. En elke dag moeten er keuzes gemaakt worden: gan ik een blog post schrijven of op tijd naar bed, ga ik iets spannends koken en fotograferen of een aflevering van Mad Men kijken?

Het is wel duidelijk welke kant de balans op sloeg.

Vanavond verwacht ik zo'n 20 dames over de vloer, die ik uiteenlopend lekkers te eten zal geven - van gevulde eieren met zalm tot mini broodjesbal en aubergine soep en quesadilla's en madeleines en espresso brownies. Hopelijk heb ik de tegenwoordigheid van geest om er foto's van te maken. Later meer.

In de categorie non-food gebeurtenissen waar ik me in 2010 op verheug: het nieuwe album van Patty Griffin, Downtown Church, verschijnt volgende week. Gospel, ook voor ongelovigen. Hier een voorproefje:

Clean Slate

Some things never change: the chicken in red wine sauce I thought I pulled from the freezer turns out to be a bag of roasted brussels sprouts.

The year 2010 waits for me with tons of opportunities to become more efficient, to do things better, be more organized. But somehow I doubt that I will start labeling my freezer bags this year. I don´t want to push it, really.

New Years resolutions that might be realistic:

make more soup
see more movies
read more books
have more people over for spur of the moment casual dinners
blog a little more.

Happy 2010!

Wordt er nog gegeten?

Zeker wel. Er wordt alleen niet over geschreven.



Highlights van de afgelopen week:
een restje suddervles, opgebakken met heel veel knoflook en heel veel verse rozemarijn, werd een fantastische pastasaus.

de lekkerste puree sinds tijden: kook een knoflookteentje mee met 4 flinke aardappels, en pureer ze als ze gaar zijn met een grote schep grove mosterd, een scheutje melk, en een paar eetlepels creme fraiche (de light versie, in mijn geval, maar dat hoeft natuurlijk niet), en roer er tenslotte een in blokjes gesneden tomaat door. We aten de puree bij gebakken scholletjes maar hij was zo lekker, dat ik er met liefde gewoon een hele bak van had opgegeten als avondmaal.


favoriete stamppot: spruitjesstamppot met gehaktballetjes en rode uien mosterdjus...

niets zo leuk als je eigen blog als recepten database gebruiken: ik maakte een nieuwe versie van de aubergine soep, dit keer met rode linzen in plaats van gele spliterwten.

Er was ook middelmatig eten: eetcafé pasta met zaagsel-achtige Parmezaan, een teleurstellende pizza - maar in beide gevallen maakte het tafelgezelschap alles goed, wat maar weer bewijst dat eten niet het allerbelangrijkste is.

Dat is dan misschien gelijk het antwoord op de vraag, waarom Alles over Eten verwaarloosd wordt. Ik kook, eet en geniet, maar het eten en het nadenken over eten nemen even niet de allesbepalende en allesoverheersende plaats in mijn leven in...

geduld.

Silence

First, there was silence because I was just plain lazy (I could make up excuses, but what's the use?). And now there will be silence for a little while longer, because yesterday, right after I had organized all my holiday pictures and was getting ready to post some more food details of our amazing trip... the screen of my laptop turned blacker than black, and would not respond to any of my pokings and proddings and would not listen even when I started to beg.

And I did not even pour some wine over it this time.

So, I have my little cute baby laptop, but that feels wrong to work on for longer periods, and Picasa doesn't function on it the way it should, and besides I don't have my photo archive on it, and anyway, I just want my own laptop. The one with the dirty keyboard and the overloaded desktop and my Patty Griffin wallpaper.

I know, I'm a baby. Let's hope the black screen will turn colorfull again real soon.

Landen

Landen is niet makkelijk. De vliegreis van 8 uur, die eindeloos leek te duren (vies eten, onwelriekende mensen, geen ruimte om mijn lange benen te strekken, ach alle bekende ongemakken van het je transcontinentaal verplaatsen) is toch eigenlijk te kort om te wennen aan de abrupte overgang van 'vakantie'naar 'gewoon leven'. Drie weken lang zorgeloosheid, lekker eten en plezier, en dan plotseling een stoffig huis, een wasmachine die niet wil wat ik wil, een lege koelkast, en een weegschaal die ook niet zegt wat ik wil dat hij zegt.

Er zit maar 1 ding op en dat is zo snel mogelijk de dingen doen waar ik van hou. Naar de markt, een tas vol met fruit en groente halen. Koffie drinken met Beste Vriend en Liefste Hond. Mailtjes sturen naar de mensen die ik mis, afspraken maken. Straks thuis een pan op het vuur zetten, de snijplank tevoorschijn halen, een ui snijden. Nee, niet stofzuigen. Dat komt morgen wel.



En niet kijken naar het negatieve (waarom zijn de serveersters hier zo nors? Waarom botst iedereen tegen me op en hebben Nederlanders geen respect voor elkaars persoonlijke ruimte? Waarom kan ik hier maar 1 soort tomaten kopen? Waarom is er geen wc in de supermarkt? Waarom moet ik nu mijn eigen badkamer weer schoonmaken? Waarom kan ik hier nergens maple bacon brown sugar icecream kopen?) maar naar de pluspunten: Hollandse kaas en volkorenbrood, fris en licht herfstig weer, vrienden die me willen zien, uitnodigingen, mijn eigen bed, mijn kookboeken.

Landen, langzaam.

Dead of Summer

I know - it's not really the dead of summer any more. Schools have started again, and those blissfully peaceful summer days when all the families and screaming children seem to have departed for France and Italy (there's always just one weekend when everyone is gone all at once) are over. Still, I'm hanging on to the summer, to the sun, to the lazy days, to perfecting my procrastination skills. And I'm in denial about the approach of a new season. For the last couple of days, as I was biking through the Vondelpark very early in the morning (really early - 07:30!) there was this faint, but distinctive smell of fall in the air. A humidity that's no longer just warm and sweet, but slightly spicy. The scent of decay, of rotting leaves - and yes, speaking of leaves, there are speckles of gold among the summer greens.

Usually I embrace the fall. I love the fall. I love everything about it, and it inspires feelings so much stronger and deeper than any summer day can evoke. But this year, it's all different. I'm not done with summer yet, and summer still has a thing or 2 up its sleeve for me - I can just feel it.




I have 2 more Dutch summer weeks to savour before we head on over to the States for yet another American roadtrip, and when we come back, it will October and it will be very hard to remember summer.

Or will it?

Maybe this year, I can take the promises that the summer of 2009 made me, and transport then straight into autumn and winter. I'm facing some challenges here - but if this summer taught me one thing, it's to be less afraid.

From Dusty, with love

... in the non-food category: I´ve been listening to a lot of Dusty Springfield lately, but today was the first time I looked for clips of her on You Tube. I can´t resist sharing this here - one of my favorite songs sung by one of my favorite voices. Watch it all the way to the end and I´d be impressed if you make it without getting a lump in your throat.




but if you stay
I´ll make you a day
like no day has been
or will be again
we´ll sail on the sun, we´ll ride on the rain
we´ll talk to the trees
and worship the rain
then if you´ll go I´ll understand
leave me just enough love
to hold in my hand
if you go away
if you go away
if you go away

Take me back

It's been a while! Truth is, I haven't been cooking much. We entered this kind of social vortex where every Sunday you think "ah, the next days are blissfully empty" only to find on Monday night that every evening of the week is fully booked with socializing, eating out and cocktail parties.

I'm just kidding about the cocktail parties. We don't have many of those here in Amsterdam - I may have gone to only a handful in my entire life. But substitute 'hanging out in bars and drinking beer and jenever' for the cocktail parties, and you get the idea.

Anyway, there have been lots of dinners in restaurants and at friends' houses, and not that many home cooked meals. I'm starting to itch for it. Tomorrow we have big plans that involve Great Steak and Really Good Wine.. so who knows, a report about that might pop up here on Sunday.

In the picture: me preparing Treviso radicchio, in Montone, Italy, in the kitchen of the lovely Judith of Aroma Cucina. Maybe it's because I'm researching our vacation for this fall, but I'm homesick for trips of the past - and have been going through old photo files and dreaming about all the wonderful places Dennis and I visited together, the food we ate, the people we met. Good memories.