Langzame paprika-frittata

Een ondergewaardeerde en te vaak genegeerde goede eigenschap in de keuken (en ach, niet alleen in de keuken natuurlijk, maar laten we ons even daartoe beperken):

Geduld.

Deze paprikareepjes bakten wel een half uur op een heel zacht en geduldig vlammetje. Gemalen koriander en komijn geven er een warme, kruidige, beetje mysterieuze smaak aan (die terugkomt in de komijnekaas) en een beetje azijn brengt al die zachte zoetigheid dan weer in balans. Een heerlijke en net even andere frittata.



Paprika frittata
1 rode paprika, in hele dunne reepjes
1 theelepel gemalen komijnzaad
1 theelepel gemalen koriander
1 eetlepel appelazijn
4 eieren
50 gram belegen komijnekaas, grof geraspt
handje verse koriander, grof gehakt
peper, zout, olijfolie

Bak de paprika minstens 30 minuten in een flinke scheut olijfolie, op een heel zacht vuurtje. Na een minuut of 10 gemalen komijn en koriander, peper en zout erbij doen.
Aan het eind van de baktijd het vuur uitzetten en de azijn erdoor roeren.
Klop de eieren los en meng de paprika, kaas en verse koriander erdoor. Voeg wat zout en peper toe.
Verhit een beetje olie in een kleine koekenpan en bak de frittata 10 minuten, keer hem dan voorzichtig om en bak nog 5 minuten.

Courgette, en....

Ik heb drie mensen laten raden naar het 'geheime', beetje rare ingrediënt in deze courgettesoep.

Pompoen, werd er gezegd, zoete aardappel, knolselderij misschien?

Nee, het is een appel.

De eerste keer was het een toevallig gelukje - ik was courgettesoep aan het maken en wilde hem met aardappel wat meer body geven, bleken de aardappels op te zijn. Maar er lag nog wel een appel in de fruitschaal.
Het was een succes, en sindsdien heb ik 'm nog twee keer gemaakt. Zelf hou ik erg van het frisse, hout-achtige aroma van verse oregano, en dat werd hier het smaakmakend kruid. Maar verse tijm, rozemarijn of salie zouden denk ik ook erg lekker zijn.
De bulgur geeft er een beetje notige bite aan. Alles bij elkaar een makkelijke, gezonde en (natuurlijk vooral) erg lekkere soep.

Wie kan trouwens inmiddels raden wat voor dit jaar mijn goede voornemen was (en is)?



Courgettesoep met appel

2 sjalotjes, gesnipperd
1 courgette, in blokjes
1 niet te zure appel (bv Jona Gold), geschild en in blokjes
500 ml lichte bouillon
1 eetlepel verse oregano, klein gesneden
een handje (volkoren) bulgur
peper, zout
klein scheutje olijfolie
voor de garnering: pompoenpitten en chilivlokken, geroosterd, en nog wat extra oregano

Bak de sjalotjes in de olie op laag vuur tot ze zacht zijn. Voeg de courgette toe en stoof deze met het deksel op de pan een paar minuten.
Doe de bouillon, appel en oregano in de pan. Breng aan de kook en laat ca. 20 minuten zachtjes koken.
Pureer de soep met de staafmixer en zet weer op het vuur. Doe de bulgur erbij en kook nog een minuut of 5 of tot de bulgur zacht en gaar is. Breng op smaak met zout en peper en garneer met de pompoenpitten en nog wat verse oregano.

Bitter

bitter woman ipa, gedronken in april 2011 bij Topolobampo in Chicago


De eerste werkweek van 2012 zit er weer op.

Het viel best mee.

Nu een bitter biertje om het weekend in te luiden....

Polenta, maar dan makkelijk

Johannes van Dam gaf dit weekend in het Parool een 'makkelijke' manier om polenta klaar te maken - als tip voor iemand die wel van polenta houdt, maar die het traditionele recept (waarbij je een flinke tijd aan het fornuis moet blijven staan, al roerend in een grote pan met heftig pruttelende pap) teveel werk en gedoe vindt.
Zijn recept: polenta in de magnetron, waarbij je dan wel nog een paar keer de schaal eruit moet halen en agressief door moet roeren.

Mijn tip? Het kan echt nog makkelijker. Sinds ik Paula Wolferts recept gebruik uit haar boek 'Slow Mediterranean Kitchen' heb ik nooit meer polenta spetters van mijn kookplaat hoeven poetsen. Polenta en water in een ovenschaal, na ruim een uur even doorroeren, en voilà, perfecte polenta.

Voor zachte polenta-pap gebruik je 5 x zoveel water als polenta, dus, bijvoorbeeld, 1 kopje polenta en 5 kopjes water. Voor een iets steviger consistentie, 4 kopjes water. Experimenteer hier een beetje mee tot je de verhouding hebt gevonden die je zelf het beste vindt.

Verwarm de oven voor op 180 C. Vet een ovenschaal in met een beetje olie of boter. Meng in de schaal je polenta, het water, een scheut olijfolie, en een flinke snuf zout. Het ziet er eraar en niet erg veelbelovend uit, maar dit gaat goed komen.
Bak, ongeveer een uur en een kwartier - dan moet het en dikke pap zijn geworden. Roer het 1 x goed door met een vork en bak dan nog 10 minuten (ik zet dan vaak de oven vast uit).

Serveer meteen, als zachte pap, of laat afkoelen om in plakjes te serveren (die kun je eventueel ook weer opbakken in een koekenpan of grillen). Dit laatste gaat het beste met polenta die je met wat minder water hebt bereid.

Koolraapkoekjes

Ach, die arme koolraap.

Toen ik er eerder over schreef was er zelfs iemand die in de comments meldde 'kippenvel' te krijgen van de foto. En nee, dat was geen positief spannend kippenvel, maar gruwend kippenvel. En als ik de knollen op de markt zie liggen, veronachtzaamd in een hoekje, een beetje gerimpeld, vraag ik me altijd af of er nog iemand langs zal komen om ze mee naar huis te nemen. Toch is er zoveel lekkers te doen met de zoete knol (zie bijvoorbeeld hier, hier en hier voor inspirerende koolraap ideeën, en hier) voor de koolraapfrittata van Annemieke.)

Deze koolraapkoekjes zijn een simpele variatie op het 'kook iets pureer het meng er smaakmakers en een bindmiddel zoals ei doorheen en bak er pannenkoekjes van' principe. Toe te passen op zo'n beetje alles wat je koken en pureren kan. De zoetige raap doet het goed met kruidige, frisse rozemarijn, en de kaas geeft er een beetje pit aan.
Ik maakte ze van te voren en warmde ze op in een droge grilpan op matig vuur, en dat ging prima.



Koolraapkoekjes
voor ca. 12 stuks

300 gram koolraap, schoon gewicht, in flinke stukken
1 ei
2 eetlepels (volkoren)bloem
handje geraspte (geiten)kaas (kies een pittige kaas als tegenhanger voor de zoete koolraap)
1 eetlepel rozemarijn, fijngehakt
een beetje versgeraspte nootmuskaat
peper, zout
olie om te bakken



Kook de koolraap gaar in een klein laagje water. Giet af en prak fijn met een vork (het hoeft geen hele gladde puree te zijn, het is lekker als er nog wat stukjes in zitten).
Doe het ei, de bloem, kaas en rozemarijn erbij en flink peper en zout. Meng tot je een stevig mengsel hebt.

Verhit een klein beetje olie in een koekenpan. Schep bergjes van het beslag in de pan en bak een paar minuten op middelhoog vuur tot de onderkant goudbruin is, keer ze dan voorzichtig om (het beste instrument blijft hiervoor toch de kaasschaaf!) en bak nog een paar minuten.

Laat de koekjes even uitlekken op keukenpapier. Serveer warm, of laat afkoelen en warm ze later op. Lekker bij soep of een salade.

Moes

Niet zozeer een recept als een idee:

Appelmoes met een vleugje kaneel, echte vanille, en een snuf versgemalen kardamom. Suiker, maar niet teveel. Een flinke schep op een bakje dikke griekse yoghurt: een geweldig ontbijt.

De beste wens

Je hebt maar 1 advies, goed voornemen, beste wens nodig voor 2012:

Smile, breathe, and go slowly.

2011 wervelde naar een heftige decembermaand. Nu is de wind gaan liggen. Ik ben glimlachend, diep ademhalend, en met langzame stappen het nieuwe jaar in gewandeld. En wie weet, gaat dat frequentere blogposts, meer kookplezier, meer recepten opleveren...

***********************

Hoe weet je dat je kookinspiratie aan het terugkomen is?

Als je tijdens het kijken naar een best wel spannende film stiekem af en toe dwalende gedachtes hebt over de struiken andijvie in je koelkast en wat je daarmee zou kunnen doen. En als je dan door de regen naar huis loopt en ineens een inspiratieflits krijgt over andijvie en aardappels in een 'soort van soep', met pittige tempeh-croutons.

Het stoven van andijvie is geen nieuw idee. Maar in plaats van de witte bonen uit het recept van Molly Stevens gebruik ik hier blokjes aardappel, waarmee het een gerecht wordt wat een stuk sneller klaar te maken is.. als je om 19:00 doorweekt thuiskomt uit de bioscoop, bijvoorbeeld.

De hoeveelheid water die je toevoegt kun je varieren. Hoe meer water, hoe 'soepiger' het gerecht. Ik had zoveel vocht dat het net aan geschikt was om met een lepel te eten.

De croutons zijn een een pittig, knapperig extraatje met de nootachtige smaak die zo karakteristiek is voor tempeh (en waar ik erg dol op ben), maar natuurlijk prima te vervangen door 'gewone' brood croutons. In dat geval zou ik wat chilivlokken over de soep strooien voor wat extra pit,




'Soep' van andijvie en aardappel met tempeh croutons
Hoofdgerecht voor 2 personen

500 gram andijvie, gewassen en grof gesneden
3 sjalotjes, gesnipperd
2 tenen knoflook, gesnipperd
1/2 paddenstoelen-bouillonblokje
2 flinke aardappels, in blokjes
peper, zout
olijfolie

voor de tempeh:
100 gram tempeh, in kleine blokjes
marinade:
1 eetlepel olijfolie
1/2 eetlepel wijnazijn
1 theelepel chilivlokken
1 theelepel gerookte paprikapoeder
1/2 theelepel gemalen korianderzaad
zout

Fruit de sjalot en knoflook zachtjes aan in een grote pan (niet bruin laten worden), in een flinke scheut olijfolie. Voeg de andijvie handje voor handje toe en laat slinken. Als alle andijvie in de pan, is, peper en zout toevoegen, het halve bouillonblokje, en een scheut water (zie boven).
Laat met het deksel op de pan ca. 10 minuten zachtjes stoven.
Doe de aardappels erbij en eventueel nog wat water en laat nog 10-15 minuten stiven of tot de aardappel gaar is.

Meng intussen alle ingrediënten voor de marinade door elkaar en schep dit door de blokjes tempeh. Laat een kwartiertje staan.
Als de andijvie bijna klaar is: bak de tempeh in een klein beetje olie in een pan met anti-aanbaklaag, op middelhoog vuur, al omscheppend, een minuut of 8.

Serveer de croutons op de andijvie.

Van zoete koek, jenever en een stamppotfeestje

Ze maakte cocktails voor ons in Santa Fe.

We reisden samen naar Estland en dronken duindoornlikeur.

In Asheville, North Carolina, proefden we 64 % bourbon.

In New Orleans vierden we dit jaar mijn verjaardag met cocktails, oesters en schaafijs.


Baklava van de beste banketbakker van Abu Dhabi

Afgelopen weekend streek ze, ondeweg van Abu Dhabi naar de VS, even neer in Amsterdam. Ze werkte aan onze eettafel met haar laptop alsof ze nooit ergens anders gezeten had. We namen haar mee naar onze favoriete Amsterdamse eet- en drinklokalen. En op de laatste avond nodigden we onze dierbaren uit voor een Hollands stamppotfeestje zodat er van alle kanten gezichten bij de verhalen geplaatst konden worden. We zaten met 20 mensen aan de spruitenstamppot met spek en worst, witlofstamppot met ei en pittige tempeh, en ui-loze hutspot en hachee.




ballen en borrels in Welling




Ik heb al vaker gezegd dat als ik voor een grote groep kook, ik geen gelukkiger gevoel ken dan het moment waarop het eten dampend op tafel staat en de opscheplepels ter hand worden genomen. Zelf wacht ik altijd even met eten omdat ik daar rustig naar wil kijken en er van wil genieten. En gisteren was het extra mooi en bijzonder, om te voelen hoe oude en nieuwe vrienden bij elkaar aan tafel zaten. Wat bracht ons allemaal samen? Een combinatie van toeval en internet-techniek en gedeelde interesses?



Ik wil liever geloven dat het de warmte van echte vriendschap en echte liefde is, die ervoor zorgt dat onwaarschijnlijke dingen mogelijk worden.

Het is het eind van een jaar dat, als ik 1 woord voor zou moeten kiezen, veelbewogen was voor mij. Nu, in december, lijkt het alsof dingen op hun plaats gaan vallen, alsof de energie die ik maandenlang (soms met een 'tegen beter weten in' gevoel) geïnvesteerd heb, echt ergens terechtkomt. Het werd tijd, zou ik kunnen zeggen, maar eigenlijk denk ik dat er geen rust is zonder beweging, geen vervulling zonder hoop. Zoals er geen stamppot voor 20 op tafel komt zonder dat je eerst een hele berg aardappels moet schillen.


Ik ga even met kerstreces. Tot ziens in januari, voor een nieuw en gelukkig 2012 vol liefde, goed gezelschap, lekker eten en mooie momenten!

Taartjes met bleekselderij en blauwe kaas

Bleekselderij en blauwe kaas is een droomhuwelijk (zie bijvoorbeeld deze geweldige soep). Met het stukje blauwe geitenkaas dat ik meenam van de geitenboerderij in het Amsterdamse bos en een restje bleekselderij uit de groentela maakte ik deze 'iets uit niets' miniquiches. Door het volkorenmeel in de korst zijn ze lekker stevig, de gedroogde tomaat geeft een zoet-zoutig accent. Het is het soort hapje dat je aan niet-vegetariers kunt voorzetten zonder dat ze doorhebben dat ze geen vlees eten. Dat klinkt misschien als een rare karakterisatie, maar voor iemand die steeds minder met vlees kookt, zoals ik, is het soms een uitdaging om carnivore vrienden te eten te geven zonder dat ze het gevoel hebben dat ze iets missen.

Eet ze als avondeten met een groene salade, of geef ze als behoorlijk substantiele borrelhap - goed om voor december in je repertoire te hebben. Je kunt ze prima bewaren tot de volgende dag, geef ze dan een hele korte warmtestoot in de magnetron (niet te lang dan wordt het deeg slap) voor je ze serveert.

Volkorentaartjes met bleekselderij en blauwe kaas
voor ca. 8 stuks

150 gram volkorenmeel
een snuf zout
50 gram koude boter, in blokjes
1 eetl. walnootolie
scheutje koud water
3 stengels bleekselderii, in hele kleine blokjes
1 sjalot
4 zongedroogde tomaten, klein gesneden
1 ei
1 eetlepel creme fraiche
50 gram blauwe kaas, in blokjes
olijfolie
peper, zout




Meng de bloem met het zout. Wrijf de boter erdoor. Meng met de walnootolie en met zoveel koud water tot het deeg vochtig genoeg is om er een samenhangend deeg van te kneden. Druk het deeg tot een platte plak, verpak het in plastic en laat het en uurtje rusten in de koelkast.
Bak de bleekselderij en sjalot samen in een klein beetje olie, op heel laag vuur, tot het zacht is. Roer de zongedroogde tomaat erdoor en blus af met een klein scheutje water. Laat nog even opstaan tot het water verdampt is en de groente zacht. Laat afkoelen, breng op smaak met zout en peper, en meng dan de creme fraiche, het ei en de kaas erdoor.
Verwarm de oven op 190 C. Vet een muffinvorm heel licht in met een olijfolie.
Rol het deeg uit tot een dunne plak (gaat het makkelijkst tussen 2 velletjes plastic). Snij met een glas of koekjessteker rondjes uit het deeg die net groter zijn dan de gaten in de muffinvorm. Leg de rondjes in de muffinvorm.
Verdeel de vulling over de vormpjes. Snij uit de restjes deeg kleine blaadjes en leg die op de vulling. Bestrijk het deeg met losgeklopt ei of een beetje melk (van melk gaat het minder mooi glanzen, maar ik vind het meestal zonde om voor zo'n paar taartjes een heel ei los te kloppen).
Bak ca. 25 minuten, of tot ze goudbruin zijn en de vulling een beetje gesouffleerd is.
Laat even afkoelen voor je ze uit de vormpjes probeert los te halen.

Gegrilde witlof, tofu en kerrieboter

Dit maakte ik na onze wandeling door het mistige herfstbos. Haastig,omdat het om 4 uur smiddags al aardig donker werd, en ik vastbesloten was weer eens iets bij daglicht te fotograferen. Iets waarvan ik bovendien het gevoel had dat het er erg mooi uit zou zien (goudbruin als de herfstbladeren) en het vermoeden kreeg dat het erg lekker zou zijn en dus de moeite van het delen waard.

Ik had gelijk. De zachte, milde tofu in een warm-kruidige, luxueuze kerrieboter, combineert fantastisch met de waterig-bittere, knapperige witlof die door het grillen net hier en daar een donker, zoetig randje krijgt.

Ik beveel dit dus van harte aan zoals-het-is, maar voeg eraan toe dat de tofu in kerrieboter lekker genoeg is om met iets anders te combineren (met gebakken spinazie misschien, of met net geslonken rucola door warme sobanoedels geschept) en dat, als je mijn recept nog verder wil uitkleden, de friszure, licht pittige kerrieboter in z'n eentje ook al heel fijn inzetbaar is. Ik had er wat van over en roerde dat door een pannetje gebakken kool, en terwijl ik dat deed, zag ik een sliertje kerrie-chiliboter op een gepocheerd ei voor me.

Ik heb nu eenmaal een levendige fantasie.



Warme salade van gegrilde witlof, tofu en kerrie-chiliboter
2 personen


25 gram boter
1 eetlepel goede olijfolie
1 flinke theelepel milde kerriepoeder (verse, niet een zakje dat al een jaar in je keukenkastje ligt)
1/2 theelepel chilivlokken, bij voorkeur Turkse pul biber
zout
1 eetlepel citroensap
1 gekneusde teen knoflook
1 theelepel suiker
2 struikjes witlof
300 gram tofu
een handje bruine amandelen
olijfolie om te bakken
verse basilicum of koriander

Maak eerst de kerrieboter zodat de kerrie even tijd heeft zijn smaak te ontvouwen.
Doe de boter, eetlepel olijfolie, chilivlokken, gekneusde teen knoflook, kerriepoeder en een snuf zout in een klein pannetje. Verhit op laag vuur tot de boter gesmolten is en net begint te bruisen. Voeg de suiker en het citroensap toe en laat alles op zo laag mogelijk vuur nog een paar minuten trekken (maar zorg dat het niet gaat bakken). Zet dan het vuur uit.

Snijd de struikjes witlof in kwarten of zessen (afhankelijk van hoe dik ze zijn). Bestrijk ze ligt met olie en bak ze op hoog vuur in een grillpan tot ze bruine randjes hebben maar nog knapperig zijn. Bestrooi ze met zout en peper

Snij de tofu in blokjes en dep deze goed droog tussen velletjes keukenpapier. Verhit een klein scheutje olie in een koekenpan en bak de tofu hierin op hoog vuur goudbruin. Gooi op het laatste moment de amandelen erbij en bak deze even mee. Bestrooi met zout.
Verwarm indien nodig de kerrieboter weer even (de boter moet niet gloeiend heet zijn, maar uiteraard ook niet gestold.) Verwijder de knoflook.

Verdeel de partjes witlof over twee borden. Schep de tofu ernaast. Giet de kerrieboter erover heen (voornamelijk over de tofu) en garneer met de basilicum of koriander.

De mist in

Ik hou van mist.

Het maakt de wereld geheimzinnig en verstild. Net als wanneer het gesneeuwd heeft, lijkt de mistige wereld rustiger, bedachtzamer, geluidlozer dan de heldere wereld.

Mist is mooi. Een herfstbos in de mist, dat is pas een echt sprookjesbos, waarin alles mogelijk is.

En mijn haar gaat er goed van zitten, van mist.

What's not to love?

Plaatjes van onze wandeling door het grijze Amsterdamse bos naar de geitenboerderij.

En een bonusgeit.

Zoete aardappel, pinda, kokos

November, soepmaand. Als het buiten grijs en koud is, of, als het buiten zonnig en koud is, wat smaakt er dan lekkerder dan een bord fluweelzachte, romige, licht pittige soep?

Zoete aardappelsoep maak ik wel vaker (zie bijvoorbeeld hier) en meestal met hetzelfde smaakprofiel. Deze week had ik ineens zin in iets heel anders, en roerde een paar eetlepels pindakaas door de gepureerde soep. En toen kon er ook wel een blik kokosmelk door, dacht ik. Het resultaat was verschrikkelijk lekker - romig door de kokosmelk, en met net genoeg pindasmaak om intrigerend te zijn, zonder dat je het gevoel hebt dat je vloeibare pindakaas zit te eten.



Zoete aardappelsoep met pinda en kokos
hoofdgerecht voor 4 personen

1 flinke ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, gesnipperd
500 gram zoete aardappel, geschild en in blokjes
250 gram wortel, in blokjes
1 theelepel gemalen korianderzaad
1 theelepel gemalen komijnzaad
1 flinke theelepel sambal oelek
1 flinke eetlepel paprikapuree
750 ml water
1 blik kokosmelk
2 eetlepels pindakaas
2-3 eetlepels appelazijn
1 eetlepel suiker
zout, peper, olie



Verhit een scheut olijfolie in een grote soeppan en bak hierin op laag vuur de ui en knoflook glazig. Doe de aardappel en wortel erbij, koriander- en komijnzaad, en bak dit even mee. Doe dan het water erbij, peper en zout, breng aan de kook en laat een half uur zachtjes koken of tot de aardappel en wortel heel zacht zijn.
Pureer de soep met de staafmixer. Doe de sambal, pindakaas en kokosmelk erbij en laat zachtjes nog 5 minuten koken.
Breng op smaak met de azijn, suiker, en zout en peper. Serveer met croutons en/of geroosterde pompoenpitten. Wat geroosterde fijngehakte pinda's erop gestrooid zou ook lekker zijn.

Proost

Ja, dat is best leuk, als je ineens allemaal werk hebt en opdrachten krijgt. Maar het bloggen schiet er dan wel even bij in.

Binnenkort ben ik terug met fijne nieuwe recepten (zoete aardappelpindasoep! het beste maisbrood ooit!) maar ter overbrugging bied ik jullie een drankje aan. Want dat was de afgelopen weken mijn manier om tussendoor te ontspannen van deadlinestress: lekker drinken. In goed gezelschap. Proost!

Passie

Ik zal het maar eerlijk zeggen: Ik hou niet zo van passievruchten.

Ik zal ze nooit kopen, in een restaurant er nooit een toetje van bestellen. Sterker nog: als ik uit eten ga en meedoe aan een verrassingsmenu, en ze vragen "zijn er dingen die u liever niet eet", dan zeg ik: "geen rauwe ui graag, en liever geen toetje met passievrucht."



Maar dan krijg je een grote zak kleine, licht verschrompelde passievruchtjes cadeau.

En dan sta je ineens bij je aanrecht, uitkijkend over de stille vaart, op een grijze ochtend na een lang weekend van te weinig slaap, te veel wijn en te veel indrukken.

En ineens is het het lekkerste ontbijt wat je je voor kunt stellen en je lepelt achter elkaar alle passievruchtjes leeg. Zoet, zuur, het onverwachte van de knapperige zaadjes in het zachte, romige vruchtvlees.

Mijmerend over verwachtingen, aannames, plannen, vooroordelen en dromen.

Passie is daar waar je het niet verwacht.

Groen om op te kauwen

Wat is het toch heerlijk als het weekend langer duurt dan 2 dagen. Gisteren had ik voor het eerst in ik-weet-niet-hoe-lang een maandag vrij, en hoera, het was niet alleen een lege dag, maar ook een echt mooie herfstdag waarop ik kon genieten van een lange wandeling door het Amsterdamse bos - een middag vol vallende blaadjes en gouden herfstzon. En van de gezellige beestenboel op de Geitenboerderij.



De overjarige geitenkaas van de Ridammerhoeve belandde die avond op een salade waar ik erg trots op was. Ik had, al wandelend, bedacht dat ik een salade wilde maken met geschaafde rauwe venkel, granaatappelpitjes en geitenkaas, maar toen ik bij de natuurwinkel verse hele boerenkoolbladeren zag liggen vergat ik mijn venkel acuut.



Het bereidingsproces van deze geroosterde kool is verwant aan de boerenkoolchips. Maar terwijl je voor die chips wil dat elk blaadje kool knisperig knapperig wordt, is dat voor deze salade niet nodig, en kun je dus de hele bups (ca. 400 gram boerenkool) op 1 bakplaat roosteren. Sommige blaadjes worden krokant, sommige krijgen lekkere bruine randjes, sommige worden alleen maar zacht, en alles bij elkaar krijg je een berg heerlijke, notige, een beetje taaiige, ontzettend smaakvolle boerenkool. Het zuur van de granaatappelsiroop, het zoet van de granaatappelpitjes, en het zout van de oude geitenkaas zijn er heerlijk bij.

n.b. een lezer maakte dit en vond het 'te droog'. Het moet zeker niet droog zijn, wees dus vooral royaal met de olijfolie die je erover giet, en masseer deze even goed in de blaadjes met je handen zodat echt alle boerenkoolkrullen een beetje olie krijgen.



Salade van geroosterde boerenkool
voor 2 - 4 personen

400 gram boerenkool (hele bladeren)
een flinke snuf zout
1 theelepel chilivlokken
olijfolie

een paar eetlepels geschaafde oude geiten- of schapenkaas
een paar eetlepels verse granaatappelpitjes
2 eetlepels granaatappelsiroop (Turkse winkel)
4 eetlepels zonnebloem- of pompoenpitten of een mengsel hiervan

Verhit de oven voor op 200 C.
Scheur de kool van de harde nerven, zodat je hapklare stukjes blad hebt. Was deze goed en droog ze dan zo goed mogelijk (bijvoorbeeld eerst in een sla centrifuge en daarna nog in een droge theedoek).
Leg de kool op een met bakpapier beklede bakplaat, strooi er zout en chilivlokken over en giet er ruim olijfolie over. Schep het even om, of beter nog, masseer de olie erin met je handen, zodat alle blaadjes met olie bedekt zijn.

Rooster 15 minuten in de oven, schep halverwege even om.

Rooster de zaden een paar minuten in een droge koekenpan.

Laat de boerenkool als deze klaar is even afkoelen en schep hem dan op een platte schaal. Giet de granaatappelsiroop erover en bestrooi met de zaden, granaatappelpitjes en geitenkaas.
Serveer lauwwarm, hoe meer de kool afkoelt, hoe taaiiger hij wordt.

Welkom, spruitjes!

Ik zag ze een paar weken geleden, tijdens de kleine herfst-hittegolf, al liggen: spruitjes. Maar pas dit weekend, met de vrieskou in de lucht, had ik er zin in.
Maar wat? Stamppot, deze intrigerende salade van rauwe spruitjes, of gewoon lekker geroosterd?
Het werd het laatste, maar dan wel in een frisse, groene, knapperige versie - perfect aan het eind van een weekend waarin er net iets teveel gegeten en gedronken was.

Eet de salade lauwwarm of op kamertemperatuur. Wij aten er bulgurpilaf bij en een gebakken ei, maar de spruitjes zouden ook erg lekker zijn als bijgerecht bij een geroosterd kippetje of een gegrillde biefstuk.

Door de spruitjes in plakjes te snijden in plaats van (zoals in het bovengenoemde recept voor geroosterde spruiten) kwarten of helften, krijg je meer oppervlakte die lekker een beetje kan caramelliseren.



Salade van geroosterde spruitjes met tahoe en avocado

400 gram spruitjes (schoongemaakt gewicht), in plakjes
1 rode paprika, in reepjes
2 eetlepels olijfolie
1 theelepel chilivlokken
zout

250 gram tahoe, in blokjes, gedroogde tussen keukenpapier en bestrooid met peper en zout
klein beetje olijfolie
2 eetlepels pompoen- of zonnebloempitten of een combi
1 rijpe avocado, in blokjes

1 eetlepel ciderazijn
1 eetlepel citroensap
2 eetlepes Dijon mosterd
2 eetlepels olijfolie
peper, zout

Verwarm de oven voor op 200 C.
Schep de spruitjes en paprika om met de olie, chilivlokken, en zout, en spreid ze in 1 laag uit op ene met bakpapier beklede bakplaat. Rooster ze 25 minuten in de oven.

Klop een dressing van de azijn, citroensap, mosterd, olie, peper en zout. Doe de groente als deze gaar is, in een schaal en schep de dressing erdoor terwijl de spruitjes nog warm zijn.

Verhit een klein beetje olie in een koekenpan pan en bak hierin op hoog vuur de tahoe goudbruin. Doe de pompoenpitten erbij en bak die een minuutje mee. Schep de tahoe en de avocado door de spruitjes en schep alles luchtig en voorzichtig om. Proef, misschien heeft het wat extra citroensap nodig.